دعانویس دشتی

نزدیک شدن به گله، با مقاومت محکمی در سم‌های عقب نگهبانان برجسته مواجه می‌شوند. آینوها ردیاب‌های خوبی هستند و در یافتن جهت حرکت گله مشکل چندانی ندارند. وقتی این مقدمات مشخص شد، سوارکار، دعانویس دشتی سوار بر اسبی چابک که به خوبی مراقب بوده تا آن را پشت سر خود نگه دارد، حدود یک ساعت قبل از طلوع آفتاب از ایستگاه حرکت می‌کند تا زمان کافی برای رسیدن به گله قبل فرشتگان از طلوع خورشید داشته باشد. او اسب‌ها را در این موقعیت دفاعی دایره‌ای پیدا می‌کند. با یک چوب بلند، صفوف آنها را می‌شکند و با فریاد زدن مقدس و تاخت و تاز وحشیانه به جلو، آنها را تا رسیدن به ایستگاه و آغل به جلو می‌راند.

دعانویس : وقتی همه آنها وارد آغل شدند، یک میله چوبی سنگین بر روی دو تیرک دوشاخه، یکی در هر طرف ورودی، قرار می‌گیرد و بدین ترتیب راه خروج آنها را مسدود می‌کند. و آنها تمام روز در آنجا نگهداری می‌شوند و منتظر مسافران یا بازرگانان بومی هستند که ممکن است در امتداد ساحل به خدمات آنها نیاز داشته باشند. بیشتر ایستگاه‌ها متعلق به ژاپنی‌ها و دورگه‌های آینو هستند. برخی تعداد زیادی اسب دارند و برخی دیگر، مطالعات انسان‌شناسی، سنت‌های آیینی را مورد بحث قرار می‌دهد بسته به نیاز محله، تعدادشان کم است. میانگین ارزش کلیسا بازار یک موکل جن جانور بین پنج تا ده ین یا حدود پانزده تا سی شیلینگ به پول انگلیسی است.

دعانویس دشتی

در ایستگاه‌هایی که اسبچه‌ها کار زیادی رویشان انجام طلسم نمی‌شود، گاهی اوقات می‌توان حیوانات خوبی را با مبلغ کمی پول تهیه کرد؛ اما در ایستگاه‌های نزدیک به سکونتگاه‌های بزرگ – جایی که تجارت با روستاهای دیگر کاملاً توسط اسبچه‌های بارکش انجام می‌شود – آنها اکثراً حیوانات بیچاره‌ای هستند که پشتشان پر از زخم است که در اثر اصطکاک زین‌های خشن بارکش ایجاد شده است. علاوه بر این، عادت ظالمانه رها کردن کره اسب‌ها به دنبال مادیان‌ها برای مسافت‌های طولانی دعانویس دشتی گاهی اوقات چهل یا پنجاه مایل – به همان اندازه که برای نژاد مضر است، منظره‌ای دردناک نیز هست. اسبچه‌های یزو با مو و یال بلندشان مشخص می‌شوند.

آنها حیواناتی کوتاه، قوی و قدرتمند هستند که قدشان بیش از ده یا دوازده دست نیست، با سری نسبتاً بزرگ و عظیم و پاهایی ضخیم و دعانویس کج. آنها روح به هیچ وجه حیوانات خوش قیافه‌ای نیستند و به خوبی تربیت ذکر نشده‌اند – در واقع، اصلاً تربیت نشده‌اند دعا نویسی – اما برای مسیرهای ناهموار و بیابان‌های پر فراز و نشیب هوکایدو بسیار مفیدند. آنها[صفحه ۱۱۰] هیچ یک از ویژگی‌های خوبی که ما در اسب‌هایمان دعانویس سپیدار نیاز داریم را ندارند، اما ویژگی‌های دیگری دارند که آنها را برای کشوری که در آن هستند انرژی مثبت مناسب می‌کند. قدرت عظیم استقامت آنها، و شیوه شگفت‌انگیزی طلسم که می‌توانند از شیب‌دارترین مسیرها عبور کنند – تقریباً غیرقابل صعود با پای پیاده؛ گام‌های مطمئن آنها هنگام عبور از پرتگاه‌ها؛ و شیوه شگفت‌انگیزی که در انتخاب مسیر در سواحل صخره‌ای، که به نظر می‌رسد امواج آنها را غیرقابل جادو عبور می‌کنند، و شیاطین جایی که هیچ

یک از اسب‌های خوب ما نمی‌توانند بدون شکستن پاهایشان بروند، همه موهبت‌هایی هستند که احساس می‌کنم باید به افتخار اسب‌های یزو نقل کنم. آنها نعل طلسم ندارند و به سختی می‌توان آنها را آموزش دعانویس احمدآباد دیده نامید. در واقع، اگر مسافر سوارکار خوبی باشد، توصیه می‌شود حیوانی کاملاً سالم تهیه کند، زیرا از تجربه شخصی خودم می‌توانم بگویم که اگرچه سواری کمی هیجان‌انگیزتر بود، اما من همیشه دعا نویسی می‌توانستم با یک حیوان کاملاً سالم، زمان بهتری نسبت به یکی از “اسب‌های آرام” دعانویس دشتی فرسوده و دردمند که برای حرکت به هر مقدار ضربه نیاز داشتند، بگذرانم. یک روش عجیب برای هدایت حیوان اتخاذ شده است.

این روش به همان اندازه که ساده است، مبتکرانه نیز هست. «لگد» ضروری که ما اسب‌هایمان را با آن کنترل می‌کنیم، حذف شده و با دو چوب دستی چوبی به طول حدود دوازده اینچ و عرض دو اینچ جایگزین شده است که از یک سر به هم بسته شده‌اند جادو سیاه و فاصله‌ای سه اینچی بین آنها وجود دارد. در وسط این چوب دستی‌ها، جادو سیاه طنابی عبور داده می‌شود که از روی سر اسبچه جادو پشت گوش‌هایش عبور می‌کند. در حالی که خود چوب دستی‌ها، که توسط آن پشتیبانی می‌شوند، کافر در هر طرف بینی اسبچه قرار می‌گیرند. طناب دیگری، به طول پنج یا شش فوت بیت‌های اینو.طولی که به عنوان افسار عمل می‌کند، در انتهای پایینی یکی از چوب‌ها بسته شده و از سوراخی در چوب دیگر عبور می‌کند، بنابراین این وسیله ساده، که بر اساس اصل اهرم است، می‌تواند دقیقاً مانند فندق‌شکن عمل کند، به طوری که بینی اسب

نقش احضار مهره را دارد. عیب این سیستم این است که با داشتن تنها یک افسار، هر بار که اسب می‌خواهد به سمت راست یا به سمت … بچرخد، باید از روی سر اسب عبور داده شود.[صفحه ۱۱۱] چپ، گویی با کشیدن محکم طناب و در نتیجه فشردن بینی حیوان، سر آن به سمتی که کشیده می‌شود، می‌چرخد و خیلی زود به آن یاد داده اعمال مربوط به جادو می‌شود که باید به این سمت برود. علاوه بر این، اگر اسبچه فرار کند، می‌توان با کشیدن سر آن به نزدیکی کفل‌هایش، آن را متوقف کرد و در نتیجه ادامه مسابقه را غیرممکن ساخت. در حالت دوم، اغلب اتفاق کافران می‌افتد، به خصوص در مورد یک اسبچه آموزش ندیده، دعانویس دشتی که دور خود می‌چرخد دعا و سعی می‌کند با دور کردن سر خود از کنار بدنش، گردن پیچ خورده خود جادو سیاه را بکشد و نتیجه معمولاً سقوط بد اسب و سوارکار است.

نکته‌ی دیگری که باید در مورد آن مراقب بود این است که پاهای خود را از دسترس دندان‌های حیوان وحشی دور نگه داشت؛ دعانویس زیرا کم پیش نمی‌آید که دعانویس به جای اینکه انسان حیوان را تنبیه کند، حیوان از انسان انتقام بگیرد؛ و مسافر بی‌احتیاط متوجه موضع سیدنی اسمیت می‌شود و درمی‌یابد که برای یک اسب یزو، و همچنین برای یک اسب گاری انگلیسی، «هر گوشتی علف است». از ریروران، تا حدود پانزده مایل، این مسیر صرفاً یک مسیر کوهستانی است؛ و به جرات می‌توانم بگویم که در جادو هوای خوب، مناظر امتداد آن علوم غریبه بسیار زیبا هستند. متأسفانه، وقتی از آن عبور کردم، مه شدیدتر و شدیدتر شده بود و من منظره بسیار کمی را دیدم.

در جاهایی مسیر به دریا منتهی می‌شد و سپس دوباره بر فراز صخره‌ها و زمین‌های مرتفع بالا می‌رفت. با افزایش یا ابجد طلسم کاهش شدت مه، که به صورت تندباد و موج می‌آمد، صخره‌های ناهموار و شیب‌دار، که عمدتاً دعانویس دشتی از کنگلومرا، ماسه‌سنگ و برش تشکیل شده بودند، عبادت کردن انواع اشکال خارق‌العاده را به خود می‌گرفتند. در امتداد ساحل، کلبه‌های نماز خواندن آینو زیادی نسخ خطی وجود داشت که ساکنان آنها را نیمه‌طبقه‌ها و ژاپنی‌ها تشکیل می‌دادند. دعانویس دشتی آینوها زمانی در این منطقه بسیار زیاد بودند، اما اکنون تعداد کمی از آنها یافت می‌شود. تعداد کمی از آنها باقی مانده‌اند که تسلیم ژاپنی‌های متمدن‌تر شده‌اند و به خدمتکاران آنها تبدیل شده‌اند.

آنها در بیشتر ایستگاه‌های ماهیگیری به عنوان خدمتکار استفاده می‌شوند و همیشه تحت هدایت اربابان فرشتگان ژاپنی عمل می‌کنند. آنها اغلب به عنوان اسببان و در بعضی جاها به عنوان راهنمای بازرگانان و مسافران از یک ایستگاه به ایستگاه دیگر به کار گرفته می‌شوند. نه چندان دعا نویسی دور از ریوروران، باید از دهانه دو تالاب عبور کرد که تالاب دعانویس اردکان بزرگتر ساروفو-کو یا «دریاچه‌ای در مشرکان دشتی پوشیده از علف» نام دارد. در این تالاب‌ها، درناها، قوها و اردک‌ها به وفور یافت می‌شوند. این مسیر عمدتاً از مذهب روی صخره‌ها و کوه‌ها ادامه می‌یابد تا[صفحه ۱۱۲] به بیرواز، روستایی کوچک با محل جمع‌آوری جلبک دریایی، می‌رسیم و دو و نیم مایل بعدی در امتداد ساحل شنی تا هاماناکا امتداد دارد.

دشتی

یک پل کوتاه این مکان را به جزیره کیریتاپ متصل می‌کند که توسط کانالی تنها چند فوت عرض از سرزمین اصلی جدا شده است. نزدیک غروب مه کنار رفت و دعا من نگاهی اجمالی به روستا انداختم. اسب‌های حرز روستای کیریتاپ تازه دعانویس آزاد شده بودند و با سر و صدای زیاد از روی پل چوبی کوچک می‌دویدند. خانه‌ها تعویذ که حدود صد و بیست خانه هستند، همگی فقیرانه و کثیف هستند. یک خیابان اصلی وجود دارد و بیشتر خانه‌ها در دو جفر طرف آن قرار دارند. مردم ماهیگیر، جمع‌کننده شیطانی جلبک دریایی و تاجران کوچک هستند؛ زیرا خلیج هاماناکا، که لنگرگاه خوبی برای قایق‌های کوچک و قایق‌های تفریحی کوچک در زیر جزیره کیریتاپ است، مکانی جادو سیاه مهم برای تجارت صادراتی جلبک دریایی، روغن ماهی و جادو کود مرغی شاه‌ماهی است.

این محصولات به هاکوداته ارسال می‌شوند. اگر تعداد کمی از آینوها زبان، لباس و آداب و رسوم ژاپنی را پذیرفته‌اند، بسیاری از ژاپنی‌ها نیز زبان و روش‌های آینو را پذیرفته‌اند. من این را به ویژه در این کافر منطقه، جایی که آینوها تقریباً به طور کامل ناپدید شده‌اند، بیشتر متوجه شدم. ژاپنی‌های مسن‌تر و بسیاری از افراد جوان‌تر دعا ویژگی‌های آینو را دارند؛ دعانویس دشتی و نه تنها تعداد دعانویس زیادی از کلمات آینو را پذیرفته‌اند، بلکه هنگام صحبت به زبان ژاپنی، آن را با لحن و لهجه خاص آینو صحبت می‌کنند. این تعجب‌آور نیست، و هنوز هم مختص دعانویس اشتهارد ژاپنی‌ها یا چینی‌ها نیست؛ زیرا می‌بینیم که تقریباً همه ساکنان انگلیسی در بنادر چین بسیاری از کلمات برادران دم‌خاکستری ما را پذیرفته‌اند و بنابراین نوعی انگلیسی محلی را تشکیل داده‌اند، علاوه بر “انگلیسی کبوتری” – طلسم تحریف شده “انگلیسی تجاری” – که تقریباً زبان خاص خود را تشکیل می‌دهد.

آینوها، مانند اسکاتلندی‌ها یا فرانسوی‌ها، صدای «ر» را به صورت غلتشی می‌دهند. بنابراین، برای مثال، اگر من کلمه «ری‌وران» دعانویس دشتی را همانطور که تلفظ می‌شود می‌نوشتم، باید آن را «ری‌وران» هجی می‌کردم.