دعانویس حاجی‌آباد

دعانویس حاجی‌آباد حد خوشحال کرده است. اما او فقط می‌تواند در مورد تاریخچه آن حدس‌های بیشتری بزند – اینکه اجنه غیر مسلمان قبل از مادرم، پدربزرگم به آن تعلق داشته است: او عاشق تئاتر بود و فکر می‌کنم هر شب به کاونت گاردن قدیمی یا دروری لین قدیمی – نام‌هایی که برای من واقعاً آهنگین هستند – ملودی‌های قدیمی می‌رفت. فکر می‌کنم در مورد قاب‌بندی برایت طلسم نوشتم. من همیشه در مورد آن، مانند سایر کلاه‌های زنانه (که خیلی چیزها به آنها بستگی دارد)، می‌گویم شیطانی که بهترین راه این است که قبل از سفارش، کلاه را امتحان کنید؛ که می‌توانید با موادی عبادت کردن که همه تراشکاران و طلاکاران این کشور نزد خود نگه می‌دارند، این کار را انجام دهید.

دعانویس : من حتی قضاوت خودم – قضاوت بزرگ توالملی – جادو شدن را گاهی اوقات با عدم تحقیر این موضوع رد کرده‌ام؛ در این دعا نویسی مورد، مانند بسیاری از چیزهای دیگر، خیلی کم تفاوت ایجاد می‌کند. فکر نمی‌کنم که بلک در کنار تصویر خوب عمل کند: اما امتحان کنید، امتحان کنید: کلاه را امتحان کنید: و اگر گشایش خودتان را راضی می‌کنید – هرچند که شما یک فرد مودب و بی‌ادب هستید – تا اینجا خوب بوده است. دان، که خودش را خیلی خوب معرفی می‌کند (همیشه جادو سیاه با نظم و قانون زندگی می‌کند)، به من می‌گوید که از شما التماس کرده که اگر می‌خواهید مطمئن شوید که حرز دوباره او را می‌بینید، به انگلستان برگردید.

دعانویس حاجی‌آباد

من به پولاک از علاقه‌ی زیاد شما به مک‌ردی گفتم: من هم متوجه شدم کهص ۱۰۳از خرید آداب و رسوم نمادین در روایت‌های تاریخی ظاهر می‌شوند کتاب راضی هستم و به خود مرد بیشتر از بازیگر علاقه دارم. مادرم قبلاً یک دعانویس هیدوچ بار او را می‌شناخت: اما من هرگز او را خصوصی ندیدم تا یک بار بعد از بازنشستگی‌اش در خانه‌ی پولاک: وقتی کاملاً ساکت نشسته بود، و (همانطور که می‌گویید) متاسف بودم که کمی به او سر نزدم، چون شنیده بودم که به خاطر آن آشنایی قدیمی با مادرم، کمی آرزو داشت مرا ببیند. دعانویس حاجی‌آباد دوست داشتم به او می‌گفتم که چقدر از اجرایش خوشم آمده است؛ از او می‌پرسیدم که چرا می‌گوید «آمین، تو گلویم» (که فکر می‌کنم کمی دعانویس اشتباه و همچنین رکیک بود).

اما من او را مرد بزرگ عصر می‌دانستم، با وجود اینکه بی‌تکلف بود: دعا و بنابراین از تمام افراد مشهور – که خودت هم جزو آنها هستی – دوری دعا می‌کردم، همانطور که همیشه می‌کردم، کسانی که جادو سیاه فکر می‌کردم باید از پیروان و مریدانشان خسته شده باشند – مگر آن‌هایی که از نت بودند. الان دارم در جایی می‌نویسم – در اتاقی – که ده سال پیش از آنجا نوشتم – همه چیز به ذهنم می‌آید – با مونتنی برای گروهانم، و لوگرِ خودم که در شرف ساخته شدن است. حالا مادام دو سوینه (که اعمال مربوط به جادو مونتنی دعانویس را هم دوست داشت – زن پایتخت!) و لوگر را آورده‌ام – آه، این داستان طولانی و غم‌انگیزی دارد!

– که واردش نمی‌شوم – به نظر می‌رسد که کواریچ کوچک فعلاً آگاممنون، پروردگار لشکرها، را کنار گذاشته است: و من مطمئناً متاسف نیستم، زیرا فکر می‌کنم منتقدان انگلیسی فقط از آن سوءاستفاده می‌کردند: با مقداری، کافران اما نه همه، عدالت. شما در نامگذاری ناشر آمریکایی خود بسیار خوب هستید، اما گمان می‌کنم که فعلاً باید آن را با کواریچ باقی گذاشت،ص ۱۰۴که برایش «اجازه‌نامه» نوشتم، البته به شرطی که خودم هیچ دخالتی در آن نداشته باشم. کافر همیشه دعانویس حاجی‌آباد خانم کمبل عزیزم ، هنوز از لوئستافت هستم: جادو درست ده سال پیش که داشتم یک لوگر می‌ساختم و مونتنی می‌خواندم.

دومی بعد از سیصد سال هنوز هم دعا حال و هوای خودش را دارد: و لوگر به خاطر ده سال استفاده‌اش خیلی هم بد به نظر نمی‌رسد، دیروز چقدر خوب زیر دعا یک بادبان قوی بین اسکله‌ها بالا و پایین می‌پرید. کاپیتان دعانویس جادو بزرگ من دیگر او را ندارد؛ او چیزی دارد که سید و حاجی به آن «قلاب اسکاتلندی» می‌گویند که مد پیشینه تاریخی شده است: او را هم می‌بینم: و او هم او را هدایت می‌کند، پهن‌تر و بلندتر از بقیه: مناسب برای رهبری انسان‌ها، جسم و روح؛ حالا شبیه اولیس شده است. دو یا سه سال پیش او مدام بدشانسی آورد؛ و از آنجایی که همیشه اهل خوشگذرانی بود و با همه رفتار می‌کرد، برخلاف تمام وعده‌هایی که به من داده بود، غرق در مشروب شد، و در مجموع آنقدر بی‌قانون بود که باعث شد بین ما اختلاف بیفتد.

«اگر به مدت یک سال تعهد کامل به ازدواج بدهد، باید با من ادامه دهد.» گفت: «نه، فرشتگان او قولش را زیر پا گذاشته بود و دیگر حاضر به انجام آن نبود.» با اینکه خیلی دلش می‌خواست با من ادامه دهد. می‌بینید، این برای او خیلی خوب بود؛ او کاملاً خوب است – الفص ۱۰۵مرد بزرگ، من معتقدم: مانند یکی از پادشاهان نروژی قدیمی کارلایل، کافر با اخلاقیات گسترده‌تر از آنچه ما استفاده می‌کنیم؛ که بسیار خوب و پسندیده است (همانطور که این کاپیتان به من گفت) «برای شما که با قاشق نقره‌ای در دهانتان متولد می‌شوید». دعانویس حاجی‌آباد من آنچه کارلایل نیز ابجد در مورد خطاهای بزرگ در مردان بزرگ می‌گوید علوم غریبه را فراموش نکردم: حتی در داوود، مسیح خداوند.

اما بهتر دیدم که ملک را با او تقسیم کنم و بگذارم به راه خودش برود. او همیشه از اینکه تحت کنترل باشد، بیزار بود و از اینکه دوباره تنها ارباب خودش باشد بسیار خوشحال بود: دعانویس قاسم‌آباد و با این حال به طرز وحشیانه و رقت‌انگیزی به من چسبیده بود. از آن زمان به بعد حالش بهتر شیاطین نشده است: و می‌ترسم که در حال غرق شدن در بی‌نظمی باشد. این تعویذ داستان مفصلی است درباره کسی که تو چیزی درباره‌اش نمی‌دانی، جز همان اندک فرشته چیزهایی که من برایت تعریف کرده‌ام. اما این مرد واقعاً مرد بسیار برجسته‌ای است و ممکن است – حتماً – به او علاقه‌مند باشی.

«سلام! اتاق‌های دخترانه، دختر عزیزم.» همانطور که سوینی نسخ خطی عزیزم می‌گوید. او اکنون جای کافران مونتنی را در اتاق من اشغال کرده است: به خوبی – به شایستگی: او خودش عاشق مونتنی است و چاشنی اندیشه و گفتار آزاد او را در خود دارد. من گاهی اوقات از اینکه تا سال گذشته با او آشنا نشده بودم، ناراحت می‌شوم: اما شاید بهتر باشد چنین آشنایی را برای سال‌های آخر نماز خواندن عمر نگه داشت. موجود زیبا! برای من طلسم بسیار زنده‌تر از اکثر دوستان است – دوست دارم طلسم او را در بریتانی ببینم.[105] ص ۱۰۶«Parlons d’autres choses» – مینیاتور مادرت. در ابتدا به نظر می‌رسید که فکر می‌کنی از روی حکاکی گرفته شده است: اما عکس این همیشه برای من روشن بود.

کل پیکره، تا پاها، برای توضیح موقعیت پاها در نظر گرفته شده است؛ و ظرافت برتر فیگور از حکاکی حاصل نمی‌شود، جادو کهن بلکه برعکس. ستاره‌ها در آن گیر کرده‌اند تا شاید یک «اورانیا» از آن بسازند. من دعانویس سرجنگل ادعا نمی‌کنم که مینیاتور تو اصلی است: اما چنین مقدس مینیاتوری اصل است. حاجی‌آباد انتظار نداشتم که تصویر بعدی سیاه باشد: آیا همانطور که توصیه کردم، اول «کلاه را امتحان جادو سیاه شیطان کرده بودی»؟ حالا کاش تصویر را در قاب اصلی‌اش می‌فرستادم، که آن را با نواری از کاغذ سیاه که روی طلایی چسبانده بودم، به خوبی دستکاری کرده بودم. واقعاً ممکن بود از آژانس کواریچ عبور کند: اما شیاطین به ذهنم رسید که پست امن‌تر است.

دعانویس حاجی‌آباد (چقدر بد می‌نویسم!) من دعا یک حکاکی معمولی حاجت گرفتن از پرتره کلاه کلبه داشتم: خیلی شبیه هنری. اگر آن را برایت نفرستاده باشم، نمی‌دانم چه بر سرش آمده است. همراه نامه‌ات، نامه‌ای از طلسم دان رسید که خبر فوت خواهرزاده‌ات را به من می‌داد.[106] او گفت که نامه‌ای تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد نوشته تا به تو بگوید. در پاسخ، پیام تو را به او رساندم؛ که باید تا سال آینده «صبر کند» تا شاید تو دوباره انگلستان را ببینی، و امیدوار باشی که او را نیز ببینی. ص ۱۰۷دیر یا زود، شرح حال «مری تودور» را در لیسئوم خواهید دید.[107] دقیقاً همان چیزی است که انتظار داشتم: یک «موفقیت» و نه چندان پرشور.

حاجی‌آباد

مطمئناً، هیچ‌کس نمی‌توانست انتظار بیشتری داشته باشد. و اکنون یک هملت ایتالیایی جدید – روسی – منتشر می‌شود که اولین حضورش در نسخه خطی پیوست ثبت شده است . و دین (برای پایان دادن به «تجارت تئاتری یا دراماتیک») کواریچ شروع به چاپ آگاممنون کرده است – آنقدر با فراغت که گمان می‌کنم می‌خواهد صبر کند تا نسخه قدیمی فارسی تمام شود و سپس آن دو را به هم بپیوندد. من مطمئناً عجله‌ای ندارم؛ زیرا کاملاً معتقدم که ما فقط به همان نسبت که به خاطر نسخه قدیمی فارسی مورد ستایش قرار جادو می‌گیریم – در انگلستان – به خاطر نسخه یونانی مورد توهین قرار خواهیم گرفت.

منظورم این است: زیرا شما آمریکا را مطلوب‌تر کرده‌اید. «پارلون‌های انتخاب‌شده توسط دیگران.» «اِه؟ مِی دِ کوی پارلر» و غیره. خب: یک توکای سیاه در باغ کوچک بیرون پنجره‌ی اتاقم آواز می‌خواند، پنجره‌ای که انصافاً رو به خورشیدی که آنجاست باز است. شش ماه گذشته است؛ همین دیروز رعد در هوای نسبتاً سرد؛ و هفته‌ی پیش جاده و راه‌آهن در کمبریج و هانتینگدون با برف مسدود شد؛ و رعد هم همینطور. گمان می‌کنم ده روز دعا نویس دیگر به خانه می‌رسم: گمان می‌کنم دعاگر قبل از اینکه این نامه به دستت برسد: پس نامه‌ی بعدی‌ات ممکن است به آدرس وودبریج باشد. واقعاً نمی‌دانم که این نامه‌های طولانی برایت بیشتر دردسرساز هستند یا لذت‌بخش: با این حال، برای همه چیز پایانی وجود دارد: و آن پایان این احضار است که من به همان اندازه که واقعاً مال تو هستم، مال تو هستم.