دعانویس آشتیان

آمد. او به تنهایی در انباری در بالای تپه زندگی می‌کرد و هر از گاهی برای سرکشی به کلونی کوچک پایین می‌آمد. او نیز بسیار مجذوب لیزینا شد و به محض دیدن او پرسید: «آیا این کوچولوی دعانویس آشتیان چشم سیاه و مهربان به تو خدمت می‌کند؟» و گربه‌ها یکصدا پاسخ دادند: «اوه، بله، پدر گاتو، ما هرگز خدمتکاری به این خوبی نداشته‌ایم!» در هر یک از ملاقات‌هایش، پاسخ همیشه یکسان بود؛ اما پس از مدتی، گربه پیر، که بسیار نکته‌سنج بود، متوجه شد که دخترک غمگین‌تر و غمگین‌تر شده است. روزی که او را در آشپزخانه‌اش در حال گریه دید، از او پرسید: «چی شده، دخترم، کسی با تو نامهربان بوده؟» دخترک زد زیر گریه و در میان هق‌هق‌هایش پاسخ داد: «وای، نه!

دعانویس : همه آنها با من خیلی خوب هستند؛ اما من مشتاق شنیدن خبری از خانه مشرکان هستم و مشتاق دیدن مادر و خواهرم هستم.» گاتوی پیر، که گربه‌ی عاقل و فهمیده‌ای بود، احساسات خدمتکار کوچک را درک کرد. او گفت: «تو باید به خانه بروی و تا وقتی که خودت نخواهی، دیگر دعا برنگردی. اما اول باید به خاطر تمام خدمات مهربانانه‌ات به فرزندانم پاداش بگیری. دنبالم به زیرزمین داخلی برو، جایی که تا حالا نرفته‌ای، چون من همیشه آن را قفل می‌کنم و کلیدش را با خودم می‌برم.» لیزینا با حیرت به اطرافش نگاه کرد، در حالی که آنها به زیرزمین بزرگ و طاق‌دار زیر آشپزخانه می‌رفتند.

دعانویس آشتیان

کوزه‌های بزرگ طلسم آب سفالی در مقابلش قرار داشتند که یکی از آنها حاوی روغن و دیگری حاوی مایعی درخشان مانند طلا بود. علوم غریبه پدر گاتو با لبخندی که تمام دندان‌های تیز و سفیدش را نشان می‌داد و سبیل‌هایش صاف در دو طرف صورتش خودنمایی می‌کردند، پرسید: «توی کدام یک از این کوزه‌ها فرو کنم؟» دختر کوچک از زیر مژه‌های بلند دعا و تیره‌اش به دو کوزه نگاه کرد: «توی کوزه روغن.» با خجالت جواب داد و با خودش فکر کرد: «من نمی‌توانم از خدا بخواهم روح که مرا در طلا غرق کند.» دعانویس آشتیان اما پدر گاتو پاسخ داد: «نه، نه؛ منابع فرهنگی، آداب و رسوم نمادین را حفظ می‌کنند تو لیاقت چیزی بهتر از این را داشتی.» و جفت روحی او را در پنجه‌های قوی خود گرفت و در طلای مایع فرو برد.

شگفتی شگفتی‌ها! وقتی لیزینا از کوزه بیرون آمد، از سر تا پا مانند خورشید آسمان در یک روز تابستانی دعانویس زیبا می‌درخشید. گونه‌های صورتی زیبا و موهای بلند و سیاهش به تنهایی رنگ طبیعی خود را حفظ کرده بودند، در غیر این صورت مانند مجسمه‌ای از طلسم طلای ناب شده بود. پدر گاتو با رضایت خرخر کرد. او گفت: «به خانه برو و مادر و خواهرانت را ببین؛ اما شیاطین اگر صدای خروس را شنیدی، مراقب باش که به سمت آن برگردی؛ اگر برعکس، الاغ عرعر کرد، باید دعانویس باغ ملک به سمت دیگر نگاه کنی.» دخترک کوچک، پس از آنکه با سپاسگزاری پنجه سفید گربه پیر را بوسید، به سمت خانه راه افتاد؛ اما درست زمانی که شیاطین به خانه مادرش نزدیک شد، خروس بانگ زد و او به سرعت به سمت آن برگشت.

بلافاصله یک ستاره طلایی زیبا روی پیشانی‌اش ظاهر شد و موهای سیاه و براقش را تاجگذاری کرد. در همان زمان الاغ شروع به عرعر کردن کرد، اما لیزینا شیطان مراقب بود که طلسم از بالای نرده به مزرعه‌ای که الاغ در آن مشغول چریدن بود، دعانویس میرآباد نگاه نکند. مادر و خواهرش که جلوی خانه‌شان بودند، با دیدن او فریادهای تحسین و شگفتی سر دادند و وقتی لیزینا دستمالش را از جیبش بیرون آورد و مشتی طلا نیز بیرون آورد، فریادهایشان بلندتر شد. چند روزی مادر و دو دخترش با خوشحالی در کنار هم جادو زندگی کردند، زیرا انرژی مثبت لیزینا هر آنچه را که با خود آورده بود به آنها داده بود، به جز لباس طلایی‌اش، دعانویس آشتیان زیرا آن لباس با وجود تمام تلاش‌های خواهرش که دیوانه‌وار به بخت و اقبال او حسادت می‌کرد، از پیشانی‌اش جدا نمی‌شد.

دعانویس گتوند جادو سیاه ستاره طلایی را هم نمی‌توانست از پیشانی‌اش جدا کند. نسخ خطی اما تمام سکه‌های جادو سیاه طلایی که از جیب‌هایش بیرون کشیده بود، به دست مادر و خواهرش رسیده بود. یک روز صبح، پپینا، دختر بزرگتر، در حالی که سبد لیزینا را برمی‌داشت و جیب‌هایش را در دامن خودش می‌گذاشت، گفت: «الان می‌روم ببینم از این گربه‌ها چه می‌توانم گیر بیاورم.» قبل از طلوع آفتاب، وقتی از خانه مادرش بیرون آمد، با خودش فکر کرد: «دوست دارم کمی از طلای گربه‌ها را برای خودم داشته باشم.» گروه گربه‌ها هنوز خدمتکار دیگری نگرفته بودند، زیرا می‌دانستند که هرگز نمی‌توانند کسی را جایگزین لیزینا کنند، کسی که هنوز از طلسم نویس سوگواری برای از دست دادنش دست نکشیده بودند.

وقتی شنیدند که پپینا خواهر اوست، همه به استقبالش دویدند. بچه گربه‌ها با هم زمزمه کردند: «او ذره‌ای هم شبیه لیزینا نیست.» گربه‌های بزرگتر گفتند: «هیس، ساکت باش! همه خدمتکاران که نمی‌توانند زیبا باشند.» نه، قطعاً او اصلاً شماره ملا شبیه لیزینا نبود. حتی منطقی‌ترین و بزرگ‌فکرترین گربه‌ها هم خیلی سید و حاجی زود این را تصدیق کردند. دعانویس آشتیان همان روز اول، در آشپزخانه را روی گربه‌های نری که از تماشای لیزینا در حال کار لذت می‌بردند، بست و یک گربه جوان و شیطان که از پنجره باز آشپزخانه پرید داخل و روی میز نشست، چنان ضربه‌ای با وردنه خورد که یک ساعت جیغ دعانویس بیستون کشید.

هر روز که می‌گذشت، اهل خانه بیشتر و بیشتر دعا نویسی دعاگر از بدبختی خود آگاه می‌شدند. کار به همان اندازه که بد انجام می‌شد، خدمتکار هم بدخلق و بدخلق بود؛ در گوشه و کنار اتاق‌ها، انبوهی از گرد و غبار جمع شده بود؛ تار عنکبوت‌ها از سقف‌ها و جلوی شیشه‌های پنجره آویزان بود؛ تختخواب‌ها به ندرت مرتب می‌شدند و تخت‌های پر، که گربه‌های پیر و ضعیف بسیار دوستشان داشتند، از زمانی که لیزینا خانه را ترک کرده بود، حتی یک بار هم تکان نخورده بودند. در بازدید بعدی پدر گاتو، او جادو تمام کلونی را در حال غوغا یافت. یکی گفت: «یکی شیاطین از پنجه‌های سزار آنقدر ورم کرده که انگار شکسته دعانویس سطر است.

پپینا با مذهب کفش‌های چوبی بزرگش او را لگد زد. هکتور در پشتش آبسه کرده، جایی که یک صندلی چوبی به سمتش پرتاب شده است؛ و سه بچه گربه‌ی کوچک آگریپینا از گرسنگی اعمال مربوط به جادو کنار مادرشان مرده‌اند، چون کافر پپینا آنها را در سبدشان در اتاق زیر شیروانی جا گذاشته است. نمی‌شود این موجود را تحمل کرد – پدر گاتو، او را بیرون بفرست! خود لیزینا از دست ما عصبانی نمی‌شود؛ او حتماً خیلی خوب می‌داند خواهرش چه حالی فرشتگان دارد.» پدر گاتو با لحنی بسیار خشن به پپینا گفت: «بیا دعا اینجا.» شیطانی پیشینه تاریخی و او را به زیرزمین برد و همان دو کوزه بزرگی را که به لیزینا نشان داده بود، آشتیان به او نشان داد.

دعانویس هیدج پرسید: «در کدام یک از اینها تو را فرو ببرم؟» و او با عجله جواب داد: «در طلای مایع»، زیرا او به همان اندازه که مهربان و خوب بود، فروتن هم بود. چشمان زرد پدر گاتو آتش گرفت. او با صدایی رعدآسا گفت: «تو حاجت گرفتن دعانویس آشتیان سزاوار آن نبودی.» و او را گرفت و به داخل ظرف روغن انداخت، جایی که نزدیک بود خفه شود. وقتی او جیغ زنان و تقلا کنان به سطح آب آمد، گربه انتقام‌جو دوباره او را گرفت و روی خاکستر روی زمین غلتاند. سپس وقتی او کثیف، نابینا و چندش‌آور برخاست، او را از اعمال صالح در بیرون راند و گفت: «برو، و وقتی با الاغی عرعرکن مواجه شدی، مراقب باش که سرت دعا نویسی را به سمتش بگردانی.» پپینا تلوتلوخوران و خشمگین، به سمت خانه راه افتاد و شیاطین فکر می‌کرد خوش‌شانس است که کنار جاده چوبی پیدا کرده تا با آن دعا خودش را نگه دارد.

آشتیان

در حالی که نزدیک خانه مادرش بود، صدای عرعر بلند الاغی را از چمنزار سمت راست شنید. سریع سرش احضار را به سمت آن چرخاند و همزمان دستش را کلیسا روی پیشانی‌اش گذاشت، جایی که دم الاغی مثل پر تکان می‌خورد. با نهایت سرعت و در حالی که از خشم و ناامیدی فریاد می‌زد، به سمت جفر مادرش دوید. و لیزینا دو ساعت طلسم دعا طول کشید تا با یک لگن بزرگ آب داغ و دو قالب صابون، لایه خاکستری را که پدر گاتو به پیشانی‌اش زده بود، پاک کند. آشتیان خلاص شدن از شر دم الاغ غیرممکن بود؛ به همان اندازه که ستاره طلایی روی جادو کهن پیشانی لیزینا بود، محکم روی پیشانی‌اش چسبیده دعانویس حمیدیه بود.

مادرشان خشمگین بود. او ابتدا لیزینا را بی‌رحمانه با جارو زد، دعا نویسی سپس او را به دهانه چاه برد و در آن فرو برد و او را در ته چاه در حالی که گریه می‌کرد و کمک دعانویس آشتیان می‌خواست، رها کرد. با این حال، پیش از این اتفاق، پسر پادشاه هنگام عبور از خانه‌ی مادر، لیزینا را در حال خیاطی در اتاق نشیمن دیده بود و زیبایی او علوم غریبه او را خیره کرده بود. پس فرشتگان از شیطانی دو یا سه بار برگشتن، سرانجام موضوع طلسم‌ها در فرهنگ‌های مختلف به طور گسترده تفسیر می‌شود جرأت کرد به پنجره نزدیک کافر شود و با صدای بسیار آرامی زمزمه کند: «دختر دوست‌داشتنی، عروس من می‌شوی؟» و او فرشتگان پاسخ داده بود: «بله، می‌شوم.» صبح روز بعد، وقتی شاهزاده برای گرفتن عروسش آمد، آشتیان او را در یک چادر سفید بزرگ پیچیده شده یافت.

مادر که امیدوار بود پسر پادشاه را به جای خواهرش با پپینا ازدواج دهد، گفت: «اینطور است که دختران از دست والدینشان پذیرفته می‌شوند.» و دم الاغ را مانند یک دسته مو زیر چادر به دور سرش بسته بود. شاهزاده جوان و کمی خجالتی بود، بنابراین هیچ اعتراضی نکرد و پپینا را در کالسکه کنار خود نشاند. راه آنها از کنار خانه قدیمی که گربه‌ها در آن زندگی می‌کردند، گذشت، گربه‌هایی که همگی کنار پنجره بودند، زیرا گشایش خبر رسیده بود که شاهزاده قرار است آشتیان با زیباترین دوشیزه جهان ازدواج کند.