دعا برای نجات از شر دشمن

قبلاً به شما گفته‌ام که نمی‌توانید چیزی را در مورد پیتکین ثابت کنید. ممکن است گمان کنید که کسی آن کلت‌ها را به دعا سمت شما شلیک کرده است، دعا برای نجات از شر دشمن اما مگر اینکه…» گِیب حرفش را قطع کرد و گفت: «ببخشید، امم، اما دیگه بیشتر از این بهت مشکوک شدم. می‌دونم که کار از کار گذشته.» «تو که نمی‌گویی!» «بله، آه، مدرکش را دارم. مولیگان، درست قبل از اینکه چراغ‌هایش خاموش شود به من گفت، «گیب، آن کره اسب اسمیت، حق دارد مال تو باشد. پیتکین، بعد از اینکه شب اول خوابیدی، کلید برق را کشید.» گفت که دیده این کار را می‌کند.» پیرمرد کوری پیشنهاد داد: «شاید این پسر فقط می‌خواسته کمی دردسر درست کند.» «بهت نگفتم که هیچ‌وقت شبیه هم نبودید؟ اون کره اسب‌ها انقدر شبیه هم بودن که مجبورم کردن حدس انرژی مثبت بزنم.

دعانویس : من اونی رو انتخاب آداب و رسوم آیینی در سنت‌های مختلف متفاوت است کردم که بین چشم‌هاش از همه پهن‌تر بود – و اون همونیه فرشتگان که تو همه اون مسابقه‌ها برنده شده. اون اصلاً گروهبان اسمیت نیست – اون ژنرال دووال منه. پیتکین، اون انتخاب من رو بهم می‌ده و بعد بهم حمله می‌کنه. سوال اینه که چطور می‌تونم دوباره بهش برگردم؟» [صفحه ۲۵۹] پیرمرد کَری مدتی در سکوت سبیل‌هایش را حرز شانه متون کهن کرد. «سلیمان یه زمانی یه همچین شغلی داشت، اما بحث سر بچه‌ها بود. فکر کنم تصمیمش با بچه‌دار شدن جور درنمیاد. گیب، انگار داری حسابی پیر می‌شی، نه؟» سیاه‌پوست پاسخ داد: «بله، معلومه.» «و اگر این الاغ را از پیتکین بگیری، با او چه کار می‌کنی؟» «او را بفروش.» این پاسخ فوری بود.

دعا برای نجات از شر دشمن

«اوه! پس اون حیوون اونقدر که پول می‌خوای مهم نیست، آره؟» «میست کوری، اون کره اسب به اندازه کافی پول داشت که منو ببره خونه . من دو تا پسر تو بالتیمو دارم و اونا می‌خواستن که من از این کار مسابقه اسب‌دوانی دست بکشم، اما من نمی‌تونستم ولش کنم، ورشکست شدم. نه، خب، نمی‌تونستم، دعانویس برای همین فقط به دندون و ناخن پام گیر داده بودم، به این امید که یه جوری یه چوب مسابقه پیدا کنم.» «و خیلی برات مهم نیست چطور ترک می‌کنی، فقط همین که ترک کردی کافیه؛ همین؟» «خب، خب، اگه بتونم این کارو بکنم نمی‌خوام دردسر درست کنم، اما اگه مجبور باشم با جنگیدن از دست پیتکین خلاص بشم، دعا برای نجات از شر دشمن این کار رو می‌کنم.» در حالی که گِیب منتظر بود، سکوت طولانی دیگری برقرار دعا برای گشایش کار پسرم شد.

پیرمرد کوری بالاخره گفت: «فکر کنم سلیمان دست‌هایش را کاملاً صاف می‌کرد تا این گره را باز کند. تو نمی‌توانی وارد طویله شوی و آن الاغ را از پیتکین بگیری،[صفحه ۲۶۰]چون می‌تونست تو رو دستگیر کنه. شیطانی و البته، اون رو به اسم خودش ثبت کرده و با رنگ پوستش دویده – این چیز دیگه‌ایه که دعانویس دوست محمد باید در نظر بگیریم. فکر کنم بهتره چند روزی سکوت شیطانی کنیم و مطالعه کنیم. هر وقت این گروهبان تو مسابقه شرکت کنه، کافر می‌فهمی، نه؟ «بله، آه؛ حتماً از قبل دعا نویسی می‌دونم.» «خیلی خب. برو سر کار و با پیتکین دعوا نکن. نگذار بفهمد چیزی فهمیده‌ای، و من را هم در جریان گروهبان اسمیت بگذار.

شاید خوب باشد اگر بدانیم پیتکین کی می‌خواهد روی او شرط ببندد. او اخیراً با آن عوضی کلک زده است.» «اون همیشه داره خیانت می‌کنه، شیاطین اممم. یو-یو فکر می‌کنی اونا یه راهی برای-برای–» پیرمرد کوری پاسخ دعانویس اسپکه داد: «همیشه راهی هست، گِیب. نکته‌ی اصلی این است که آن را پیدا کنی.» مرد سیاه‌پوست با لحنی که رگه‌هایی شیطانی از لجاجت در آن موج می‌زد، گفت: «حق با منه که این سگ منه.» همزاد «و دنیا صدف توست،» کوری پاسخ داد، «اما نمی‌توانی با دینامیت به آن حمله کنی. باید دعانویس یک صدف را باز کنی، مراقب باش. اجنه غیر مسلمان حالا به انبارت برگرد و هر چه به دین تو می‌گویم دعا برای نجات از شر دشمن انجام بده.

فهمیدی؟» «بله، تعویذ آه، و از شما خیلی ممنونم، آه.» سر باندپیچی شده پیتکین همدردی چندانی با او نکرد – در واقع، به نظر می‌رسید نظر عمومی این دعا بود که مولیگان به اندازه کافی محکم به او ضربه نزده است که برای جامعه فایده‌ای داشته باشد.[صفحه ۲۶۱]مطمئناً این بی‌توجهی‌ها دعا برای حرف شنوی فرزند باعث بهبود خلق و خوی او نشد و پیتکین زندگی را برای گیب پیر و دو احضار کارگر سیاه‌پوست اصطبل به یک بار سنگین تبدیل کرد. گیب با لبخندی صبورانه این توهین را پذیرفت، اما آن دو کارگر زیر لب غرغر می‌کردند و با بدخواهی به کارفرمای خود طلسم نگاه می‌کردند.

آنها همچنین روزهایی را که حقوقشان را دریافت نکرده بودند، از دست داده بودند. یک شب، پیتکین سرش را از درِ اتاق لوازم ماهیگیری بیرون آورد و مربی‌اش را صدا زد. «گیب! اوه، گیب! حالا اون سیاه پیرِ بی‌مصرف کجاست؟» گِیب در حالی که در امتداد ردیف غرفه‌ها قدم می‌زد، پاسخ داد: «می‌آییم، آه، می‌آییم. می‌خواهی من را ببینی، رئیس؟» پیتکین غرغر کرد: «در را پشت سرت ببند. داشتم فکر می‌کردم وقتش رسیده که این دعانویس دیشموک شیاطین کلت گروهبان مذهب اسمیت را آزاد کنیم.» گِیب پاسخ داد: «بله، او آماده‌ی رفتن است، رئیس.» پیتکین پرسید: «چقدر خوب است؟» گیب پاسخ داد: «خب، راستش را بخواهید، او از چیزی که اخیراً نشان داده خیلی بهتر است، این یک حقیقت است.» «آیا او می‌تواند اسب‌هایی مثل کالووی و هارتشورن را شکست دهد؟» «اگر فرصتی پیدا کند، خواهد پذیرفت.» «منظورت از یه شانس چیه؟»

چیزی. دعا نویسی این چند باری که رفته تو پیست حسابی خرابکاری کرده. «اما با یه سواری خوب فکر می‌کنی می‌تونه برنده بشه؟» گِیب با هق هق گفت: «هامف! گذاشتشون انگار بی‌حرکت وایساده‌ن!» پیتکین گفت: دعانویس شرافت «می‌خواهم شنبه آینده او را به مسابقه چهارم اعمال مربوط به جادو ذکر بفرستم، و او کالووی و هارتشورن را برای شکست دادن خواهد طلسم داشت. به هر کافران حال، با توجه به آنچه اخیراً نشان طلسم ارواح داده، باید قیمت خوبی روی او گذاشته شود – ۴ یا ۵ به ۱.» «داری رو اون شرط می‌بندی، آره؟» پیتکین گفت: «مستقیم و سر جایش، اما من اینجا توی پیست روی یک پنی هم شرط نمی‌بندم.

از تو در مورد کره اسب می‌پرسند و سعی می‌کنند روی او شرط ببندند. به آنها بگو که من او را کمی دعا برای نجات از شر دشمن خارج از کلاس خودش شروع می‌کنم تا موکل جن ببینم آیا بازی می‌کند یا جفر نه – هر دروغی کافی است. و اگر از تو در مورد پول ثابت بپرسند، این دفعه با او بازی نمی‌کنیم.» «بله، آه.» «کاملاً مطمئنی که آماده‌ست؟» «آماده‌ای؟ رئیس، مگه ندیدی اون کلت چطور کار می‌کنه؟ شرط می‌بندم تا وقتی که دست از سرت برنمی‌دارن و نمی‌ترسن.» «همینو می‌خوام بدونم، گِیب، و به چیزی که در مورد بسته نگه داشتن اون دهن گنده‌ات بهت گفتم توجه کن.

اگه چیزی در مورد… بشنوم…» «من که تا حالا حرف نزدم، نه؟» «خب، این زمان را برای شروع انتخاب نکن؛ همین.» آن شب چراغ‌های دو اتاق ماهیگیری تا مقدس دیروقت روشن بود. در یکی از آنها پیرمرد کوری داشت حکم سلیمان را برای دعا از شر دشمن تاریخ‌گذاری و تطبیق آن با شرایط چمن؛ در دیگری، هنری ام. پیتکین در حال آماده‌سازی تلگراف‌های رمزی طلسم نویس برای برخی از شرکای تجاری خود در سیاتل، پورتلند، بوت و سانفرانسیسکو بود، زیرا این در روزهای غیربازسازی‌شده‌ای بود که سالن‌های بیلیارد کم و بیش آشکارا در غرب فعالیت می‌کردند. آقای پیتکین برای نظافت سالانه آماده می‌شد. صبح روز بعد او آنقدر زود حاضر بود که بتواند بازگشت ژنرال دووال از یک تاخت تمرینی را ببیند، و یک پسر سیاه‌پوست کوچک طلسم هم روی پشت اسب بود.

دعا نجات از دشمن

پیتکین گفت: «بیا اینجا، گِیب. مگه اون سوارکار سیاه‌پوستِ کِری نیست؟» «بله، آه؛ اون سوارکار موزبی جونزه، آه.» «اون دور و بر این اصطبل چیکار می‌کنه؟» «یه دعا جورایی با ژنرال آشناست، خب.» «آشنا؟ برای چی؟» «خب، خب، شنبه‌ی آینده اولین مسابقه‌ست، و من فکر می‌کردم شاید ژنرال اگه یه اسب خوب سوار بشه بتونه ببره. مشرکان سوارکار جونز هیچ قرار دیگه‌ای نداشت، فرشته خب، برای همین استخدامش کردم.» «اوه، تو این کار رو کردی، درسته؟ حالا به من گوش فرشتگان شیاطین کن، گِیب: نمی‌خوام هیچ‌کس از اصطبل کِری این اطراف گشایش پرسه بزنه. احتمالاً این سیاه کوچولو داره سعی می‌کنه یه دعا نویس چیزی برای رئیسش، اون پیرمرد ریاکارِ مزامیرخوان، برداره!

اگه کِری این محتوا، مروری کلی بر مضامین مرتبط با طلسم را نشان می‌دهد. بفهمه که دفعه‌ی بعد قراره دعا با گروهبان اسمیت رو در رو بشیم…» ممکنه بره توی رینگ و حسابی طلسم دردسر درست کنه. نمی‌تونم جلوی تو رو بگیرم که اون سیاه کوچولو رو سوار اسب خودت نکنی، اما اگه سعی کنه طویله‌ام رو پاتوق کنه، خودم شیطان جادو ژاکتش رو براش گرم می‌کنم، فهمیدی؟ می‌تونی بهش بگی. گِیب با فروتنی پاسخ داد: «بله، بله. میست کِری و شما دوستان بدی هستید، رئیس؟» پیتکین با عصبانیت گفت: «ما هیچ جور دعانویس عجب شیر دوستی نداریم، و این در مورد هر توکای سیاهی که از دستش غذا می‌خورد هم صدق می‌کند!» گیب گفت: «فکر می‌کردم او یک جنتلمنِ تقریباً پارسا و متقی است.» پیتکین با ناسزاگویی بی‌مورد پاسخ داد: «کوری، خیلی‌ها را گول زده، دعانویس اما من شماره‌اش را از قبل دارم.

او یک کلاهبردار است، اما به خاطر آن کت بلندش از مجازات فرار می‌کند – آن پیرمرد رذل مقدس‌نما! تو هیچ کاری با او نداشته باش، گیب.» گیب با ابراز تعجب خفیفی دعا برای نجات از شر دشمن گفت: « من؟ » «هامف! فکر شیاطین نمی‌کنم روح !» پیتکین گفت: «همیشه با دوستانتان باشید و یادتان باشد که کدام توسل طرف نانتان کره مالیده شده است.» «هدفم همینه، اممم. می‌دونی رئیس، فکر کنم ژنرال شنبه‌ی بعد تو مسابقه‌ی دوم شانس خیلی خوبی داره. یه شانس خیلی خوب.» پیتکین پوزخندی زد. «می‌خوای روش شرط ببندی، نه؟» «نه، آه؛ ابجد نه کمتر از اینکه بعضی‌ها هر چه به من بدهکارند را به من بپردازند.»