دعانویس فرسفج

بپری و سوار بر آن بروی و هیچ‌کس روی زمین نمی‌تواند تو را بگیرد. وقتی همه سید و حاجی چیز امن جادو و امان شد، دوباره برمی‌گردی و دعانویس فرسفج ما مثل دو ماهی در دریا شاد زندگی خواهیم کرد.» و به این ترتیب همه چیز اتفاق افتاد. مرد جوان دختری جادو شدن زیبا و قهوه‌ای پوست پیدا کرد که حاضر بود او را به جادو شوهری بگیرد و تمام جفت روحی روستا به جشن عروسی آمدند. موکل جن موسیقی در کلیسا اوج شادی و رقص در اوج خود بود که آیزنکوف از پنجره به داخل نگاه کرد. «اوه، هو، برادر من! اینجا چه خبر است؟ حال و هوای جشن عروسی را دارد.

دعانویس : با این حال، من خیال کردم – آیا اشتباه کردم؟ – که به من قول داده‌ای که هرگز ازدواج نکنی.» اما پیتر منتظر پایان این جادو سیاه سخنرانی نمانده بود. به محض اینکه آیزنکوف را دید، مانند باد به سمت اصطبل دوید و خود را بر پشت اسب انداخت. لحظه‌ای دیگر، او از بالای قدیس کوه دور شد و آیزنکوف به سرعت پشت سرش می‌دوید. آنها از میان جنگل‌های انبوهی که هرگز آفتاب به آنها نمی‌تابید، از روی رودخانه‌هایی چنان عریض که عبور منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند از آنها یک روز کامل طول می‌کشید، از تپه‌هایی که دیواره‌هایشان تماماً از شیشه بود، گذشتند؛ آنها هفت بار از هفت کشور گذشتند تا اینکه پیتر جلوی فرسفج خانه‌ی پیرزنی افسار اسبش را بست.

دعانویس فرسفج

گفت: «روز بخیر، مادر.» و پایین پرید و در را باز کرد. «روز بخیر، پسرم،» طلسم او پاسخ طلسم داد، «و اینجا، در انتهای دنیا، چه کار می‌کنی؟» «مادر، من برای نجات جانم پرواز می‌کنم، پرواز به سوی جهانی که فراتر از همه جهان‌هاست؛ زیرا آیزنکوف در تعقیب من است.» «پس بیا تو و استراحت کن و کمی غذا بخور، چون من یک شیطانی سگ دین کوچولو دارم که وقتی آیزنکوف هنوز یازده کیلومتر دور باشد، شروع به زوزه کشیدن شیاطین می‌کند.» دعا پس پطرس به داخل رفت و خود را گرم کرد و خورد و نوشید، تا اینکه ناگهان سگ شروع به زوزه کشیدن کرد.

پیرزن جادو کهن فریاد زد: «زود باش پسرم، زود باش، باید بروی.» و خود رعد و برق هم سریع‌تر از پیتر نبود. پیرزن درست همانطور که سوار اسبش می‌شد، دوباره فریاد زد: «یک لحظه صبر کن، شیاطین این دستمال و این کیک را بردار و آنها را در کیفت بگذار، جایی که بتوانی به راحتی فرشته به آنها دسترسی داشته باشی.» پیتر آنها را گرفت و در کیفش گذاشت و با تکان دادن دست از لطف پیرزن تشکر کرد و مثل برق از آنجا دور شد. او چرخید و چرخید، دعانویس فرسفج از هفت شیطان بار هفت کشور، از میان جنگل‌هایی که هنوز انبوه‌تر بودند، و رودخانه‌هایی که هنوز پهن‌تر بودند، و کوه‌هایی که هنوز تعویذ لغزنده‌تر از کوه‌هایی بودند که از آنها گذشته بود، گذشت تا اینکه سرانجام به خانه‌ای رسید که پیرزن دیگری در آن زندگی می‌کرد.

جادو «روز بخیر، مادر،» گفت. «روز بخیر، پسرم! اینجا، در انتهای دنیا دنبال چه می‌گردی؟» «مادر، من جفر برای نجات جانم پرواز می‌کنم، پرواز به سوی جهانی فرشتگان که فراتر از همه جهان‌هاست، زیرا آیزنکوف در تعقیب من است.» «بیا تو، پسرم، و کمی غذا بخور. من یک سگ کوچولو دارم که وقتی آیزنکوف اجنه غیر مسلمان هنوز یازده کیلومتر دور باشد، شروع به زوزه کشیدن می‌کند؛ پس روی این تخت دراز بکش و در آرامش استراحت کن.» سپس به آشپزخانه رفت و تعدادی کیک پخت، بیشتر از مقداری که پیتر می‌توانست در یک ماه کامل بخورد. او هنوز یک چهارم آنها را تمام رمال نکرده بود که سگ شروع به زوزه کشیدن کرد.

پیرزن فریاد زد: «حالا پسرم، باید بروی، اما اول این کیک‌ها و این دستمال را در کیفت بگذار، جایی که بتوانی به رمل راحتی به آنها دسترسی پیدا کنی.» پیتر از او تشکر کرد و مثل برق و باد رفت. فرشتگان او سوار بر اسب، هفت بار از هفت کشور گذشت تا به خانه پیرزن سومی رسید که مانند دیگران از او استقبال کرد. اما وقتی سگ زوزه کشید و دعانویس رامشیر پیتر از جا پرید تا برود، پیرزن در حالی که همان هدایای سفر را دعا به او می‌داد، گفت: «حالا سه کیک و سه دستمال داری، زیرا می‌دانم که خواهرانم هر کدام یکی به تو داده‌اند.

به من گوش کن و هر چه به تو می‌گویم انجام بده دعانویس فرسفج هفت شبانه‌روز مستقیم پیش فرشتگان روی خود سوار شو، و صبح هشتم آتش بزرگی خواهی دید. سه بار با سه دستمال به آن بزن تا به دو نیم شود. سپس به داخل دهانه سوار شو و وقتی در وسط دهانه بودی، سه کیک را با دست چپ خود پشت سرت بینداز.» پیتر از نصیحت او تشکر کرد و دقیقاً تمام دستورات پیرزن را اجرا کرد. صبح دعانویس خرمدره هشتم به آتشی آنقدر بزرگ رسید که نمی‌توانست هیچ چیز دیگری را در دو طرف ببیند، اما وقتی با دستمال‌ها به آن ضربه زد، آتش از هم جدا شد کافر و مانند دیوار روی طلسم هر دو دست ایستاد.

همانطور که از دهانه آتش عبور می‌کرد، کیک‌ها را پشت سر خود انداخت. از هر کیک یک سگ بزرگ بیرون آمد و او به آنها نام‌های «وزن جهان»، «قوی آهنین» و «گوش تیز» را داد. آنها با دیدن او از خوشحالی پارس کردند و وقتی پیتر برگشت تا آنها را نوازش کند، آیزنکوف را در لبه آتش دید، اما دهانه آتش پشت سر پیتر بسته شده بود و او نمی‌توانست از آن عبور کند. فریاد زد: «بس کن، عهدشکن؛ یک بار از دستم گریختی، اما صبر کن تا دوباره بگیرمت!» سپس کنار آتش دراز دعانویس کشید و تماشا کرد که چه اتفاقی خواهد افتاد.

وقتی پیتر فهمید که دیگر نباید از آیزنکوف بترسد، دعانویس فرسفج آرام آرام دعا نویسی سوار اسب شد تا علوم غریبه به خانه‌ای کوچک و سفید رسید. در آنجا وارد شد و خود را در اتاقی دعانویس بیستون یافت که زنی مو خاکستری در حال ریسندگی بود و دختری زیبا در پنجره نشسته بود و موهای طلایی‌اش را شانه می‌کرد. پیرزن پرسید: «پسرم، چه چیزی جادو تو را به اینجا آورده است؟» پیتر پاسخ داد: «من دنبال جایی می‌گردم، مادر.» پیرزن گفت: «پس پیش من بمان، چون به یک خدمتکار نیاز دارم.» «با کمال میل، مادر،» او پاسخ داد. بعد از آن زندگی پیتر بسیار شاد بود.

او تمام روز بذر می‌پاشید و شخم می‌زد، مگر گاهی دعانویس که سگ‌هایش را برمی‌داشت و به شکار می‌رفت. و هر شکاری که می‌آورد، دختر مو طلایی می‌دانست چگونه آن را پرورش دهد. فرسفج روزی پیرزن برای خرید آرد به شهر رفته بود و پیتر و دخترک در خانه تنها جادو سیاه مانده بودند. آنها شروع به صحبت کردند و پیرزن از او پرسید که خانه‌اش کجاست و چگونه توانسته از میان آتش عبور کند. سپس پیتر تمام داستان و اینکه چگونه با سه دستمال سفره همانطور که به او گفته شده بود جادو شعله‌های آتش را روشن کرده بود، برایش تعریف کرد.

دخترک با دقت گوش داد و از خودش پرسید که آیا حرف‌های او درست است یا نه. بنابراین، پس از اینکه پیتر به مزارع رفت، یواشکی به اتاقش رفت و دستمال‌ها را حرز دزدید و دعانویس فرسفج سپس با تمام سرعت نسخ خطی از مسیری که از بالای تپه می‌شناخت طلسم به سمت آتش رفت. با سومین ضربه، شعله‌ها شکافته شدند و جادوگر آیزنکوف که نظاره‌گر بود و به چنین فرصتی امید داشت، از روزنه پایین دوید و جلوی او ایستاد. با دیدن این صحنه، دختر تقریباً از ترس جان باخت، اما دعانویس با تلاش فراوان خود را طلسمات جمع و جور کرد و با تمام سرعتی که پاهایش اجازه می‌داد به خانه دوید، در حالی که آیزنکوف او را تعقیب می‌کرد.

فرسفج

نفس نفس زنان به داخل خانه دوید و روی زمین غش کرد. اما آیزنکوف پشت سر او وارد شد و خود را در آشپزخانه زیر شومینه دعانویس پنهان کرد. کمی بعد، پیتر وارد شد و سه دستمال سفره را که دخترک روی آستانه انداخته بود، برداشت. او تعجب کرد که چطور به آنجا رسیده‌اند، زیرا می‌دانست که آنها را در اتاقش جا گذاشته است؛ اما وقتی هیکل دختر غش کرده را دید که در همان جایی که افتاده بود، افتاده بود، چنان بی‌حرکت و رنگ‌پریده که گویی کافران مرده است، چه وحشتی به او دست داد. او دختر را بلند کرد و به رختخوابش برد، جایی که خیلی زود به هوش آمد، اما او به پیتر در مورد آیزنکوف چیزی نگفت، که تقریباً زیر سنگ اجاق توسط بدن سنگین دنیا له شده و مرده بود.

صبح روز بعد، پیتر سگ‌هایش را بست و تنها به جنگل رفت. با دعا این حال، آیزنکوف رفتن او را دیده بود و آنقدر دنبالش دوید که پیتر به زحمت فرصت کرد از درختی بلند بالا برود، جایی که آیزنکوف نمی‌توانست به او برسد. فریاد زد: «فوراً پایین بیا، ای پرنده‌ی چوبه‌دار. قولت را فراموش کرده‌ای که هرگز ازدواج دعا نویسی نمی‌کنی؟» پیتر پاسخ داد: «اوه، می‌دانم که همه چیز تقصیر من است، اما بگذار سه بار فریاد بزنم.» آیزنکوف پاسخ داد: «اگر دوست داری می‌توانی صد بار زنگ بزنی، چون حالا من شماره ملا تو را در چنگ به‌روزرسانی‌های محتوای آینده ممکن است موضوعات مرتبط با طلسم را اصلاح کنند خود دارم و تو تاوان کاری را که کرده‌ای خواهی پرداخت.» پیتر فریاد زد: «ای آهنین، به سنگینی دنیا، ای تیزگوش، به یاری من بشتاب!» و تیزگوش شنید و به برادرانش گفت: «گوش کنید، ارباب ما را صدا می‌زند.» «خواب می‌بینی احمق،» وزن جهان پاسخ داد، «چرا صبحانه‌اش را تمام نکرده دعانویس هیدج است؟»

جادو سیاه و با پنجه‌اش سیلی محکمی به گوش کوتاه زد، زیرا او جوان دعانویس فرسفج بود و نیاز داشت که به او عقل بیاموزند. پیتر دوباره فریاد زد: «ای آهنین، به سنگینی دنیا، ای تیزگوش، به یاری من بشتاب!» این بار وزن جهان نیز شنید.