دعا برای آشفتگی ذهن

او را به سمت بالا می‌کشاند و احساس کرد که بالاخره اینجا همان کشوری است که به دنبالش بود. ناگهان به یاد میله طلایی افتاد که ملکه در حجاب مه به او دعا برای آشفتگی ذهن داده بود. با قلبی تپنده آن را به زمین انداخت، با تمام توان آرزو کرد که به پلی تبدیل شود و از این می‌ترسید که بالاخره این کار فرشتگان فراتر از قدرتش باشد. اما نه، به جای میله، نردبانی طلایی ایستاده بود که مستقیماً به شهر هوا منتهی می‌شد. او می‌خواست وارد فرشتگان دروازه‌های کافران طلایی شود که ناگهان جانوری شگفت‌انگیز به سمت او پرید که طلسم مانندش را هرگز ندیده بود.

دعانویس : شاهزاده فریاد زد: «شمشیر را از غلاف بیرون بیاور.» و با فریادی به عقب پرید. و شمشیر از غلاف بیرون جهید و سر برخی از هیولاها را برید، اما سر برخی دیگر دوباره مستقیماً رشد کرد، به طوری که شاهزاده، با رنگ پریده از وحشت، در جایی که پیشینه تاریخی بود ایستاد و درخواست کمک کرد و شمشیرش را دوباره در غلاف گذاشت. ملکه شهر سر و صدا را شنید و از پنجره‌اش نگاه کرد تا ببیند چه اتفاقی افتاده است. یکی از خدمتکارانش را صدا زد و به او دستور متون تاریخی درباره اعمال نمادین بحث می‌کنند. داد کافر که برود و غریبه را نجات دهد و او را نزد او بیاورد.

دعا برای آشفتگی ذهن

شاهزاده با تشکر از دستورات او اطاعت کرد و به حضورش آمد. به محض اینکه ملکه به او نگاه کرد، احساس کرد که او مرد معمولی نیست، و با مهربانی از او استقبال کرد و از او پرسید که چه چیزی او را به شهر آورده است. شاهزاده در پاسخ تمام داستان خود را تعریف کرد و گفت که چگونه در جستجوی سرزمین جاودانگی، سفرهای طولانی و دوردستی را پیموده است. او گفت: «آن را یافته‌ای، زیرا من ملکه‌ی زندگی و مرگ هستم. اینجا می‌توانی در میان جاودانگان ساکن شوی.» دعا برای آشفتگی ذهن هزار سال از ورود شاهزاده به شهر گذشته بود، شیطانی اما آنها آنقدر سریع پرواز کرده بودند که زمان بیش از شش ماه به نظر نمی‌رسید.

لحظه‌ای از هزار سال نبود که شاهزاده خوشحال نباشد، تا اینکه شبی خواب پدر و مادرش را دید. سپس دلتنگی برای خانه‌اش با سرعت به سراغش آمد و صبح به ملکه جاودانگان گفت که باید برود و یک بار دعانویس دیگر پدر و مادرش کافران را ببیند. ملکه با تعجب به او خیره شد و فریاد زد: «چرا، شاهزاده، عقلت را از دست داده‌ای؟ بیش از هشتصد سال است که پدر و مادرت مرده‌اند! حتی گرد و غباری از آنها باقی نخواهد ماند.» گفت: «با این حال، من باید بروم.» ملکه با این فکر که مانع او نخواهد شد، ادامه داد: «خب، عجله نکن.

صبر کن تا مقدمات سفرت را فراهم کنم.» بنابراین، صندوقچه گنج بزرگش را باز کرد و دو قمقمه انرژی مثبت زیبا، یکی از طلا و یکی از نقره، بیرون آورد و به گردن او آویخت. سپس دریچه کوچکی را در گوشه‌ای از اتاق به او نشان داد و گفت: مقدس «قمقمه نقره‌ای را با این رمال آب که زیر دریچه است پر کن. این آب طلسم شده است و هر کسی را که با آب کافران بپاشی، حتی دعانویس صمصامی شیطانی اگر هزار سال هم زندگی کرده باشد، فوراً مرده خواهد شد. باید قمقمه طلایی را اینجا با آب پر کنی.» دعا برای آشفتگی ذهن او در حالی که به چاهی در گوشه‌ای دیگر اشاره می‌کرد، افزود: «این آب از سنگ ابدیت سرچشمه می‌گیرد.

فقط کافی است چند قطره روی جسد بپاشی تا دوباره زنده شود، اگر هزار دعا سال هم مرده باشد.» شاهزاده از ملکه به خاطر هدایایش تشکر کرد و با او خداحافظی کرد و به سفر خود جادو سیاه رفت. او فرشته خیلی زود به شهری رسید که ملکه‌ی مه‌پوش در قصرش سلطنت می‌کرد، اما تمام دعا شهر تغییر کرده بود و او به سختی می‌توانست راه خود را در خیابان‌ها پیدا کند. در خود قصر همه چیز آرام بود و او در دعا برای حفظ آبروی خانواده اتاق‌ها پرسه می‌زد، بدون اینکه کسی را ببیند که جلویش را بگیرد. سرانجام متون کهن وارد اتاق ملکه شد و ملکه در آنجا دراز کشیده بود، در حالی که گلدوزی‌هایش هنوز در دستانش بود فرشتگان و به خواب عمیقی فرو رفته بود.

او لباس ملکه را کشید، اما ملکه بیدار نشد. سپس فکری وحشتناک به ذهنش رسید و به سمت اتاقی که سوزن‌ها در آن نگهداری می‌شدند دوید، اما دعا کاملاً خالی بود. ملکه آخرین سوزن را روی کاری که در دست داشت، شکسته بود و با آن طلسم نیز شکسته شد و او دعا مرده بود. شاهزاده به سرعت بطری طلایی را بیرون آورد و چند دعانویس سده لنجان قطره از آب کافر را روی ملکه پاشید. لحظه‌ای بعد، ملکه به آرامی تکان خورد و سرش را فرشتگان بالا آورد و چشمانش را باز کرد. «آه، دوست عزیزم، خیلی طلسم نویس خوشحالم که بیدارم کردی؛ حتماً مدت زیادی خوابیده دعانویس بودم!» شاهزاده پاسخ داد: «اگر من اینجا نبودم تا بیدارت کنم، دعا برای آشفتگی ذهن تا ابد می‌خوابیدی.» با شنیدن این حرف‌ها، ملکه ماجرای سوزن‌ها را به یاد آورد.

حالا می‌دانست که مرده بوده دعا نویسی و شاهزاده او را به زندگی بازگردانده است. از صمیم قلب از شاهزاده به خاطر کاری که انجام داده بود تشکر کرد و قسم خورد که اگر فرصتی پیدا کند، جبران خواهد کرد. شاهزاده خداحافظی کرد و به سمت سرزمین پادشاه طاس راه افتاد. همین که به محل نزدیک شد، دید که تمام کوه کنده شده و پادشاه مرده روی زمین افتاده و بیل و سطلش در کنارش است. اما به محض اینکه آب قمقمه طلایی به او رسید، خمیازه کشید، کش و قوسی به بدنش داد و به آرامی شیاطین از جایش بلند شد.

فریاد زد: طلسم «اوه، دوست عزیزم، از دیدنت خیلی خوشحالم، حتماً مدت زیادی خوابیده‌ام!» شاهزاده پاسخ داد: «اگر من اینجا نبودم شیاطین تا بیدارت کنم، تا ابد می‌خوابیدی.» و پادشاه کوه و طلسم را به یاد آورد و قسم خورد جفر که اگر فرصتی داشته باشد، خدمتش را جبران کند. کمی جلوتر در امتداد جاده‌ای که به خانه قدیمی‌اش منتهی می‌شد، شاهزاده درخت بزرگ را دید که از ریشه تعویذ دعانویس یان‌چشمه کنده شده بود و پادشاه عقاب‌ها، مرده روی زمین نشسته بود و بال‌هایش را طوری باز کرده بود که انگار می‌خواست پرواز کند. قطرات آب روی پرهای او می‌ریختند و بال زدنی از میان آنها می‌گذشت.

عقاب نوکش را از زمین بلند کرد و گفت: «آه، چقدر خوابیده بودم! چطور می‌توانم از تو به خاطر بیدار کردنم تشکر کنم، دوست عزیز و خوبم!» شاهزاده پاسخ داد: «اگر من اینجا نبودم تا دعا دعا برای آشفتگی ذهن دعانویس مهرستان بیدارت کنم، تا ابد می‌خوابیدی.» سپس پادشاه ماجرای درخت را به یاد آورد و دانست که او مرده است و قول داد که اگر فرصتی جادو سیاه داشته باشد، کاری را که شاهزاده برایش انجام داده دعا نویسی بود، جبران کند. سرانجام به پایتخت پادشاهی پدرش رسید، اما با رسیدن به جایی که کاخ سلطنتی قرار داشت، به جای تالارهای مرمری که قبلاً در آنها بازی می‌کرد، دریاچه‌ای بزرگ از گوگرد قرار داشت که شعله‌های آبی آن به هوا می‌تابید.

اگر پدر و مادرش در ته آن آب وحشتناک افتاده بودند، چگونه می‌توانست آنها را پیدا کند و به زندگی بازگرداند؟ او با ناراحتی رویش را برگرداند و به خیابان‌ها برگشت، بدون اینکه بداند کجا می‌رود؛ که صدایی از پشت سرش فریاد زد: «ایست، شاهزاده، بالاخره تو را گرفتم! هزار سال از زمانی که برای اولین بار شروع به جستجوی تو اعمال صالح کردم می‌گذرد.» دعا برای آشفتگی ذهن و در کنارش، هیکل پیر و ریش سفید مرگ ایستاده بود. او به سرعت حلقه را از انگشتش بیرون کشید و پادشاه عقاب‌ها، پادشاه طاس و ملکه نقابدار مه‌آلود، به نجات او شتافتند. در یک لحظه آنها مرگ را گرفتند و او را محکم نگه داشتند، تا زمانی که شاهزاده فرصت کند به سرزمین جاودانگی دعانویس کوشک برسد.

آشفتگی ذهن

اما جادو آنها نمی‌دانستند که مرگ چقدر سریع می‌تواند پرواز کند، و شاهزاده فقط یک پایش را از مرز عبور داده بود که احساس کرد پای دیگرش از پشت گرفته شده است، و صدای مرگ فریاد زد: «ایست! حالا تو مال من هستی.» ملکه‌ی جاودانگان از پنجره‌اش نظاره‌گر بود و به دعانویس مرگ فریاد می‌زد که او موکل جن در قلمرو او هیچ قدرتی دعانویس خرمدره ندارد دعانویس و باید طعمه‌اش را در جای همزاد دیگری جستجو کند. مرگ پاسخ داد: «کاملاً درست است، جادو اما پایش در قلمرو من است و آن قلمرو متعلق به من است!» ملکه پاسخ داد: «به هر حال، نیمی از او مال من است، و نیم دیگر چه فایده‌ای می‌تواند برای تو داشته باشد؟ نیمی از یک مرد فایده‌ای ندارد، نه برای تو و نه برای من!

اما این بار به تو اجازه می‌دهم که وارد این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. جادو شدن قلمرو من شوی، و با یک شرط‌بندی تصمیم می‌گیریم که او کیست.» و بدین ترتیب توافق حاصل شد. مرگ از مرز باریکی که اعمال مربوط به جادو سرزمین جاودانگی را احاطه کرده بود، عبور کرد و ملکه شرط‌بندی‌ای را پیشنهاد داد که قرار بود سرنوشت شاهزاده را تعیین کند. او گفت: «من او را به دعا آسمان پرتاب می‌کنم، درست پشت ستاره صبح، و اگر او به این شهر بیفتد، آنگاه او مال من است. اما اگر او بیرون دیوارها بیفتد، متعلق به تو خواهد بود.» دین گشایش در وسط شهر، میدان بزرگی بود و ملکه آرزو داشت شرط‌بندی در آنجا انجام شود.

وقتی همه چیز آماده شد، پایش را زیر پای شاهزاده گذاشت و او را به دعا برای آشفتگی ذهن هوا پرتاب کرد. شاهزاده دعا بالا، بالا، در میان ستارگان ذکر رفت و شیاطین چشم هیچ مردی نمی‌توانست او را دنبال کند. آیا او را مستقیم به هوا پرتاب کرده بود؟ ملکه با نگرانی از خود پرسید، زیرا اگر نه، او به بیرون دیوارها سقوط می‌کرد و او را برای همیشه از دست می‌داد.