دعانویس بندرانزلی

بیش از حد بود، و او بیش از یک بار فریاد زد که جادوگران مانند اربابشان «دروغگویان افراطی» هستند. اما آنها به بسیاری از چیزهای دیگر با ماهیتی کمتر احضار نامعقول اعتراف کردند، و دعانویس بندرانزلی بدون شک واقعاً در آنها گناهکار بودند. اگنس سمپسون گفت که قرار بوده با مسح کردن ملحفه پادشاه با سمی قوی، جان او را بگیرد. گلی دانکن همسایگانش را با گفتن اینکه شیطان را به دنبال آنها خواهد فرستاد، تهدید می‌کرد؛ و بسیاری از افراد با ذهن ضعیف‌تر از او…معمولاً توسط او وحشت‌زده می‌شدند و تا آخر عمر مطیع او می‌شدند. دکتر فیان نیز در کمک و معاونت در قتل هیچ ابایی نداشت و هر کسی را که می‌توانست شیاطین به او دستمزدش را بپردازد، با سم از کافران شر دشمن خلاص می‌کرد.

دعانویس : یوفمیا مکالزین نیز دعا نویسی به هیچ وجه پاکدامن نبود. شکی نیست که او در مورد مرگ پادشاه فکر می‌کرد و از چنین وسایلی برای دور زدن آن استفاده می‌کرد، همانطور که خرافات آن زمان حکم می‌کرد. جادو او از طرفداران وفادار بوتول بود که بسیاری از ارواح جادوگران او را متهم می‌کردند که در مورد زمان مرگ پادشاه کافران با آنها مشورت کرده است. همه آنها گناهکار شناخته شدند و پیشینه تاریخی به دار آویخته شدن و سوزاندن محکوم شدند. باربارا ناپیر، اگرچه در موارد دیگر گناهکار شناخته شد، اما به اتهام حضور در جلسه بزرگ جادوگران در برویک کرک تبرئه شد.

دعانویس بندرانزلی

پادشاه بسیار ناراضی بود و تهدید کرد که هیئت منصفه را به دلیل خطای عمدی در یک جلسه محاکمه متهم خواهد کرد. بر این اساس، آنها در حکم خود تجدیدنظر کردند و به خاطر خطایی که مرتکب شده بودند، خود را به مذهب رحمت پادشاه سپردند. جیمز راضی شد دعانویس و باربارا ناپیر به همراه گلی دانکن، اگنس سمپسون، دکتر فیان و بیست و پنج نفر دیگر به دار آویخته شد. یوفمیا مکالزین سرنوشت سخت‌تری داشت. ارتباط او با بوتول جسور و نفرت‌انگیز و سهم او در مسموم کردن یک یا دو نفر که سر راهش ایستاده بودند، دعانویس بندرانزلی مستحق شدیدترین مجازاتی بود که قانون می‌توانست اعمال کند.

به جای حکم عادی که ابتدا خفه کردن مجرم و سپس سوزاندن منابع تاریخی، سنت‌های طلسم را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند. او را تجویز می‌کرد، زن بدبخت محکوم به «بستن به تیر چوبی و سوزاندن در کافر خاکستر، به سرعت تا سر حد مرگ» شد. این حکم ظالمانه در ۲۵ ژوئن ۱۵۹۱ اجرا شد. این محاکمات، مهلک‌ترین عواقب را در سراسر اسکاتلند داشت. اربابان و وزرا در مناطق خود، که از قدرت شورای خصوصی برخوردار شیاطین بودند، زنان مسن را به سریع‌ترین شکل ممکن محاکمه و محکوم می‌کردند. کسانی دعانویس میرآباد که هنوز به ایمان باستانی روم پایبند بودند، سخت‌ترین رنج‌ها را متحمل می‌شدند، زیرا پس از افشای دشمنی شدید شیطان نسبت به یک پادشاه پروتستان و همسر پروتستانش، تصور می‌شد که همه کاتولیک‌ها با قدرت‌های شیطانی متحد طلسم شده‌اند تا در قلمرو اسکاتلند مصیبت ایجاد کنند.

با یک محاسبه بسیار معتدل، فرض بر دعا این است که از زمان سلطنت ملکه مری تا به تخت نشستن جیمز بر تخت سلطنت انگلستان، کیمیاگری یعنی دوره سی و نه ساله، میانگین تعداد اعدام‌ها به دلیل جادوگری در اسکاتلند سالانه دویست نفر یا در مجموع بیش طلسم از هفده هزار نفر بوده است. در نه سال اول، این تعداد به اندازه یک چهارم موارد ذکر شده نبود؛ اما در سال‌های ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۳، این تعداد باید بیش از چهارصد نفر بوده باشد. دعانویس بندرانزلی موردی که آخرین بار ذکر شد، موردی خارق‌العاده بود. جنبه کلی این محاکمات را می‌توان فرشته از روی محاکمه ایزابل گودی بهتر دید.

ارائه شده است. نمونه‌ای منصفانه، هرچند دعا نویسی در تاریخی کمی دیرتر از سلطنت جیمز رخ داد. این زن که از آزار و اذیت همسایگانش از طلسم نویس زندگی خسته شده بود، داوطلبانه خود را به عدالت سپرد و اعترافی کرد که مظهر تمام آیین جادوگری آن دوره بود. او بدون شک یک دیوانه‌ی تک‌جنسیتی از خارق‌العاده‌ترین نوع بود. او گفت که سزاوار است روی یک دار آهنی کشیده شود و جنایاتش هرگز قابل جبران نیست، حتی حرز اگر توسط اسب‌های وحشی تکه‌تکه شود. دعا او فهرستی طولانی از همدستان خود، مشرکان از جمله نزدیک به پنجاه زن و چند جادوگر، را نام برد.

آنها قبرهای نوزادان نامقدس را که اندام‌هایشان در جادوهایشان قابل استفاده بود، کندند. وقتی می‌خواستند محصولات دشمن را از بین ببرند، وزغ‌ها را به گاوآهن او می‌بستند و شب بعد خود شیطان با تیم خود زمین را شخم می‌زد و آن را برای فصل شخم می‌زد. جادوگران قدرت داشتند تقریباً به هر شکلی درآیند. اما آنها معمولاً گربه یا خرگوش را انتخاب می‌کردند، که اغلب دومی بود. ایزابل گفت که یک بار، طلسم وقتی در این لباس مبدل بود، توسط یک گله سگ شکاری به شدت تحت فشار قرار گرفت و به سختی جان خود را از دست داد. دعانویس بندرانزلی سرانجام به طلسم در خانه‌اش رسید و نفس داغ سگ‌های تعقیب‌کننده را روی کمرش حس کرد.

با این حال، توانست خود را پشت صندوقچه‌ای پنهان کند و فرصت پیدا کرد تا کلمات جادویی را که می‌توانست او را به حالت عادی‌اش بازگرداند، بر زبان آورد. این کلمات عبارت بودند از: «خرگوش! خرگوش!» خدا به تو عنایت فرماید! حالا من شبیه خرگوش فرشتگان هستم؛ اما من حالا دیگر یک زن خواهم بود! خرگوش! خرگوش! خدا به دادت برسه! اگر جادوگران، در این شکل، توسط سگ‌ها گاز گرفته می‌شدند، همیشه جای زخم‌ها را در شکل انسانی خود حفظ می‌کردند؛ اما او هرگز نشنیده بود که جادوگری تا سر حد مرگ گاز گرفته شده باشد. وقتی شیطان هر جلسه عمومی جادوگران را تعیین می‌کرد، رسم این جادو کهن بود که آنها باید در حالی که بر روی دسته‌های جارو یا کاه ذرت یا لوبیا سوار شده بودند، در هوا حرکت کنند روح و همزمان با رفتن بگویند: «اسب و پاتو، اسب و برو، اسب و پلات، هو!

هو! هو!» آنها معمولاً یک جارو یا یک چهارپایه نسخ خطی سه‌پایه از خود به جا می‌گذاشتند که وقتی در رختخوابشان گشایش قرار می‌گرفت و به درستی طلسم می‌شد، تا زمان بازگشتشان به شکل انسان در می‌آمد. این کار برای این انجام می‌شد که همسایه‌ها متوجه غیبت آنها نشوند. او اضافه کرد که شیطان برای جادوگران مورد علاقه‌اش، خدمتکارانی اجنه فراهم کرده تا از آنها مراقبت کنند. این اجنه «جن‌ها» دعانویس حمیدیه نامیده می‌شدند.شیر غران، «دزد جهنم»، «در انتظار»، «غرشگر یاوه‌گو»، «بی‌خیال» و غیره، و دعانویس بندرانزلی با لباس‌هایشان که عموماً زرد، قهوه‌ای کمرنگ، سبز دریایی، سبز نخودی یا سبز چمنی بودند، شناخته می‌شدند. شیطان هرگز دعا نویسی جادوگران را با نام‌هایی که هنگام غسل تعمید دریافت کرده بودند، صدا نمی‌زد؛ و آنها تفاسیر نمادین مرتبط ممکن است بین منابع متفاوت باشد نیز اجازه نداشتند در حضور او جادو شدن یکدیگر را چنین بنامند.

چنین نقض آداب جهنمی مطمئناً شدیدترین نارضایتی او را برانگیخت. اما از آنجایی که نوعی نامگذاری لازم بود، او آنها را با خون خودشان با نام‌های «توانا و تنومند»، «با آن از سد عبور کن»، «باد را بالا ببر»، «نزدیک‌ترین باد ترشی»، «مگی آنها را بکوب»، جفت روحی دعا نویسی «کلم‌پیچ باد» و مواردی از این قبیل دوباره غسل ​​تعمید داد. خود شیطان خیلی دقیق نبود که او را با چه نامی صدا می‌زنند، بنابراین «جان سیاه» نبود. اگر جادوگری همزاد آنقدر بی‌فکر بود که این کلمات را بر زبان می‌آورد، به او حمله می‌کرد و بی‌رحمانه او را کتک می‌زد و می‌زد، یا با یک تکه پشم گوشتش را پاره می‌کرد.

به نام‌های دیگر اهمیتی نمی‌داد؛ و یک بار به یک جادوگر معروف دستور داد که هر وقت توسل به کمک او نیاز دارد، سه بار به زمین ضربه بزند و فریاد دعانویس بندرانزلی بزند: «بلند شو، دزد پلید!» پرتره سر و شانه‌های یک مرد کلاه گیس‌پوشیده. سر جی. مکنزی. پس از این اعتراف، افراد زیادی اعدام شدند. احساس عمومی چنان قوی بود که هیچ‌کس که زمانی به جادوگری متهم می‌شد، تبرئه نمی‌شد؛ حداقل تبرئه‌ها شیطانی به طور طلسم متوسط ​​یک در صد محاکمه نبود. یافتن جادوگر یا سوزن زدن به جادوگران، به انرژی مثبت یک تجارت تبدیل شد و گروهی از ولگردهای مزدور در سراسر کشور پرسه می‌زدند و سوزن‌های بلندی در اختیار داشتند طلسم تا به گوشت مجرمان فرضی فرو دعانویس بندر بریس کنند.

بندرانزلی

در آن زمان و اکنون نیز چیز غیرمعمولی نبود که در افراد مسن، نقطه‌ای کاملاً بی‌حس روی فرشتگان بدن وجود داشته باشد. هدف جادوگر سوزن زدن، کشف این نقطه دعا بود و موجود نگون‌بختی که هنگام سوزن زدن به آن خونریزی نمی‌کرد، محکوم به مرگ بود. فرشتگان اگر بلافاصله به زندان انداخته نمی‌شد، زندگی‌اش به دلیل آزار و اذیت همسایگانش فلاکت‌بار می‌شد. در مورد بسیاری از زنان فقیر گزارش شده است که رنج‌هایی که از نماز خواندن این طریق متحمل می‌شدند، چنان بیش از حد بود که مرگ را ترجیح می‌دادند. سر جورج مکنزی، وکیل مدافع، در زمانی که محاکمه جادوگران بسیار رایج بود و خود از معتقدان سرسخت این جرم بود، در کتاب « قانون جزا» که برای اولین بار در سال ۱۶۷۸ منتشر شد، به نمونه‌های قابل توجهی از آن اشاره می‌کند.

او می‌گوید: علوم غریبه «وقتی علوم غریبه نماینده دادگستری بودم، برای بازجویی از چند زن که شیاطین به جرم خود اعتراف کرده کافر بودند، رفتم. یکی از آنها که موجودی احمق بود، مخفیانه به من گفت که او به خاطر گناهکار بودنش اعتراف نکرده است، بلکه موجودی فقیر است که برای غذایش کار می‌کند و به جادوگری بدنام شده است، می‌داند که دعا باید گرسنگی بکشد، زیرا هیچ‌کس پس از دعانویس رامشیر آن نه به او غذا می‌دهد و نه دعانویس جای خواب، و همه مردان او را کتک می‌زنند و سگ‌ها را به سمتش می‌اندازند، شیطان و به همین دلیل او آرزو دارد که از دنیا برود.