دعانویس دیواندره

که این افسانه را برای همه ما بسیار آشنا کرده است، از دعا نویس کتاب گرفته شده است که آن را از اثر نیکلاس پرگامنوس گرفته است، دعانویس دیواندره که آن را از اثر ژاک دو ویتری (به نسخه پروفسور کرین، شماره li. مراجعه کنید) سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند گرفته است، که دعا احتمالاً آن را از اثر جان کاپوا، یک یهودی تازه مسلمان شده، گرفته است که آن را از نسخه عبری کلیله و دمنه عربی ترجمه کرده است ، که خود از نسخه سریانی قدیمی ترجمه پهلوی از اثر اصلی هندی گرفته شده است، که احتمالاً از نام‌های نام دو شغال که در داستان‌های اولیه کتاب حضور دارند، گرفته شده است.

دعانویس : پروفسور ریس-دیویدز به من اطلاع می‌دهد که این نام‌ها بیشتر به پالی شباهت دارند روح تا سانسکریت، که این امر احتمال اینکه کل ادبیات در نهایت از یک طلسم منبع بودایی گرفته مقدس شده باشد را بیشتر می‌کند. عبادت کردن مضمون لا پرت از آن جهت جالب توجه است که انتقال ادبی قصه‌ها از شرق به غرب را نشان می‌دهد. همچنین، همانطور که ضرب‌المثل ما و این واقعیت که بنفی اشاره می‌کند، نشان می‌دهد که داستان لا فونتین بر جادو دو طلسم داستان از مجموعه داستان‌های گریم، شماره‌های ۱۶۴ و ۱۶۸، تأثیر گذاشته است، احتمال تأثیر ادبیات بر سنت شفاهی را نشان می‌دهد.

دعانویس دیواندره

واضح است که هیچ‌کدام از این دو روایت، پایان دعانویس واقعی داستان را که باید شامل نکوهش ویولن جادویی خواهران قاتل بوده باشد، در بر دعانویس سقز نمی‌گیرد.

این فرشتگان امر آن را ذیل فرمول « استخوان جادو آوازخوان» قرار می‌دهد ، که آقای مونسور اخیراً آن را با مجموعه‌ای قابل توجه از گونه‌های اروپایی در بولتن انجمن فرهنگ عامه والون لیژ ( ر.ک. افسانه‌های انگلیسی ، شماره ۹) مطالعه کرده است. یک استخوان آوازخوان در «داستان‌های بیدار» استیل-تمپل ، صفحات ۱۲۷ دنباله‌ای («استخوان مچ پای کوچک») وجود دارد . ملاحظات. — در اینجا با مضمون دیگری از مجموعه مشترک داستان‌های عامیانه اروپایی که در هند یافت می‌شود، مواجه هستیم. متأسفانه، شکلی که در آن رخ می‌دهد تحریف شده است و نمی‌توانیم از آن جادو کهن نتیجه قطعی بگیریم. هفتم.

دعانویس دیواندره شد و طلسمات در تمام شاخه‌های متعدد آن ( به بنفی، Einleitung ، § 60 مراجعه کنید ) و در میان دیگران در قدیمی‌ترین ترجمه انگلیسی توسط نورث (ویرایش من، صفحات 118-122) دیده می‌شود، جایی که دعانویس مریوان درنا به «یک الگوی بزرگ هند (از آنهایی که صد سال عمر می‌کنند و فرشتگان هنوز پرهایشان را از دست نداده‌اند)» تبدیل می‌شود. خرچنگ،[242]با شنیدن خبر بد، «تمام ماهی‌های دریاچه را به پارلمان فراخواند» و قبل از اینکه همه بلعیده شوند، پاراگون را مانند جاتاکا نابود کرد و به ماهی‌های باقی‌مانده بازگرداند، که «همه با هم و یکصدا از او تشکر فراوان کردند.» ملاحظات.

— نکته جالبی که در مقدمه‌ام بر بیدپای نورث به آن اشاره کرده‌ام، احتمال این است اعمال صالح که تصاویر داستان‌ها و همچنین خود داستان‌ها، رمل به شماره ملا اصطلاح، از کشوری به کشور دیگر ترجمه شده باشند. می‌توانیم رد آنها را در نماز خواندن نسخه‌های خطی لاتین، عبری و عربی پیدا کنیم و تعداد کمی از آنها در استوپاهای بودایی موجود است. در این شرایط، مقایسه برداشت آقای باتن از درنا و خرچنگ ( بالا ، صفحه ۵۰) احضار با برداشت هنرمند آلمانی که اولین نسخه لاتین بیدپای را تصویرسازی کرده است، احتمالاً با پیروی از بازنمایی‌های سنتی نسخه خطی، که خود احتمالاً می‌تواند به هند برگردد، می‌تواند جالب باشد.

او قرن گونه‌ها را به سه گونه کاهش می‌دهد. گونه اول در دو نسخه مصری جمع‌آوری‌شده در زمان حال، و همچنین در پتروس آلفونسی شیاطین در قرن دعانویس دیواندره دوازدهم، کافران و فابوله اکستراوگانت‌های قرن سیزدهم یا چهاردهم یافت می‌شود: در اینجا حیوان ناسپاس یک تمساح است که درخواست می‌کند از رودخانه‌ای که در حال خشک شدن دعانویس حنا است، برده شود و فقط یک قاضی وجود طلسم دارد. گونه دوم همان رایج در هند است و داستان در مجموعه حاضر آن را نشان می‌دهد: در دعانویس اینجا سه ​​قاضی وجود دارد. گونه سوم همان رایج در میان اروپای غربی کلیسا است که به آفریقای جنوبی و آمریکای شمالی و جنوبی گسترش یافته است: همچنین سه قاضی.

پروفسور کی. کرون گونه اول را به دلیل وجود دعا یک قاضی و طبیعی بودن شروع داستان که در آن وضعیت دعانویس بحرانی ایجاد می‌شود، جفت روحی گونه اصلی می‌داند. سوال بعدی این است که آیا این شکل، اگرچه اکنون در مصر یافت می‌شود، بومی آنجاست یا خیر، و اگر چنین است، چگونه به شرق رسیده است. پروفسور کرون این احتمال را می‌پذیرد که شکل مصری شیطانی در هند اختراع شده و به مصر منتقل شده باشد، و او تصدیق می‌کند که اشکال اعمال مربوط به جادو اروپایی تحت تأثیر شکل هندی قرار گرفته‌اند. شکل «مصری» در برمه (اسمیتون، همان ، ص 128) و همچنین شکل هندی یافت می‌شود، واقعیتی که پروفسور ک.

دیواندره

تعویذ کرون از آن بی‌اطلاع بود، هرچند که کل استدلال او را تغییر می‌دهد. شواهدی که حرز دعا ما از داستان‌های عامیانه دیگر حماسه حیوانات که از هند سرچشمه می‌گیرند، داریم، احتمال اینکه این حماسه نیز از آن منبع آمده باشد را افزایش می‌دهد. حداقل یک چیز مسلم است: همه این صد گونه در نهایت از یک منبع می‌آیند. واقعه مشرکان «دوباره درون» در هزار و یک شب (جن و بطری) و داستان‌های اروپایی نیز یک مشتق ثانویه است. دهم. پسر پیشگو. منبع. —خانم شیاطین کینگ‌سکوت، داستان‌های خورشید ( صفحه ۱۱ )، از کتاب « فرهنگ عامه جنوب هند» نوشته پاندیت ناتسا ساستری ، بخش دوم، که در اصل از کتاب عتیقه‌جات هند است.