دعانویس بندرعباس

همین خاطر او را بیشتر دوست ندارند.» «خب، وقتی به سلامت به گاری اسبی‌ات رسیدی، بعدش چی؟» «ما از کوچه‌ی شپردز بالا می‌رویم، از میان خلنگزار دعانویس بندرعباس پایین می‌رویم تا به صخره‌ای که درست بالای خلیج استارلینگ است، برسیم. اینجا یک قایق منتظر من است جفر و از آن گوشه‌ی خلیج به خلیج دیگری دعا نویس – سلتون – پارو می‌زنیم و درست بالای سلتون، سلتون مینور است که ایستگاهی دارد. ساعت چهار صبح اولین قطار محلی به تروورو می‌رود و در تروورو می‌توانیم سوار قطار ساعت شش به درایموث شویم. در درایموث، عمو و عمه‌اش – خانواده‌ی برسدین – هستند که مدت‌هاست همزاد به او علاقه کافران دارند و اغلب می‌خواستند که او پیش آنها بماند.

دعانویس : استفن برسدین آدم خوبی است و می‌دانم، وقتی او را به دست بگیرد، از او حمایت خواهد کرد. آن وقت می‌توانیم قانون را اجرا کنیم.» «مگه کریسپین قبل از اینکه به قطار ترورو برسی دنبالت نمیاد؟» «خب، اولاً من حدس می‌زنم که او تا صبح که از خواب بیدار شود، چیزی متوجه نمی‌شود. آنها آن روز صبح اعمال مربوط به جادو زود به سمت لندن حرکت می‌کنند، اما او حداقل تا اجنه غیر مسلمان ساعت شش نباید از چیزی مطلع شود. اما ثانیاً، اگر این کار را بکند، اشارات معنوی در ادبیات تاریخی دیده می‌شود من حدس می‌زنم که اولاً فکر می‌کند که او (زن) ساعت سه به ترلیس به درایموث می‌رسد، یا اینکه مستقیماً به ترورو سوار شده است.

دعانویس بندرعباس

اگر او به دنبال او به ترورو برود یا کریسپین جوان را بفرستد، حدس می‌زنم که او صبر نخواهد کرد تا فرشتگان ساعت شش منتظر بماند یا تصور نخواهد کرد که ما این کار را کرده‌ایم، و مطمئن خواهد بود که ما مستقیماً به درایموث سوار شده‌ایم.» «اون اونجا بعد از ما پست می‌ذاره. دعانویس بندرعباس فکر نمی‌کنم از خانواده‌ی برسدین تو درای‌ماوث خبر داشته باشه. شاید داشته باشه، اما من اینطور فکر نمی‌کنم. البته شیاطین که همه چی شانسیه، اما فکر می‌کنم این بهترین کاریه که از دستمون برمی‌اد.» هارکنس پرسید: «و سهم دعا نویسی من در این بین چیست؟» دانبار گفت: «البته که نباید کاری را بیشتر از آنچه می‌خواهی انجام دهی.» «اما اینجا جایی است که می‌توانی مفید باشی.

چیزی که ما بیشتر از آن می‌ترسیم کریسپین جوان است. هستر می‌تواند به راحتی فرشتگان انرژی مثبت از اتاقش بیرون بیاید. فقط یک ذکر پرش کوتاه روی سقف یک خانه‌ی بیرونی است و سپس دوباره یک پرش کوتاه از آنجا، اما اگر کریسپین جوان در حال رفت و آمد باشد، به اتاقش بیاید و غیره، ممکن است خیلی سخت باشد. دعانویس بیستون پیشنهاد من این است که تا حدود ساعت دوازده و نیم با کریسپین بزرگتر بمانید و به مجموعه‌هایش و بقیه نگاه کنید، سپس به او شب بخیر بگویید و بروید. یک ربع ساعت در محوطه منتظر بمانید. جابز آنجا خواهد ابطال کردن جادو بود و سپس دین حدود ساعت یک و ربع به یک دوباره شما را به خانه راه می‌دهد.

کریسپین بزرگ باید تا آن زمان در برج باشد، اما اگر نیست، می‌توانید وانمود کنید که چیزی را گم کرده‌اید، او را به کتابخانه‌ی کوچکی که چاپ‌ها در آن هستند ببرید و تا بعد از ساعت یک و ربع او را اعمال صالح سرگرم نگه دارید. اگر او به برجش رفته باشد ، هستر یک تکه کاغذ سفید کوچک زیر در او می‌گذارد اگر کریسپین کوچک سر راه باشد و پرسه بزند. در آن صورت، باید در خانه‌اش را بزنم، عذرخواهی کنم، بگویم که قوطی کبریت طلایی‌ات را گم کرده‌ای، مجبور شده‌ای برگردی دنبالش چون همه‌شان فردا صبح زود می‌روند، فکر می‌کنم باید توی کتابخانه کوچک باشد دعانویس بندرعباس او با تو برمی‌گردد تا دنبالش بگردد و تو او را همانجا نگه دار.

دعانویس گتوند فکر می‌کنی از پسش برمی‌آیی؟ هارکنس گفت: «حتماً.» «چیز بیشتری از این علوم غریبه هست. یکی از دلایل اصلی که هستر از فکر کردن به هیچ‌کدام از این‌ها امتناع کرد، دعانویس خب، فرار کردن تنها با من در نیمه‌شب بود. اما اگر تو با ما باشی، یک نفر، اگر اجازه بدهید بگویم، کاملاً…» هارکنس در حالی که دانبار مردد بود، پیشنهاد داد: «قابل احترام». «خب، بله – اگر از آن کلمه ناراحت نمی‌شوی. همه چیز را تغییر می‌دهد، مگر نمی‌بینی؟ مخصوصاً اینکه تو قبلاً هرگز مرا ندیده‌ای، نه عاشقش کافر هستی و نه چیزی شبیه به رمال آن.» هارکنس با لحنی جدی گفت: «دقیقاً.» «بفرمایید.

این چیز پر از سوراخ است. می‌تواند به هر جایی بیفتد، و اگر کریسپین ما را بگیرد و بفهمد چه نقشه‌ای داریم، خوشایند نخواهد بود. اما هیچ چیز دیگری وجود ندارد. هیچ نقشه دیگری که کم‌خطرتر به نظر برسد، وجود ندارد. آیا موافق آن دعا نویسی هستید، آقا؟» هارکنس قدیس گفت: «من موافقم.» در همان لحظه، ساعت مرمری کوچک، زنگ نیم ساعت را به صدا درآورد. هارکنس فریاد زد: «خدای من! من همین کافر الان باید در هتل باشم. اگر طلسم آنها را از دست بدهم، نقشه‌مان خراب می‌شود.» او یک بار دست دانبار را گرفت و رفت. نهم او با سرعت در تاریکی پیش می‌رفت، دو فکر در مغزش مدام در حال تغییر بودند، با هم در می‌آمیزیدند، و مدام تغییر می‌کردند.

قدمی که می‌دوید طلسم نویس بیشتر می‌شد، دوست دارد. به نوعی، اگرچه دانبار خیلی کم درباره او حرف زده بود، اما تصویرش از او بی‌نهایت طلسم واضح‌تر و قوی‌تر از قبل بود. دعانویس بندرعباس او او را در آن روستای کوچکش می‌دید که با آن پدر مست، با دارایی ناکافی، با فردیت‌ها و سرکشی‌های دو برادرش دست و پنجه نرم می‌کرد؛ دو برادری که هر چقدر هم که عمیقاً او را دوست داشتند (و پسرهای معمولی از احساسات عمیق خود طلسم آگاه نیستند)، حتماً بارها و بارها در برابر محدودیت‌های شرایطشان مقاومت کرده بودند، خدمتکاران را مسخره طلسم نسخ خطی دعانویس می‌کردند، همسایگان دعانویس قیدار را جاسوس می‌دانستند، با روابطشان شوخی و تمسخر می‌کردند، پدر در حال جادوگر مستی به او بدرفتاری می‌کرد، به او توهین می‌کرد و مدام شکایت می‌کرد – و با این حال، او، در تمام این مدت، روحیه، سرسختی، شجاعت و، به گمان دانبار، شوخ‌طبعی خود را نشان می‌داد که تنها در

این دعا نویسی آخرین رابطه مرگبار با خانواده کریسپین دعا از بین رفته بود. هارکنس انسان آمریکایی را در ساده‌ترین و آرمان‌گراترین حالتش نشان می‌داد، و در کل تمدن مدرن چیزی ساده‌تر و آرمان‌گراتر از این وجود ندارد. انگلیسی‌ها عقل سلیم زیادی و تخیل کمی دعا دارند، فرانسوی‌ها بیش از حد مزدورند، و جنوبی‌ها بیش کافران از حد شهوانی هستند که بتوانند یک دن کیشوت مدرن ارائه تنوع فرهنگی در تفسیر طلسم نقش دارد دهند. امروزه در ایالات متحده آمریکا به تعداد سازندگان آسیاب‌های بادی، دن کیشوت وجود دارد که نمی‌توان به آنها خرده گرفت – و این خود گشایش گویای همه چیز است. به طوری که هارکنس با آرمان‌گرایی و نفرتش جادو از ظلم و ناهنجاری، در این مسیر، شیاطین فراتر از هرگونه بزرگنمایی شخصی را دعانویس میرآباد می‌دید.

او حالا اصلاً به خودش فکر نمی‌کرد، او آن شب خودش را به دنیای جدیدی رقصانده بود. در بازار مجبور شد برای نفس طلسم گرفتن مکث کند. تمام خیابان اصلی را دویده بود و در حین دویدن کسی را ندیده دعانویس بندرعباس بود؛ آن شب ورزش قابل توجهی کرده بود و از نظر آمادگی جسمانی در جادو کهن وضعیت خیلی خوبی نبود. بازار به اندازه کافی نماز خواندن ساکت جادو سیاه بود، دعانویس رامشیر فقط چند نفر در اطراف پرسه می‌زدند؛ ساعت شهرداری به او می‌گفت که بیست و هشت دقیقه به یازده مانده است. دعانویس بندرعباس او از تپه بالا رفت، نفس‌زنان به دروازه هتل رسید، عرق از صورتش سرازیر بود.

ایستاد و سعی کرد کمی خودش را مرتب متون کهن کند. با کراوات باز و خطوط فرشتگان عرق که از صورتش جاری بود، آمدن به آنجا برای همه آنها چیز خنده‌داری شیاطین بود. اما، دعانویس باغ ملک بالاخره، می‌توانست رقص را حسابی جادو سیاه توجیه کند. گل‌میخش را از دو فرشته سر یقه‌اش رد کرد و کراواتش را بالا کشید، چون استفاده از دستانش به دلیل داغی زیاد برایشان دشوار بود، صورتش را با دستمال پاک کرد و کلاهش را صاف روی سرش گذاشت. چهره‌اش حالتی جدی و عبوس به ارواح خود گرفته بود، گویی واقعاً سر جورج برای کافر نجات پرنسسش از دست اژدها رفته بود.

بندرعباس

وقتی دید که اژدها هنوز آنجاست، کاملاً بی‌خیال در سالن اصلی هتل ایستاده، پسر و عروسش آرام در کنارش هستند، قلبش به تپش افتاد. اولین فکری که هارکنس با دیدن او به ذهنش رسید این بود که داستان دانبار از تخیل ساخته شده است. مرد کوچک ایستاده بود، یک کلاه نمدی نرم کمی کج روی یک طرف سرش، یک پالتوی تیره نازک که لباس‌های شبش را پوشانده بود. از آنجا که موهایش پوشیده و صورتش سایه‌دار بود، هیچ چیز شگفت‌انگیز یا رنگارنگی در او دیده نمی‌شد. او به سادگی شبیه یک جنتلمن انگلیسی کوچک و چاق و زیبا به نظر می‌رسید که با لبخندی بر لب، منتظر رسیدن ماشینش بود تا او را به خانه ببرد.

همچنین هیچ چیز استثنایی در زوجی که در کنارش ایستاده بودند، مرد، لاغر، سبزه، بی‌حرکت، دختر، سرش کمی خمیده، یک شال سفید نرم روی شانه‌هایش و دستانش در کنارش، وجود نداشت. فوراً به ذهن هارکنس خطور کرد که تمام صحنه با دانبار خیالی بوده است. نه «اردک پردار»ی در کار بود، نه ابجد داستان ملودرامی از جنون و استبداد، دعانویس و نه نقشه‌ی دو پنی برای نجات دعانویس حمیدیه در نیمه‌شب. او در شُرُفِ رانندگی یکی دو مایلی بود تا چیزهای زیبایی ببیند، سیگاری خوب بکشد و برندی دلچسب بنوشد – سپس به استراحت بپردازد و خوابی الهی و شایسته را تجربه کند.