دعانویس خرمشهر

جدید بودند. ناگهان دو دختر هیستریک در خانواده‌ای دیگر هر روز دچار شیاطین حمله‌های عصبی می‌شدند و فریاد جادوگری از یک سر کلونی تا سر دیگر آن طنین‌انداز می‌شد. دعانویس خرمشهر بیماران احساس خفگی در گلو، که در موارد هیستری بسیار رایج است، را ناشی از خود فرشتگان شیطان می‌دانستند که برای خفه کردن آنها، گلوله‌هایی کیمیاگری را در نای فرو کرده بود. آنها احساس می‌کردند که خارها در هر قسمت از بدنشان فرو می‌روند و یکی از متون کهن آنها سوزن بالا می‌آورد. مورد این جادو سیاه دختران، که دختر و خواهرزاده‌ی آقای پرویز، کشیش جادو یک کلیسای کالوینیستی، بودند، چنان توجه زیادی را به خود جلب کرد که همه زنان ضعیف کلونی شروع به تصور خود مبنی بر جادو ابتلای مشابه کردند.

دعانویس : هر چه دعا بیشتر در مورد آن فکر می‌کردند، بیشتر متقاعد می‌شدند. سرایت این بیماری روانی به اندازه‌ای زیاد بود که…اگر طاعون بود. زنان یکی پس از دیگری غش می‌کردند و پس از بهبودی ادعا می‌کردند که ارواح جادوگران را دیده‌اند. در خانواده‌هایی که سه یا چهار دختر وجود داشت، هر کدام چنان بر تخیل بیمارگونه‌ی دیگری تأثیر می‌گذاشتند که پنج یا شش بار در روز دچار تشنج می‌شدند. برخی می‌گفتند که خود شیطان بر آنها دعا ظاهر می‌شد، در حالی که یک لوله‌ی کاغذی در دست پیشینه تاریخی داشت و قول می‌داد طلسم که اگر توافق‌نامه‌ای را امضا کنند و روح جاودانه‌ی خود را به او منتقل کنند، فوراً از تشنج و تمام بیماری‌های جسمی رهایی یابند.

دعانویس خرمشهر

برخی دیگر ادعا می‌کردند که فقط جادوگران را می‌بینند که به آنها وعده‌های مشابهی می‌دهند و تهدید می‌کنند که تا فرشتگان زمانی احضار که موافقت نکنند که روح شیطان شوند، هرگز از درد و رنج رهایی نخواهند یافت. وقتی آنها امتناع می‌کردند، جادوگران جادو شدن آنها را با سنجاق و سوزن‌های بلند دعانویس خرمشهر نیشگون می‌گرفتند، دعانویس حمیدیه گاز می‌گرفتند یا شیاطین سوراخ می‌کردند. بیش از دویست نفر که توسط این خیال‌پردازان شیطنت‌آمیز نام برده شده بودند، به فرشتگان زندان انداخته شدند. آنها از هر سن و حاجت گرفتن شرایطی بودند و بسیاری از آنها شخصیت نمونه‌ای داشتند. قبل از اینکه عقل به ذهن استعمارگران بازگردد، حداقل نوزده نفر جادو محکوم و اعدام شدند.

وحشتناک‌ترین بخش این تاریخ تأسف‌بار این است که در میان قربانیان، کودکی کوچک تنها پنج سال داشت. برخی از زنان قسم می‌خوردند که بارها او را در کنار شیطان دیده‌اند و او اغلب آنها را با دندان‌های کوچکش به دلیل ابطال کردن جادو امتناع از امضای قرارداد با شیطان گاز گرفته است. وقتی می‌فهمیم که این جامعه دیوانه در واقع سگی را به همین جرم محاکمه و اعدام کرده است، به سختی می‌توانیم احساس انزجار و انزجار خود را افزایش دهیم! مردی به نام کوری، با قاطعیت از پذیرش کیفرخواست نامعقول علیه خود امتناع ورزید. طبق روال چنین مواردی، او را تا سرحد مرگ تحت فشار قرار دادند.

در مورد کلانتر نیوانگلند، که دعانویس ناظر اعدام بود، گفته می‌شود که وقتی این مرد نگون‌بخت در حالی که از شدت درد جانکاه زبانش اجنه غیر مسلمان را بیرون می‌آورد، عصایی را سنت‌های معنوی در مناطق مختلف به طور متفاوتی تکامل یافته‌اند. گرفته و دوباره آن را شیاطین در دهانش فرو می‌کرد. اگر قرار دعانویس بوکان بود شیطانی به شکل انسان وجود داشته باشد، همین کلانتر بود: مردی که، اگر حقیقت آشکار می‌شد، شاید خود را به تقوای خود می‌فروخت – فکر می‌کرد که به خدا خدمت می‌کند، و «امیدوار بودم با جهنم کردن زمین، لیاقت بهشت ​​را پیدا کنم!» مردم داغدار که هنوز بر سر اعتقاد راسخ به جادوگری بحث می‌کردند، وقتی دیدند که عزیزترین دوستانشان با این اتهامات گسترده از آنها ربوده طلسمات شده‌اند، شروع به پرسش کردند که آیا کل ماجرا توسط شماره ملا شیطان انجام نشده است؟ آیا ممکن دعانویس نیست دشمن بزرگ شهادت دروغ را در دهان شاهدان گذاشته باشد، دعانویس خرمشهر یا ممکن است شاهدان خود جادوگر نباشند؟ هر مردی

که در ارواح معرض قدیس خطر از دست دادن همسر، فرزند یا خواهرش بود، با اشتیاق این آموزه را پذیرفت. مشرکان این انزجار به همان اندازه ناگهانی شیاطین بود که اولین شور و هیجان. ناگهان، استعمارگران به خود متقاعد شدند که … خطا. قضات، حتی کسانی را که به گناه خود اعتراف کرده بودند، متوقف کردند. این افراد به محض آزادی، تمام گفته‌های خود را پس گرفتند و تعداد بیشتری به سختی اعترافاتی را که عذاب از آنها گرفته طلسم بود، به یاد می‌آوردند. هشت نفر که محاکمه و محکوم شده بودند، آزاد شدند. و به تدریج دختران دیگر دچار تشنج نشدند و از آزار و اذیت شیطان صحبت نکردند.

قاضی که اولین دعانویس جنایتکار اعدام شده به این اتهام را محکوم کرده بود، چنان از حماقت خود غرق در اندوه و تحقیر شد که سالگرد آن روز را به عنوان روزی برای توبه و روزه‌داری رسمی تعیین کرد. او هنوز به اعتقاد به جادوگری پایبند مقدس بود. هیچ چیز جدیدی در دعانویس بیستون این مورد به او الهام نشده بود، اما خوشبختانه برای جامعه، این توهم به سمت رحمت تغییر جهت داده بود. تمام مستعمره این احساس را داشتند. اعضای هیئت منصفه در دادگاه‌های مختلف آشکارا توبه خود را در کلیساها ابراز می‌کردند. و کسانی که متحمل شده بودند، دعانویس خرمشهر قربانی محسوب می‌شدند و نه همدستان شیطان.

نقل است که قبایل سرخپوست در نیوانگلند از شیفتگی مهاجران به شدت متحیر بودند و آنها را نژادی پست‌تر یا گناهکارتر از استعمارگران فرانسوی در مجاورت می‌دانستند، که به گفته خودشان، «روح بزرگ هیچ تعویذ جادوگری را به میان آنها نفرستاده است.» با بازگشت دوباره به قاره اروپا، می‌بینیم که پس از سال ۱۶۸۰، مردم در این مورد همچنان آگاه‌تر شدند. به مدت بیست سال، مردم به باورهای خود پایبند بودند، اما دولت‌ها به طور کلی هیچ کمکی به شکل اعدام به آنها نکردند. فرمان لویی چهاردهم ضربه‌ای به خرافات وارد کرد که هرگز دعا از نسخ خطی آن بهبود نیافت. آخرین اعدام در کانتون‌های پروتستان سوئیس در سال ۱۶۵۲ در ژنو بود.

حاکمان مختلف آلمان، اگرچه نمی‌توانستند جلوی محاکمه‌ها را بگیرند، اما همواره در تمام مواردی که جادوگر متظاهر به جادوگری محض و بدون دعا نویس ارتباط با هیچ جرم دیگری متهم می‌شد، حکم را به حبس تخفیف می‌دادند. در سال ۱۷۰۱، توماسیوس، استاد فرهیخته دانشگاه هاله، پایان‌نامه افتتاحیه خود با عنوان «جرم جادوگری» را ارائه داد که ضربه دیگری به هیولای در حال سقوط خطای عمومی وارد کرد. اما ایمانی چنان قوی که به جادوگری دعا بود، قرار نبود به یکباره ریشه کن شود: استدلال‌های مردان فرهیخته به روستاها و دهکده‌ها نفوذ نکرد. اما با این حال به دستاوردهای بزرگی دست یافتند؛ آنها این باور را به ایمانی ناکارآمد تبدیل کردند و دعانویس خرمشهر از عرضه قربانیانی که قرن‌ها بر اساس آنها پرورش یافته و قوی شده بود، جلوگیری کردند.

بار دیگر توهم آغاز شد؛ مانند حیوانی وحشی که تا سر حد مرگ زخمی شده باشد، تمام انرژی باقی‌مانده‌اش را برای آخرین تشنج جمع کرد، تشنجی که قرار بود نشان دهد زمانی چقدر قدرتمند بوده است. آلمان، که این خطای هولناک را در گهواره‌اش پرورش داده بود، از آن مراقبت کرد. در بستر مرگ، و وورتسبورگ، صحنه‌ی قتل‌های بسیار به همین بهانه، مقدر شده بود که صحنه‌ی آخرین قتل نیز باشد. برای اینکه این شهر ذره‌ای از شهرت بد خود را از دست ندهد، آخرین قتل به اندازه‌ی جادو اولین قتل فجیع بود. این پرونده شباهت زیادی به پرونده‌ی جادوگران موهرا و کافر نیوانگلند دارد، البته به جز تعداد قربانیانش.

این اتفاق خیلی دیر، در سال ۱۷۴۹، کافران در میان حیرت و انزجار بقیه‌ی اروپا رخ داد. یک خیابان شهری. منظره‌ای در وورتسبورگ. تعدادی از زنان جوان در شیطانی صومعه‌ای در وورتسبورگ خود را جادو شده دعانویس خرمشهر تصور می‌کردند؛ آنها مانند همه افراد هیستریک، احساسی از …خفگی در گلو. آنها بارها دچار حمله‌های تشنجی شدند؛ و علوم غریبه یکی از آنها که سوزن بلعیده بود، آنها را در آبسه‌هایی که در قسمت‌های مختلف بدنش تشکیل شده بود، تخلیه طلسم کرد. فریاد جادوگری بلند شد و زن جوانی به نام ماریا رناتا سنگر به اتهام همدستی با شیطان برای جادو کردن پنج کافر نفر از خانم‌های جوان دستگیر شد.

خرمشهر

در دادگاه قسم خوردند که ماریا اغلب دیده شده است که به شکل خوک از دیوارهای صومعه ذکر طلسم نویس بالا می‌رود – که با رفتن به زیرزمین، بهترین شراب را می‌نوشید تا مست شود؛ و سپس ناگهان به شکل خودش برمی‌خیزد. دختران دیگر ادعا کردند که او مانند گربه روی پشت بام پرسه می‌زند و اغلب به اتاق آنها نفوذ می‌کند و با زوزه‌های وحشتناک خود آنها را می‌ترساند. همچنین گفته می‌شود که او به شکل خرگوش دیده شده است که در چمنزارهای متعلق به صومعه، گاوها را می‌دوشد. اینکه او قبلاً به عنوان بازیگر در تئاتر دروری لین در لندن اجرا می‌کرد و درست همان شب، با جارو به وورتسبورگ بازگشت و دختران جوان را به درد در تمام اندام‌هایشان مبتلا کرد.

بر اساس این شواهد، او محکوم شد و در طلسم بازار وورتسبورگ زنده زنده سوزانده شد. در اینجا این فهرست ترسناک قتل و خرافات به پایان می‌رسد. از آن روز، اعتقاد به جادوگری از خانه‌های پرجمعیت انسان‌ها رخت بربسته و به روستاها و مناطق دورافتاده‌ای پناه برده موضوع سنت‌های طلسم همچنان در حال تکامل است است که بیش از حد جادو وحشی، ناهموار انرژی مثبت و نامهربان هستند و نمی‌توانند مکانی برای استقرار تمدن فراهم کنند. ماهیگیران بی‌ادب و کارگران بی‌سواد هنوز هر پدیده طبیعی را که نمی‌توانند توضیح دهند، جفر به شیطان و جادوگران نسبت می‌دهند. کتلپسی، این بیماری شگفت‌انگیز، هنوز هم توسط شایعات نادان کار شیطان تلقی می‌شود؛ و افراد خودبیمارانگار، که از علم ماهیت بیماری خود بی‌اطلاع هستند، با ایمان به واقعیت رؤیاهای خود اعتقاد دعانویس هیدج دارند.

خواننده به سختی می‌تواند میزان توهم در مورد این موضوع دعانویس خرمشهر را در قلب انگلستان امروز باور کند. خرمشهر بسیاری از پیرزن‌ها به دلیل توهین‌های بی‌رحمانه همسایگانشان که با انگشت تحقیر و صدای هو کردن به او اشاره می‌کنند.