دعانویس لوشان

تجاوز کنند، یا باید از نظر ارزش با زمین برابر باشند، و حق تصرف در یک زمان خاص را داشته باشند. این طرح بحث‌های زیادی را در پارلمان اسکاتلند برانگیخت دعانویس لوشان و پیشنهادی برای تأسیس چنین بانکی توسط یک حزب بی‌طرف به نام اسکادران، که لاو به نفع آن ابراز علاقه کرده بود، مطرح شد. پارلمان در نهایت قطعنامه‌ای را تصویب کرد مبنی بر اینکه ایجاد هر نوع اعتبار کاغذی، به منظور وادار کردن به تصویب آن، اقدامی نامناسب برای ملت رمال است. پس از شکست این پروژه و تلاش‌هایش برای گرفتن عفو ​​برای قتل آقای ویلسون، لا به قاره اروپا بازگشت و عادات قدیمی قمار خود را از سر گرفت.

دعانویس : او به تعویذ مدت چهارده سال به پرسه زدن در فلاندر، هلند، آلمان، مجارستان، ایتالیا و فرانسه ادامه داد. او به زودی با وسعت تجارت و منابع هر یک از این کشورها آشنا شد و هر روز بیشتر به این باور خود پی برد که هیچ کشوری نمی‌تواند بدون پول کاغذی پیشرفت کند. در تمام این مدت، به نظر می‌رسد که او عمدتاً با بازی‌های موفق خود را تأمین می‌کرد. در هر قمارخانه معروف در پایتخت‌های اروپا، او به عنوان کسی طلسم که در پیچیدگی‌های شانس از هر مرد دیگری در آن زمان ماهرتر بود، شناخته و مورد تقدیر قرار می‌گرفت.

دعانویس لوشان

در « بیوگرافی یونیورسال» آمده است که او ابتدا از ونیز و سپس از جنوا توسط قضات اخراج شد، زیرا او را به عنوان یک بازدیدکننده بسیار خطرناک برای جوانان آن شهرها می‌دانستند. در طول اقامتش در پاریس، او خود را نزد دارگنسون، سپهبد پلیس، که به او دستور داده شده بود، منفور کرد.برای ترک پایتخت. دعانویس لوشان با این حال، این اتفاق نیفتاد تا اینکه او در میخانه‌ها با دوک دو واندوم، پرنس دو کونتی و دوک شاد اورلئان آشنا شد، که دومی بعدها قرار دعانویس رامشیر بود تأثیر زیادی بر سرنوشت او بگذارد. دوک اورلئان از سرزندگی و خوش‌فکری ماجراجوی اسکاتلندی خوشحال بود، در حالی روح که دومی دعا نویسی نیز از شوخ‌طبعی و خوش‌برخوردی شاهزاده‌ای که قول داده بود حامی او شود، به همان رمل اندازه خوشحال بود.

آنها شیطان اغلب در جمع یکدیگر قرار می‌گرفتند و لاو از هر فرصتی برای القای آموزه‌های مالی خود به ذهن فرشتگان کسی که نزدیکی‌اش به تاج و تخت، او را به عنوان کسی که قرار بود در آینده‌ای نه چندان دور نقش مهمی در حکومت ایفا کند، معرفی می‌کرد، استفاده می‌کرد. پرتره‌ای از سر و شانه‌های یک مرد. نایب‌السلطنه فرانسه. کمی پیش از مرگ لویی چهاردهم، یا به گفته برخی، در سال ۱۷۰۸، لاو طرحی مالی را به دِمارس، حسابرس، پیشنهاد داد. گزارش شده است که شیطانی لویی از او پرسیده که آیا نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود مجری طرح قدیس کاتولیک است یا حاجت گرفتن خیر، و وقتی پاسخ منفی شنیده، از هرگونه همکاری با او خودداری کرده است.

۳ پس از طلسم این طردشدگی بود که او از ایتالیا بازدید کرد. ذهنش هنوز درگیر طرح‌های مالی بود، به ویکتور آمادئوس، دوک ساووا، پیشنهاد داد که بانک زمین خود را در آن کشور تأسیس کند. دوک پاسخ داد که قلمرو او برای اجرای چنین پروژه بزرگی بسیار محدود است و او بسیار فقیر و قدرتمند است که نباید نابود فرشته شود. با این حال، او به او توصیه کرد که یک بار گشایش دیگر پادشاه فرانسه را جادو شدن محاکمه کند. دعانویس لوشان زیرا مطمئن بود که اگر چیزی از شخصیت فرانسوی‌ها بداند، مردم از طرحی نه تنها بسیار جدید، بلکه بسیار محتمل نیز خوشحال خواهند شد.

لویی چهاردهم در سال ۱۷۱۵ درگذشت و وارث تاج و تخت، نوزادی تنها هفت ساله بود و دوک اورلئان در دوران صغر سن، زمام امور را به عنوان نایب‌السلطنه به دعانویس دست گرفت. لا اکنون خود را در موقعیت مساعدتری می‌دید. موجی در امور او به راه افتاده بود که اگر با آن همراه جادو می‌شد، او را به سوی ثروت سوق می‌داد.نایب‌السلطنه دوست او بود، از قبل با نظریه و ادعاهای او آشنا بود، و علاوه بر این، مایل بود در هرگونه تلاشی جفت روحی برای بازگرداندن اعتبار آسیب‌دیده فرانسه که در اثر اسراف و تبذیر سلطنت طولانی لویی چهاردهم به خاک افتاده فرشتگان بود، به او کمک کند.

هنوز آن پادشاه در گور خود آرمیده بود که نفرت عمومی، که مدت‌ها سرکوب شده بود، علیه خاطره‌اش فوران کرد. او که در طول زندگی‌اش با چاپلوسی‌های بیش از حد، که تاریخ به ندرت نظیری برای آن ارائه می‌دهد، مورد ستایش قرار گرفته بود، اکنون به عنوان یک مستبد، متعصب و غارتگر نفرین می‌شد. مجسمه‌هایش مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و از کافر شکل افتادند؛ تمثال‌هایش در میان نفرت مردم به زیر کشیده شدند و نامش مترادف با دعا خودخواهی و ستم شد. شکوه و جلال سلاح‌هایش فراموش شد و چیزی جز شکست‌ها، اسراف و بی‌رحمی‌اش به یاد نیامد. امور مالی کشور در نهایت بی‌نظمی بود.

پادشاهی ولخرج و فاسد که تقریباً همهٔ کارگزاران، از بالاترین تا دعا نویسی جادو سیاه پایین‌ترین درجه، از ولخرجی و فساد کافر او تقلید می‌کردند، فرانسه را به آستانهٔ نابودی کشانده بود. دعانویس لوشان بدهی ملی دعانویس خرمدره به ۳۰۰۰ میلیون لیور، درآمد به ۱۴۵ میلیون و هزینه‌های دولت به ۱۴۲ میلیون در سال بالغ شماره ملا می‌شد؛ و تنها سه میلیون برای پرداخت بهرهٔ ۳۰۰۰ میلیون باقی می‌ماند. اولین دغدغهٔ نایب‌السلطنه یافتن چاره‌ای برای چنین مصیبت بزرگی بود و شورایی برای بررسی این موضوع تشکیل شد. دوک دو سنت سیمون معتقد بود که هیچ چیز نمی‌تواند کشور را از انقلاب نجات دهد، مگر چاره‌ای جسورانه و خطرناک.

او به نایب‌السلطنه توصیه کرد که ایالت‌های کل را فرا بخواند و ورشکستگی ملی را اعلام کند. دوک دو نوا، مردی با اصول سازش‌پذیر، درباری چیره‌دست، و کاملاً بی‌میل از ایجاد هرگونه دردسر یا ناراحتی که نبوغ از آن گریزان بود، با تمام نفوذ خود با طرح سنت سیمون مخالفت کرد. او این تدبیر را به یک اندازه نادرست و ویرانگر جلوه داد. نایب‌السلطنه نیز همین نظر را داشت و این چاره‌ی نومیدانه نقش بر آب شد. اقداماتی که در پیشینه تاریخی نهایت اتخاذ شد، اگرچه نویدبخش عدالت بود، اما تنها شر دین را تشدید کرد. اولین و نادرست‌ترین اقدام هیچ سودی برای دولت نداشت.

دستور ضرب مجدد سکه داده شد که به دعا نویس موجب آن ارزش پول یک پنجم کاهش یافت؛ کسانی که هزار سکه طلا یا نقره را به ضرابخانه می‌بردند، مقداری سکه با همان ارزش اسمی، اما فقط چهار پنجم وزن فلز، دریافت می‌کردند. با این تدبیر، خزانه‌داری هفتاد و دو میلیون لیور سود برد و تمام عملیات تجاری کشور دعا مختل شد. دعانویس میرآباد کاهش ناچیز مالیات‌ها، فریادهای مردم را خاموش کرد و به خاطر مزیت اندک فعلی، شر بزرگ آینده فراموش شد. سپس یک دیوان عدالت برای رسیدگی به تخلفات پیمانکاران وام و کشاورزان از درآمدها تأسیس شد. دعانویس لوشان سید و حاجی مأموران مالیات در هیچ کشوری هرگز محبوبیت زیادی ندارند، اما مأموران مالیات در فرانسه در این دوره سزاوار تمام انزجاری بودند که از آنها می‌رفت.

به جادو سیاه محض اینکه این کشاورزان کل، به همراه تمام مأموران تابعه‌شان، که «مالتوتیر» دعا نویسی نامیده می‌شدند فرشتگان ، به خاطر اعمال خلاف خود مورد بازخواست قرار گرفتند، شادی وصف‌ناپذیری ملت دعاگر را فرا گرفت. دیوان عدالت که جادو کهن عمدتاً برای این منظور تأسیس شده بود، از اختیارات بسیار گسترده‌ای برخوردار شد. این دیوان متشکل از رؤسا و شوراهای پارلمان، قضات دادگاه‌های کمک و دعاوی و مأموران دیوان موضوع طلسم‌ها در فرهنگ‌های مختلف به طور گسترده تفسیر می‌شود محاسبات، تحت ریاست عمومی وزیر دارایی بود. خبرچینان با فرشتگان وعده یک پنجم جریمه‌ها و مصادره‌ها تشویق می‌شدند که علیه مجرمان شهادت دهند. یک دهم از تمام اموال پنهان متعلق به مجرمان به کسانی وعده داده می‌شد که وسیله کشف آنها را فراهم کنند.

صدور فرمان تشکیل این دادگاه، باعث ایجاد نوعی آشفتگی در میان کسانی شد که عمدتاً درگیر این ماجرا بودند، جفر که تنها با فرض اینکه اختلاس آنها بسیار زیاد دعانویس لوشان بوده است، می‌توان آن را توجیه کرد. اما آنها با هیچ همدردی روبرو نشدند. اقدامات علیه آنها، کلیسا وحشت آنها را توجیه دعا می‌کرد. باستیل به زودی قادر به مهار زندانیانی که به آن فرستاده می‌شدند، نبود علوم غریبه و زندان‌های سراسر کشور مملو از افراد گناهکار یا مظنون شد. به همه مهمانخانه‌داران و روسای پست دستور ارواح داده شد که از پذیرش اسب‌هایی که سعی در جستجوی امنیت در علوم غریبه حین فرار داشتند، خودداری کنند.

لوشان

و همه افراد، با جریمه‌های سنگین، از پناه دادن به آنها یا حمایت از فرارشان منع شدند. برخی به ستون فقرات، برخی دیگر به کشتی‌های پارویی و کم‌گناه‌ترین آنها به جریمه و زندان محکوم شدند. تنها یک نفر، ساموئل برنارد، بانکدار ثروتمند و ژنرال کشاورز از استانی دور از پایتخت، به اعدام محکوم شد. سودهای غیرقانونی این مرد – که به عنوان ظالم طلسم و ستمگر منطقه خود شناخته می‌شد – چنان عظیم بود که شش میلیون لیور یا ابطال کردن جادو ۲۵۰ هزار لیره استرلینگ شیاطین دعا پیشنهاد داد تا فرار مقدس کند. رشوه او رد شد و او مجازات مرگ را متحمل شد.

دیگران، شاید گناهکارتر، خوش شانس تر بودند. مصادره، به دلیل پنهان کردن گنجینه‌هایشان توسط متخلفان، اغلب پول کمتری نسبت به جریمه به همراه داشت. سختگیری دولت کاهش یافت و جریمه‌ها، تحت عنوان مالیات، بدون تبعیض از همه متخلفان اخذ می‌شد. اما هر بخش از دولت آنقدر فاسد بود که نماز خواندن کشور از مبالغی که به خزانه سرازیر می‌شد، سود کمی می‌برد. لوشان درباریان و همسران و معشوقه‌های متون کهن درباریان سهم اصلی غنایم را به خود اختصاص می‌دادند. یکیپیمانکار، متناسب با ثروت و گناهش، به مبلغ دوازده میلیون لیور مالیات داده شده بود. کنت * * * ، مردی با نفوذ در دولت، شیاطین به او مراجعه کرد و پیشنهاد داد که اگر صد هزار کرون به او بدهد، جریمه را تخفیف دهد.