دعا برای دوستان خوب

دعا > بهترین دعا > دعا برای دوستان خوب

---

آنها را بست و رفت. او به رانندگی ادامه داد تا به شهری رسید که در آن [ ۱۶۲]پادشاه داشت کافر برای خودش قلعه‌ای می‌ساخت. حالا این پادشاه برادرش بود که قلب پرنده‌ی جادویی را خورده بود. کارگران پادشاه دعا برای دوستان خوب داشتند برای قلعه‌ی جدید سنگ حمل می‌کردند، بنابراین او تصمیم گرفت بزهایش را به کار حمل سنگ بگمارد. او گاری‌اش را سنگین‌تر از همه‌ی گاری‌های دیگر بار زد. پادشاه شیطانی متوجه او شد و او همزاد را شناخت و از او پرسید که آن بزها را از کجا آورده است. شیطانی بنابراین او تمام داستان را برای پادشاه تعریف کرد. پادشاه فکر کرد که بزها رمال به اندازه کافی مجازات شده‌اند و از برادرش التماس کرد که به آنها رحم کند و آنها را به حال خود برگرداند.

دعانویس : او نصیحت پادشاه را پذیرفت اعمال صالح و چنین کرد. وقتی دوباره به انسان تبدیل شدند، او با دختری جادو سیاه که سنگدان را قورت داده بود ازدواج کرد. خیلی زود آنها بسیار ثروتمند شدند، زیرا هر روز صبح توده‌ای از سکه‌های طلا زیر سر دختر بود. دوشیزه چوبی داستان بتوشکا و برگ‌های طلایی توس دو پرنده [ ۱۶۵] دوشیزه چوبی باتوشکا دختر کوچکی بود. مادرش بیوه فقیری بود که جز یک کلبه مخروبه و دو بز کوچک پرستار بچه چیزی نداشت. اما بتوشکا با وجود فقرشان همیشه شاد بود. از بهار تا پاییز بزها را در جنگل توس می‌چراند. هر روز صبح که از خانه بیرون می‌رفت، مادرش سبد کوچکی با یک دعا تکه نان و یک دوک به او می‌داد.

دعا برای دوستان خوب

مادرش همیشه می‌گفت: «مواظب باش یک دوک نخ‌ریسی کامل به خانه بیاوری.» بتوشکا چوب نداشت، بنابراین نخ کتان را دور سرش پیچید. سپس سبد کوچک را برداشت و در حالی که جیغ می‌زد و آواز می‌خواند، دعا برای دوستان خوب پشت سر بزها به جنگل توس رفت. وقتی به آنجا رسیدند، او زیر درختی نشست و با دست چپش الیاف کتان را از سرش بیرون کشید و با دست راستش دوک نخ‌ریسی را پایین آورد تا نخ روی زمین زمزمه کند. در تمام این مدت او آواز می‌خواند تا اینکه تعویذ صدای نخ در جنگل پیچید و بزهای کوچک برگ‌ها دیدگاه‌های تاریخی، آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند و علف‌ها را فرشته جویدند.

وقتی خورشید ظهر را نشان داد، او دوک نخ ریسی را گذاشت [ ۱۶۶]بزها دعا را صدا زد و لقمه‌ای نان به آنها داد تا گم نشوند و خودش به جنگل دوید تا توت یا هر میوه وحشی دیگری را که فصلش بود شکار کند. بعد وقتی نان دعانویس و میوه‌اش را تمام کرد، از جا پرید، دست‌هایش توسل را جمع کرد و جفت روحی رقصید و آواز خواند. خورشید از میان سبزه درختان به او لبخند زد و بزهای کوچک که روی چمن‌ها استراحت می‌کردند، با خود فکر کردند: «چه چوپان کوچک و شادی داریم!» بعد از رقصش، او به ریسندگی‌اش برمی‌گشت و با پشتکار کار می‌کرد.

عصرها که به خانه می‌رسید، مادرش هرگز مجبور نبود او را به خاطر خالی بودن دوک سرزنش کند. یک روز ظهر، درست بعد از اینکه غذا خورده بود و طبق معمول می‌خواست برقصد، ناگهان دوشیزه‌ای بسیار زیبا در مقابلش ظاهر شد. او لباسی سفید و به نازکی تار عنکبوت به تن داشت. موهای بلند طلایی‌اش تا کمرش می‌رسید و تاجی از گل‌های جنگلی بر سر داشت. بتوشکا از تعجب و نگرانی زبانش بند آمده بود. دخترک لبخندی به او زد مذهب و با لحنی شیرین گفت: «بتوشکا، رقصیدن را دوست داری؟» رفتار او چنان مهربانانه بود که بتوشکا دیگر احساس ترس نکرد و پاسخ داد: [ ۱۶۷]«اوه، من می‌توانم تمام روز برقصم!» دختر گفت: «پس بیا با هم دعانویس شاهین دژ برقصیم.

دعا برای زنگ زدن طرف مقابل من به تو یاد می‌دهم.» با این حرف، دامنش را بالا زد، دعا برای دوستان خوب دستش را دور کمر بتوشکا انداخت و آنها شروع به رقصیدن کردند. بلافاصله چنان موسیقی دلربایی از بالای سرشان به گوش رسید که قلب بتوشکا با رقص به تپش افتاد. نوازندگان روی شاخه‌های درختان غان نشستند. آنها کت‌های کوچک، سیاه و خاکستری و رنگارنگ پوشیده بودند. این ارکستری با دقت انتخاب شده بود که به فرمان دختر زیبا جمع شده بود: چکاوک‌ها، بلبل‌ها، سهره‌ها، کتان‌ها، توکاها، نسخ خطی توکاهای سیاه و مرغ‌های مقلد دعا نمایشی. گونه‌های بتوشکا سوخت، چشمانش برق می‌زد. سید و حاجی نخ‌ریسی‌اش را فراموش کرد، بزهایش را فراموش کرد.

دعانویس تکاب تنها کاری که از دستش بر می‌آمد این بود که به جفتش خیره شود حاجت گرفتن که با چنان ظرافت و سبکی احضار حرکت می‌کرد که انگار ابجد علف‌ها زیر پاهای باریکش خم نمی‌شدند. آنها از ظهر تا غروب آفتاب رقصیدند و با این حال بتوشکا ذره‌ای خسته نشد. سپس آنها از رقصیدن دست کشیدند، موسیقی متوقف شد و دخترک همانطور طلسمات که ناگهان آمده بود، ناپدید شد. بتوشکا به اطراف نگاه کرد. خورشید داشت پشت هیزم‌ها غروب می‌کرد. کیمیاگری دستش را روی کتانِ نخ‌ریسیده نشده‌ی روی سرش گذاشت و دوکی را که روی آن بود به یاد آورد. [ ۱۶۸]او کتان را برداشت و آن را همراه با دوک نخ‌ریسی در سبد کوچک گذاشت.

سپس بزها را صدا زد و به خانه برگشت. او به فرشتگان تلخی خود را سرزنش کرد که اجازه داده است آن دختر زیبا او را بفریبد و به خود گفت که دفعه‌ی دیگر به حرف‌هایش گوش نخواهد داد. او آنقدر دعانویس رامشیر ساکت بود که بزهای کوچک، که دلشان برای آواز شادش تنگ شده بود، به اطراف نگاه کردند تا ببینند آیا واقعاً چوپان کوچک خودشان است که دنبالشان می‌آید یا نه. دعا برای دوستان خوب مادرش هم تعجب کرد که چرا او آواز نمی‌خواند و از او پرسید. «بتوشکا، مریضی؟» «نه، مادر عزیزم، من مریض نیستم، اما خیلی آواز خوانده‌ام و گلویم خشک شده است.» او می‌دانست که مادرش نخ را فوراً نمی‌پیچد، شیاطین بنابراین دوک و کتان نریسیده را پنهان کرد، به این امید که فردا جبران کند.

او طلسم حتی یک کلمه هم در مورد دختر زیبا به مادرش نگفت. روز بعد دوباره احساس شادی کرد و همانطور که بزها را به چراگاه می‌برد، با فرشتگان شادی آواز می‌خواند. در بیشه غان نشست و به ریسندگی‌اش مشغول دعانویس پارس آباد شد و مدام آواز می‌خواند، زیرا با آواز خواندن، کار از دست‌ها راحت‌تر می‌افتد. ظهر فرا رسید. بتوشکا تکه‌ای نان به [ ۱۶۹]هر کدام از بزها را برداشت و برای خوردن توت‌هایش به جنگل دوید. سپس ناهارش را جادو خورد. او در حالی که خرده‌های نان را برای پرندگان پاک می‌کرد، آهی کشید و گفت: «آه، بزغاله‌های من، من امروز نباید برقصم.» صدایی شیرین پرسید: «چرا امروز نباید برقصی؟» و دختر زیبا آنجا ایستاده بود، گویی از ابرها به زمین افتاده بود.

بتوشکا بیشتر از قبل ترسیده بود عبادت کردن و چشمانش را محکم بست. وقتی دختر دوباره سوالش را تکرار کرد، شماره ملا بتوشکا با خجالت جواب داد: «خانم زیبا، مرا ببخش که با تو نرقصیدم. اگر با تو برقصم، نمی‌توانم از حقم بگذرم و مادرم مرا سرزنش خواهد کرد. امروز، قبل از غروب آفتاب، باید آنچه را که دیروز از دست داده‌ام جبران کنم.» دخترک گفت: «بیا دختر، و جفر مقدس برقص. قبل نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه از غروب آفتاب طلسم راهی برای انجام ریسندگی پیدا می‌کنیم!» دعا دوستان خوب دامنش را بالا زد، دستش را دور بتوشکا حلقه کرد، نوازندگان بالای درختان شروع به نواختن این مقاله مروری کلی بر مفاهیم طلسم دارد کردند و چرخیدند.

دعانویس قیدار دخترک زیباتر از همیشه می‌رقصید. بتوشکا نمی‌توانست ابطال کردن جادو چشم از او بردارد. بزهایش مشرکان را فراموش کرده بود، نخ‌ریسی‌اش را. تنها چیزی که می‌خواست این بود پیشینه تاریخی که تا ابد به رقصیدن ادامه دهد. دعا برای دوستان خوب هنگام غروب آفتاب، دخترک مکثی کرد و موسیقی متوقف شد. سپس بتوشکا، دستانش را به او قلاب کرد [ ۱۷۰]سر، جایی که کتان نریسیده تنیده شده بود، به گریه افتاد. دختر زیبا کتان را از سرش برداشت، آن را دور ساقه‌ی باریک درخت غان پیچید، دوک را گرفت حرز و شروع به ریسیدن کرد. دوک روی زمین زمزمه می‌کرد و در مدت کوتاهی پر می‌شد. قبل از اینکه خورشید پشت جنگل غروب کند، تمام کتان‌ها ریسیده شده بودند، حتی آن‌هایی که دعا نویس از روز قبل باقی مانده بودند.

دعا خوب

دختر دوک کامل را به بتوشکا داد و گفت: «سخنان طلسم مرا به خاطر بسپار: غرغر و شکایت طلسم نویس مکن! غر نزن و غر نزن ! وقتی این را گفت، ناپدید شد، دعا نویسی گویی زمین او را بلعیده بود. بتوشکا حالا خیلی خوشحال بود و در راه خانه با خودش فکر کرد: «از آنجایی که او خیلی اجنه غیر مسلمان خوب و مهربان است، اگر از من بخواهد دوباره با او می‌رقصم. اوه، شیطانی چقدر امیدوارم که این کار را بکند!» او طبق معمول آواز شاد و کوچکش را خواند و بزها شادمانه به راه افتادند. مادرش را دید که از او رنجیده است، زیرا می‌خواست نخ دیروز را جمع کند و متوجه شده بود که دوک پر نیست.

[ ۱۷۱]با لحنی سرزنش‌آمیز گفت: «دیروز داشتی چیکار کافر شیاطین می‌کردی که از حقت نگذشتی؟» بتوشکا جادو سیاه سرش را پایین انداخت و گفت: دعا برای دوستان خوب «مرا ببخش، مادر. خیلی رقصیدم.» سپس دوک نخ ریسی امروز را به مادرش نشان داد و جادو گفت: «ببین، امروز بیشتر از دیروز جبران کردم.» مادرش دیگر چیزی نگفت، اما رفت تا بزها را بدوشد و بتوشکا دوک نخ ریسی را کنار گذاشت. او می‌خواست ماجراجویی‌اش را برای مادرش تعریف دعانویس شیبان کند، اما با خودش فکر کرد: «نه، صبر می‌کنم. اگر آن خانم زیبا دوباره بیاید، از او می‌پرسم کیست و بعد به مادرم می‌گویم.» بنابراین چیزی نگفت. صبح روز سوم، طبق معمول بزها را کافران به بیشه غان برد.

بزها به چراگاه رفتند و بتوشکا، زیر درختی نشست و شروع به چرخیدن و آواز خواندن کرد. وقتی خورشید به ظهر نزدیک شد، دوک نخ ریسی خود را روی چمن گذاشت، به بزها لقمه ذکر ای نان داد، مقداری توت فرنگی چید، ناهارش را خورد و سپس، خرده نان علوم غریبه ها را به پرندگان داد.