دعانویس بکتاش

دعانویس بکتاش می‌بارند. چیوکو در ایوان سمت راست خود نشسته و کوچکترین فرزندش را روی زانوانش، برادر کوچکترش کائورو در سمت چپش، دو فرزندشان، خواهر چیوکو (که ذکر برای کمک آمده بود زیرا دو خدمتکار کافی نبودند) دعاگر و در فضای باز پشت سر آنها، نامادری و مادر چیوکو و با استناد به نسخ خطی به‌جای مانده از سده‌های پیشین دیگران. صحنه خانواده طلسم در فضای باز بود، بنابراین خیلی علوم غریبه بد نبود، اما او شنیده بود که اتاق مطالعه از نیمه چپ اتاق یوشیو به بالا کاملاً سیاه خواهد بود و از آنجایی که آن را با رنگ طلسم و تعویذ مرگ مرتبط می‌دانست، درخواست کرد که چهره ریش شیاطین سفید پدر

دعانویس : مرحومش به عنوان یک طرح بیضی اضافه شود. دلیلش این بود که یوشیو حالا به یاد می‌آورد که پدرش چقدر خوشحال شده بود وقتی شنیده بود که پسرش در دنیای ادبیات حتی کمی شناخته شده است. عکس ظرف دو یا سه روز آماده شد. با نگاه به محصول نهایی، تاریکی اتاق مطالعه به نظر می‌رسید که کاملاً منعکس کننده وضعیت ذهنی فعلی یوشیو است – و همانطور که به ذهن خودش نگاه می‌کرد، که به نظر نمی‌رسید از دنیای مرگ خودش دور شده باشد، نگاهش را به بیرون از اتاق باز چرخاند و متوجه شد که شاخه‌ها و برگ‌های درختان

دعانویس بکتاش

آلو و زردآلو در باغ بیش از حد انبوه شده‌اند. به ایوان قدم گذاشتم، با دست چپم به سمت درِ انتهای پله‌های نردبان دست بردم و از بالای بوته کریای ژاپنی که در همان نزدیکی کاشته شده بود، ساختمان مجزای آن طرف را صدا زدم، جایی که پرچین شمالی به شدت خمیده و به یک دیوار احضار چوبی تبدیل شده بود. “کائورو! کائورو! کائورو آنجاست؟” پاسخ مردد “بله” بود و برادر کوچکترم از ایوان بیرون آمد. دعانویس بکتاش او کلاه دانشگاه کیو خود را به سر داشت، انگار که قصد داشت به جایی بیرون برود. «چرا نردبان کنار اتاقت را نمی‌آوری؟ خیلی

دلگیر شده، پس چرا شاخه‌ها و برگ‌های این درختان را هرس نمی‌کنیم و کمی برایت باغبانی نمی‌کنیم؟» برادرم با همان صدای مردد پاسخ داد: «بله،» و به سمت ساختمان متروکه رفت. چیوکو گفت: «هنوز برای هرس کردنش خیلی زود است،» و با عجله از جادو سیاه آشپزخانه بیرون رفت. داشت دست‌های خیسش را با چیزی شبیه دستمال ظرفشویی پاک می‌کرد. یوشیو در حالی که سریع به او ضربه می‌زد و با خشم به او نگاه می‌کرد، گفت: «مهم نیست که زود این دعانویس کار را بکنی یا هر کار دیگری.» چیوکو از نگاه تیز شیاطین او فرار کرد و گفت: «مثل

دعانویس کشاورز اینکه ناگهان یادت افتاده کاری نکن – به یک باغبان زنگ می‌زنم و در زمان مناسب از او می‌خواهم آن را هرس کند.» «من چند روز پیش به تو هشدار دادم، اما تو پیشینه تاریخی نمی‌گذاری آن را هرس کند، طلسم نویس نه؟» «هنوز وقتش نرسیده.» چیوکو با لحنی آزرده امتناع خود را نشان داد: «اگر در زمان نامناسبی به آن دست بزنی و جادو سیاه آسیب ببیند چه؟ اگر از آن درخت آلو خوب مراقبت کنیم، می‌توانیم سال آینده دوباره چهار یا پنج دعا نویسی شور آلو ترشی درست کنیم.» «می‌خواهی هرسش کنی؟» نامادری‌اش با چهره‌ای خندان جفر بیرون آمد و گفت: «یوشیو،

تو خیلی دعا عجیب و غریبی، نه؟» یوشیو بدون اینکه شخص خاصی را در نظر بگیرد، گفت: «می‌توانیم هرسش کنیم.» و ابتدا از تعویذ کائورو خواست نردبانی را که از پایین آورده بود، بالای درخت آلو در ضلع شمالی اتاقش قرار دهد. چیوکو اصرار کرد: «حتی اگر هرسش کنیم، اگر همه‌اش را مثل موهای وزوزت بتراشی، دعانویس بکتاش مشکل‌ساز می‌شود.» در حالی که کائورو رفت تا قیچی را بیاورد، یوشیو روی ایوان کنار جادو سیاه نردبان نشست و به شاخه‌ها و برگ‌های سرسبز نگاه کرد. برگ‌های شماره ملا سبز، که چندین نماز خواندن بار در اثر طلسم طلسم باران‌های هاله انرژی انسان شدید فصل بارانی زده شده

بودند، تیره شده بودند و هیچ درخشش روشنی نداشتند. در سایه‌ی این شاخه‌ها و برگ‌ها، که به نظر می‌رسید با چشمان بسته در فکر فرو رفته‌اند، پدرش هر سال به شکوفه‌های آلو نگاه دعانویس یولاگلدی می‌کرد. وقتی یوشیو جوان بود، اوضاع همین‌طور بود، و در سال‌های اخیر هم همین‌طور بوده است طلسم – در حالی که یوشیو پرسه متون کهن می‌زد، پدرش بیمار شد، و – شاید این فکر که او مرده است در واقع حقیقت نداشت، بلکه صرفاً خاطره‌ای بود که از ذهن پسرش رفته بود؟ در بیست روز گذشته، چیزی که او صبح و عصر دعا از آن مراقبت می‌کرد، لکه‌ای

خالی بود که بخشی از اعصاب خسته‌اش را لمس کرده بود – و او فکر می‌کرد که پدرش هنوز در سایه‌ی کم‌نور درختان ایستاده است، اگرچه نمی‌توانست او را ببیند – اما از طرف دیگر، این ممکن است سایه‌ی خود مرگ باشد – و نتوانست جلوی لرزیدنش را بگیرد. دلیلش این دعانویس قطور بود که، پس از خسته شدن از زندگی، خسته شدن از دویدن، خسته شدن از پرسه زدن، و چشیدن رنج هستی – که خود زندگی روح بود – احساس دریافت خانه‌ای که پدرش ساخته بود، احساس آسودگی می‌کرد، اما به سید و حاجی نظر می‌رسید که او را به مرگی غیرمسئولانه

نیز جادو سیاه نزدیک‌تر می‌کرد. هرس درختان باغ، تجربه‌ای کیمیاگری بود که برای اولین بار حتی خوابش را هم نمی‌دید – او با نادیده گرفتن هشدار چیوکو، “خطرناک است چون به اعمال مربوط به جادو دعانویس گوگ تپه آن عادت نداری”، از نردبان لق آویزان از شاخه‌ها تا نیمه بالا رفت و ساده ترین روش در آن لحظه، دعانویس بکتاش سرش تاب خورد و احساس سرگیجه کرد. “در اصل، من نویسنده‌ای هستم که میز کارش را خانه خود می‌داند.” با این فکر، به نظر می‌رسد که اعمال صالح تقلید او از یک باغبان، گواهی بر این است که او وظیفه همیشگی خود را فراموش کرده و کاملاً سهل‌انگار شده است. آدم واقعاً

خسته و فرسوده، دلش می‌خواهد عمیق و آرام بخوابد، حتی اگر فقط برای یک لحظه باشد – اما نه به بی‌قراری مردگان – اما حتی اگر سعی کند بخوابد، به نظر می‌رسد که دعانویس لاجان اعصابش که همیشه بیدار هستند، وقتی از زمین جدا می‌شود، بیشتر جلوی چشمانش سوسو می‌زنند. نامادری‌اش با دیدن کیو که به عقب و جلو تاب می‌خورد، لبخندی زد و گفت: «اگر به آن عادت نداری، چشمانت گیج می‌رود، نه؟» چیوکو با خنده گفت: «خب، بگذار این کار را بکند، آن وقت می‌توانی یک بریدن ببر خیلی خوب انجام دهی.» «…» کیو جوابی نداد، اما قیچی‌ای را که

برادرش برایش آورده بود برداشت و ابتدا چند شاخه سبز و به طرز مسخره‌ای بلند را برید. ناگهان، بوی زنگ‌زدگی به مشامش رسید. احساسی که شیطانی هم جدید و هم قدیمی بود، از برگ‌های سبز تیره ساطع می‌شد و او آن را در صدای قیچی‌ای که استفاده می‌کرد، شنید. «چیوکین، چیوکین!» و دوباره، «چیوکین، چیوکین!» انگار داشت خود کیو این مقاله بر اساس اصول اخلاق در علوم غریبه یادآوری می‌شود که را هم می‌برید دعانویس باروق و آب می‌کرد. دیگر نمی‌توانست تحمل کند، سریع از نردبان پایین رفت. سپس به برادر کوچکترش گفت: «کائورو! تو، امتحانش کن.» جادو چیوکو با نگرانی از اینکه مبادا به درخت آسیب برساند، گفت: «کائورو می‌تواند این کار

را بکند؟» نامادری‌اش در علوم غریبه حالی که سعی می‌کرد از برادرش دفاع کند، دعانویس بکتاش گفت: «اگر فرشته برادرت می‌تواند این کار را بکند، او هم باید بتواند این کار را بکند.» اما صدایش آرام شد و گفت: «کائورو هم باید بتواند این کار را بکند.»توکوتنوای تسوتو حقیقت چوبکونومی سانگیریزنگی کائورو در حالی که صورتش سرخ شده بود، انگار که بار مسئولیت خجالت‌آوری را به دوش می‌کشید، قیچی باغبانی را برداشت و گفت: «قبلاً هم دیده‌ام که پدرم این دعانویس کار را می‌کند.» اما به نظر می‌رسید که حتی این کار هم تا حدودی به خاطر تفریح ​​و سرگرمی‌اش، وقتی از دعانویس دیزج دیز نردبان

دعانویس بکتاش بالا می‌رفت، بهتر شده بود. «بله، دارد این کار را می‌کند، دارد این کار را می‌کند!» چیوکو و نامادری‌اش او را مسخره می‌کردند: «تکنیک خوبی دارد، » اما وقتی شاخه‌ای کمی سفت را برید، فکش را باز کرد تا نیروی گرفتن را انرژی مثبت حس کند و دندانه‌هایش را محکم روی هم گذاشت. نامادری‌اش با تعجب فریاد زد: «آه، حتی طرز استفاده از دهانت هم درست مثل پدرت است.» چیوکو که به نظر نمی‌رسید حرفش معنی خاصی داشته باشد، پاسخ داد: «واقعاً؟» وقتی رسیدگی جادوگر به آن درخت را تمام کرد و به سراغ درخت بعدی، درخت آلو در گوشه، دعانویس نلاس رفت،

بکتاش

یوشیو دوباره قیچی باغبانی را طلسم به جای برادر کوچکترش برداشت. همسر و نامادری‌اش او را تا مکانی در همان نزدیکی دنبال کردند. همانطور که داشت فلفل چیلی همیشگی‌اش را روی چیزی که از ایوان می‌توانست به آن نگاه کند، درست می‌کرد، با بوی چوب و صدای قیچی به یاد پدرش افتاد، به شاخه‌ی سفتی برخورد کرد و بی‌اختیار چانه‌اش را باز طلسمات کرد و دندان‌هایش را به هم فشرد. نامادری‌اش فریاد زد: «اوه، یوشیو، تو هم!» و دوباره لرزید. «…» احساس می‌کرد انگار یک مرده از ترک سایه‌ی این درخت امتناع می‌کند و روح آن حالا بر او غلبه

کرده دعا نویسی و او را مجبور به هرس کردنش کرده است. از هرس کردن درختان دعا آلو و سپس زردآلو وحشت داشت، بنابراین بقیه‌ی کار را کاملاً به برادر کوچکترش سپرد. در هر صورت، یوشیو به برادر کوچکتر و نامادری‌اش که با هرس کردن درختان باغ با او رفتار نسبتاً سردی داشتند، بسیار نزدیک شده بود. سپس شیمیزو اوتوری دوباره با چمدانش برگشت دعانویس و او تقریباً هر روز به طور اتفاقی به اتاق نسخ خطی نامادری‌اش می‌رفت تا با او صحبت کند. حتی قبل از اینکه به کاندا نقل مکان کند، اوتوری جادو شدن و یوشیو اغلب با هم ارواح برخورد

دعانویس بکتاش می‌کردند. و هر بار که همدیگر را ملاقات می‌کردند، قبل از اینکه برگردند و به هم نگاه کنند، حدود یک متر از هم فاصله می‌گرفتند. یوشیو از همزاد خودش می‌پرسید که آیا اوتوری فکر می‌کند دعا او مرد ناخوشایندی است، اما همچنین فکر می‌کرد که نحوه نگاه کردن اوتوری به او عادی