دعا نویس خوب

اصل مطلب منحرف نمی‌شویم؟» با کمی خوشرویی گفتم: «اصلاً. داشتم فکر دعانویس می‌کردم که اگر قرار است ده روز دیگر به گرندون بروم، دعا نویس خوب خیلی ضروری است که اول یک تعطیلات کوتاه داشته باشم. یک مهمانی شیک در خانه روستایی به اضافه دو ماه دعا اقامت در لندن، تقریباً کارم را تمام می‌کند.» جورج ابروهایش را بالا انداخت و گفت: «خب؟» حرفم را تمام کردم و گفتم: «خب، برای همین در دعا نویسی مورد قایق پرس‌وجو کردم. می‌توانم یک هفته را به خوبی قایق‌سواری کنم و همزمان مقاله‌ام را برای دوهفته‌نامه بنویسم.» جورج با نوعی علاقه و طلسم ترحم به من نگاه کرد.

دعانویس : «آیا من متوجه شده‌ام که شما قصد دارید به مدت یک هفته شیاطین به تنهایی در سواحل اسکاتلند طلسم نویس قایق‌سواری کنید؟» سرم را به نشانه‌ی تأیید تکان دادم. دعا «مقداری از تنهایی،» من اشاره کردم، «برای تولید آثار ادبی بزرگ ضروری است.» جورج شانه‌هایش را بالا انداخت. «فکر می‌کنم جدی می‌گویی. شخصاً تصور چیزی اجنه غیر مسلمان که کمتر از این لذت‌بخش باشد یا برای کار کردن نامناسب باشد، برایم دعانویس دشوار است.» توضیح دادم: «من متون تاریخی درباره اعمال نمادین بحث می‌کنند. قرار نیست همیشه در حال دریانوردی باشم. دعا نویس قدیس یک پایگاه کوچک و دنج در جزیره انرژی مثبت کرین خواهم ساخت و نوشته‌هایم را آنجا خواهم نوشت.» جورج با ناباوری تکرار کرد: «جزیره کرین!

دعا نویس خوب

خب، این مکان متروکه است. سال‌هاست کسی آنجا نبوده است.» گفتم: «بله، جورج. دفعه‌ی پیش که خانه بودم، دو هفته آنجا ماندم و علاوه بر این، برای خودم یک کلبه‌ی فوق‌العاده ساختم. اگر بعضی از پسرهای ماهیگیر آنجا پرسه نزده باشند، باید مثل همیشه سالم باشد. برای آن کلبه خیلی زحمت کشیدم.» دعا نویس خوب در این لحظه، جورج که داشت به ساعتش نگاه می‌کرد، ظاهراً به این نتیجه رسید که من به اندازه کافی وقتش را تلف کرده‌ام. او گفت: «خب، خودت را راضی کن.» و با تکان دادن دستش به پیشخدمت اشاره کرد. «فکر می‌کنم تا وقتی که به شیطانی گرندون می‌روی، همین کافی باشد.

با این حال، امیدوارم به زودی بشنوم که داری به زندگی علاقه‌ی واقعاً جدی و دائمی پیدا می‌کنی.» گفتم: «اگر قرار باشد به شکل یک وارث باشد، جورج، فوراً و بدون هیچ قید و شرطی به تو تلگراف خواهم زد.» دقیقاً دو روز پس از این وعده ورزشی، خودم را در جمع عالی دریا و آسمان، حدود سه مایل دورتر از خشکی، نزدیک اینورنس، یافتم. من دعانویس خوب در یزد تنها نبودم. بدنام‌ترین توله سگ تریر موخشن که تا به حال جامعه‌اش را به همنوعانش علوم غریبه تحمیل کرده بود، در دماغه قایق نشسته بود و با علاقه به ساحل نزدیک جزیره کرین نگاه می‌کرد.

نام او روفوس بود کافران و دونالد راس او را به من معرفی کرده بود. شاید دقیق‌تر این باشد که بگوییم او خودش را معرفی کرده بود و دونالد، با فلسفه ساده نژادش، صرفاً به این توافق طلسم تن داده بود. زیرا از لحظه‌ای که به استراتمور رسیدم، روفوس با خوشحالی اما قاطعانه مرا به عنوان صاحب جدید خود پذیرفته بود و فکر می‌کنم چیزی جز اسید پروسیک نمی‌توانست نامزدی را فسخ کند. باید اعتراف کنم که از مصاحبتش خوشحال بودم. نه اینکه تنهایی برایم ترسناک باشد، اما بدون شک سگ به آن هارمونی خاصی می‌بخشد که در غیر این صورت فاقد آن دعا نویسی خوب است یا بد است.

این را به طلسم خصوص در زمان غذا خوردن بیشتر حس می‌کنیم. به هر حال، من و روفوس آنجا بودیم، کاملاً از همراهی یکدیگر راضی و خوشحال، و با شادی راه خود را از میان امواج کوچک و سفیدرنگی که در نسیم تند ساحلی بالا و پایین می‌رفتند، باز می‌کردیم. ابطال کردن جادو قایق کوچک من، اسکندال، دعا نویس خوب اگرچه فقط چهار تن وزن داشت، اما یک قایق دریایی نادر بود و دونالد وفادار دعانویس با چنان مراقبت صادقانه‌ای از آن مراقبت کرده بود که بادبان‌ها و دکل‌های آن به همان سلامت روزی بودند که او را به آب انداختم. با یک شلوار جادو سیاه فلانل خاکستری کهنه و یک پیراهن کهنه‌تر، حتماً به اندازه روفوس بدنام دعانویس خوب سراغ دارید بودم.

جادو اگر جورج می‌توانست مرا ببیند، فوراً از کوره در می‌رفت، اما نمی‌توانم بگویم که حتی این تصویر غم‌انگیز هم خیلی مرا افسرده کرد. در کمد، یک سبد بزرگ از فروشگاه هارودز، یک دست لباس اضافه، یک اجاق گاز «پریموس» و مقدار زیادی ساک و کتاب داشتم؛ و اگر کسی نتواند با چنین لباسی یک هفته خوشحال باشد، تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که برایش خیلی متاسفم. دو مکان در جزیره وجود دعا نویسی دارد که می‌توانید در آنها لنگرگاه امنی داشته باشید، یکی خلیج ارواح کوچک و محافظت‌شده‌ای در آن سوی جزیره، دعا و دیگری خور کم‌عمقی که مشرف به استراتمور است.

دومی را به عنوان نزدیک‌تر انتخاب کردم و کشتی اسکاندال را به سمت درختان تنومند و در جادوگر حال رشدی که نیمی از ورودی کشتی را پوشانده بودند، هدایت کردم. با اولین حاجت گرفتن تیر به کانال زدم و در حالی که به سمت خلیج می‌دویدم، با سرعت به سمت باد برگشتم و لنگرم را انداختم. روفوس با علاقه‌ی زیادی ماجرا را تماشا می‌کرد. او دعانویس آشکارا متوجه شده بود که ما داریم به ساحل شیطانی می‌رویم؛ به محض اینکه من را به همراه قایق کوچک و تاشوی برتون که پشت سرمان یدک می‌کشیدیم، کشیدند، او با عجله و با فریادی کوتاه به نشانه‌ی تأیید به داخل پرید و روی عرشه‌ی عقب طلسمات قایق نشست.

سپس ابجد به من نگاه کرد و پوزخندی زد. لحظه‌ای تردید داشتم که آیا باید فوراً بخشی از آذوقه‌ام را به ساحل ببرم یا نه؛ سپس تصمیم گرفتم که بهتر است اول پیاده شوم و رمال مطمئن شوم که کلبه‌ام هنوز وجود دارد. کاملاً محتمل بود که کلیسا در این فاصله توسط یک ماهیگیر ماجراجو دزدیده شده باشد، دعا نویس خوب و در آن صورت قصد داشتم کلبه کوچک اسکاندال را به عنوان مقر خود قرار دهم. من تنبل نیستم، اما اشتیاق آدم برای خانه‌سازی به تنهایی حدی دارد. با چند ضربه قایق به ساحل رسیدیم که در این نقطه شامل یک نوار باتلاقی از نمکزارها به عرض حدود بیست یارد بود.

قایق را از آب بیرون کشیدم و جلوتر از روفوس که مدام اطراف را نگاه می‌کرد تا مطمئن شود که چیزی تاریک او نماز خواندن را در خود فرو نبرده است، از میان دین توده‌های انبوه به سمت لبه‌ی پوشش گیاهی وحشی و پوشیده از خلنگزار که جزیره کرین عمدتاً از آن تشکیل شده است، حرکت کردم. کل این مکان فقط حدود نیم مایل عرض دارد، اما تا وقتی که تقریباً به کلبه نرسیده‌اید، نمی‌توانید آن را ببینید، چرا که در آن سوی جزیره، زیر پوششی از زمین مرتفع قرار دارد. من آن پیشینه تاریخی را عمداً آنجا ساخته بودم تا از سرزمین اصلی قابل مشاهده دعا نویسی مهر و محبت نباشد.

دعانویس رامشیر روفوس قبل از من به آن رسید. این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. وقتی دامنه تپه کوچک را دور زدم و ناگهان کاملاً آن را دیدم، او را دیدم که مقدس روی چمن‌ها دراز کشیده بود دعا نویس خوب و با تمام نشانه‌های رضایت شگفت‌زده، به کشف خود می‌اندیشید. گفتم: «بله پسرم، ممکن است کاملاً شگفت‌زده به نظر طلسم برسی. آن عمارت باشکوه…» سپس ساکت شدم. با ناباوری اضافه کردم: «خب، من دار زده شدم!» آنجا، درست در سمت راست درِ کلبه، ناگهان چشمم اعمال صالح به آتش هیزمی افتاد که با شور و نشاط و بی‌پروایی می‌درخشید و شعله‌ور می‌شد. لحظه‌ای با حیرت به آن خیره شدم. بله، واقعاً آتش هیزم بود.

شکی در این نبود. و علاوه بر این، در حالی که با طلسم خیالی آسوده در میان شعله‌ها نشسته بودم، کتری سیاه بزرگی را دیدم که از دهانه‌اش فواره‌های کوچکی از بخار به هوا بلند می‌شد. دعا نویس خوب «روفوس،» گفتم، «یه طلسم مزاحم نفرین‌شده اینجاست!» روفوس متفکرانه به کتری نگاه کرد و زبانش را بیرون آورد. با جدیت گفتم: «بله، من این را دیده‌ام، اما اگر فکر می‌کنید که می‌خواهم حق نخست‌زادگی‌ام را به یک ظرف آش بفروشم، اشتباه می‌کنید. چای باشد یا نباشد، او می‌آید!» با قدم‌های بلند از میان علف‌ها به سمت در کلبه رفتم و با بند انگشتانم محکم به در کوبیدم.

دعا خوب

نتیجه غیرمنتظره بود. دعا صدای تعجب خفیفی شنیدم که تقریباً همزمان با صدای افتادن ظروف چینی همراه بود. سپس، خیلی واضح و جدی، صدای نسبتاً شیرینی گفت: «لعنتی!» برگشتم تا فرار کنم، اما خیلی دیر جفت روحی شده بود. صدای قدم‌های سریعی آمد، در ناگهان باز شد و خودم را در مقابل زیباترین دختری که تا به حال در زندگی‌ام دیده بودم، یافتم. دامن کوتاه آبی رنگی به تن داشت، با پیراهنی رمل کرم رنگ و یقه باز. موهای قهوه‌ای تیره‌اش از زیر شال قرمزش به صورت دو گیس فرشتگان دعانویس خوب در بوشهر بلند تا پایین کمرش آویزان بود. در مورد چهره‌اش – خب، من همیشه فکر می‌کنم توصیف یک چهره زیبا سخت‌ترین کار دنیاست، اما اگر بتوانید مریم مقدسی را تصور کنید که به پری چوبی تبدیل شده و به طرز لذت‌بخشی آفتاب‌سوخته است، تقریباً به هدفتان رسیده‌اید.

برای لحظه‌ای چشمان خاکستری‌اش با شگفتی و آرامش به من خیره شد؛ سپس نگاهش به جادو روفوس افتاد که فوراً نشست و دمش را تکان داد. «این،» جادو توضیح دادم، «این روش عذرخواهی اوست.» او به سمت من برگشت و لب‌هایش به جادو سیاه کافر لبخندی بی‌ریا از هم باز شد. «فکر می‌کنم،» او گفت، «به جای آن، من باید عذرخواهی می‌کردم. همانطور که احتمالاً می‌دانید، اینجا تعویذ جزیره‌ی من نیست.» «قطعاً مال من نیست،» جواب دادم، «و تو اول اینجا بودی.» «بسیار خب،» او گفت. «عذرت را می‌پذیرم. بالاخره تو باعث شدی بشقابی را بشکنم.» گفتم: «حتماً اعصابت خیلی قویه. باید یه سرویس کامل شام رو خراب می‌کردم.» او با خوشرویی خندید.