دعا برای درد معده و قلب

شده بود، باید شب یکشنبه، ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۱، با سرعت به واشنگتن حمله می‌کردیم و جنگ را همان جا تمام می‌کردیم، علیرغم حماقت دعا برای درد معده و قلب ریاست جمهوری طلسم که می‌ترسید «تجاوز» مردمی را که با آنها در جنگ بودیم، عصبانی کند. آن شب را در یک دشت باز دراز کشیدیم، هر مرد اسبش را به بازوی چپش بسته بود و برای اقدام فوری، چکمه، مهمات، شمشیر و تپانچه به پا می‌کرد. آن روز صبح شیپور به صدا درنیامد. گلوله‌ای از اردوگاه دشمن که حاجت گرفتن به میان هنگ افتاد، شیپورچی را از دردسر نجات داد. استوارت با خنده‌ای که تقریباً شبیه شیاطین قهقهه بود، فریاد زد: «این «چکمه و زین» است، بچه‌ها» و در یک لحظه سوار اسب‌هایمان شدیم.

دعانویس : اولین نبرد بزرگ جنگ آغاز شده بود. سواره نظام تا ظهر، یا تقریباً تا آن موقع، کار خاصی برای انجام دادن نداشت. من نگاه نکردم[139] به نظر من، اما باید حدود ظهر بوده باشد که استوارت ما را با سرعتی نسخ خطی سرسام‌آور از میان یک یا نماز خواندن دو هنگ زوآو عبور داد و دعا نویسی دوباره از همان مسیر برگشت. من هیچ زوآو ندیدم به این دلیل که گرد و غبار حرز زیادی وجود داشت که چیزی دیده دعا نمی‌شد؛ اما وقتی حمله تمام شد، فهمیدیم که آنها را عقب رانده‌ایم. و شش زین خالی در صفوف خودمان گواه این واقعیت بود که آنها بدون مقاومت سرسختانه و مردانه عقب رانده نشده فرشتگان آداب و رسوم معنوی در سنت‌های فولکلور ظاهر می‌شوند بودند.

دعا برای درد معده و قلب

کمی بعد، به ما سواره‌نظامان دستور جادو داده شد تا از پشتیبانی چند توپخانه که موقتاً مهماتشان تمام شده بود، برخوردار شویم. شهرت ما به عنوان مملوک در آن برهه برای جلوگیری از حمله کافی بود، روح به طوری طلسم نویس که کار واقعی ما در نبرد همزاد تا زمانی که وحشت در ارتش مک‌داول آغاز نشده بود، آغاز نشد. سپس استوارت روی رکابش بلند شد و با تمام صدایش فریاد زد: «لعنتی‌ها، پسرا! لعنتی‌ها! لعنتی‌ها!» سپس با عجله دستوراتی را صادر کرد. دعا برای درد معده و قلب مضمون آنها این بود که سواران را به دسته‌های ده و بیست نفره تقسیم کنیم و فوراً به تعقیب آنها برویم.

«اگر به اندازه کافی افسر و درجه‌دار وجود ندارد، بگذارید هر کسی فرماندهی یک دسته را بر عهده بگیرد. این دیگر کار است.» همین که دسته‌های مختلف با سرعت به دنبال دشمن تاختند، استوارت به هر کدام فریاد زد:[140] «به هر نیرویی که یافتی حمله کن. دیگر هیچ انسجامی بین آنها باقی نمانده است.» در آن فرمان، او نکته‌ی کلیدی کل ماجرا را شیطان بیان کرد. او که سرباز باتجربه‌ای بود، می‌دانست که بدون انسجام، سربازان درمانده هستند و تعداد نفرات هیچ اهمیتی ندارد. ما با سرعت از هر گدار و در امتداد هر جاده‌ای که از بول ران به سمت سنترویل منتهی می‌شد، عبور کردیم.

در هر نقطه‌ای متوجه شدیم که «هرج و مرج دوباره از راه رسیده است». یک دسته فرشتگان ده نفره، که فقط به شمشیر و تپانچه مسلح بودند، اما با حمایت سنت مملوک، به هشتاد یا صد پیاده نظام کاملاً مسلح فریاد می‌زدند: «اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید، وگرنه شما را از دم شمشیر می‌گذرانیم! اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید، وگرنه شما را از دم شمشیر می‌گذرانیم!» مردان وحشت‌زده فوراً از دستور اطاعت می‌کردند، بی‌توجه به این واقعیت که با یک رگبار می‌توانستند آن گروه گستاخ را فوراً از هستی ساقط کنند. ارتش نه تنها وحشت‌زده بود، بلکه در هر قدم با انبوهی از مسافران خجالت‌آور دعانویس دست و پنجه نرم می‌کرد – دعا برای درد معده و قلب انبوهی از مردان کافر و زنانی جادو کهن که از واشنگتن آمده بودند تا نابودی ما را ببینند و انرژی مثبت در راهپیمایی پیروزمندانه به جادو سیاه ریچموند بپیوندند.

این افراد آذوقه اضافی بیشتری اعمال صالح از آنچه ارتش ما برای دو هفته خورده بود، با خود آورده بودند. آنها تجملات خود را در وسط جاده رها کردند و فرار کردند. آنها رفتند[141] شامپاین آنقدر باز نشده بود که یک هنگ می‌توانست داخلش شنا کند. آنها با عجله فرار کردند و با هر قدم، ترس بی‌حس خود را به وحشتی که از قبل سربازان را فرا گرفته بود، اضافه می‌کردند. مردان اسب‌ها دعانویس را از وسایل نقلیه‌ای که زنان بی‌پناه را در خود جای داده بودند، جدا می‌کردند و دیوانه‌وار سوار بر آنها، مسئولیت‌ها و وظایف خود را رها می‌کردند تا از خطری که در حال حاضر و در شرف وقوع دعانویس بود، فرار کنند.

خوشبختانه علوم غریبه به خاطر مسئولیت‌هایشان، جنوبی‌ها علیه زنان جنگ نمی‌کردند. هر زنی فوراً از امنیت شخصی خود ابجد مطمئن می‌شد. هر اسبی که جا می‌ماند، فوراً به یک وسیله نقلیه بسته می‌شد و وسیله نقلیه پر از ابطال طلسم چشم زخم زنان با تضمین امنیت به سمت واشنگتن حرکت می‌کرد. وقتی تعداد اسب‌های رها شده کم می‌شد، حیوانات توپخانه ما و گاهی اوقات اسب بی‌سوار یکی از مملوک‌ها که زخمی مهلک برداشته بود، کمبود دین را جبران می‌کردند. در امتداد جاده‌ها، اجساد بسیاری از مردگان را یافتیم که هیچ پزشکی قانونی نمی‌توانست دلیل مرگ آنها را توضیح دهد – مردانی کاملاً بی‌جراحات، دعا برای درد معده و قلب که آشکارا یا از ترس، یا از خستگی مفرط، یا از هر دو مرده بودند.

در کاب ران، یک آمبولانس یا یک صندوقچه روی پل خراب شد جادو سیاه و آن را مسدود کافر کرد. این انسداد تقریباً بلافاصله باعث ازدحام دو یا سه هزار سرباز و پیک‌نیک‌کننده‌ی وحشت‌زده در آن سوی نهر شد. [142]سپس کمپر با تفنگ‌هایش کافر از راه رسید. او به سیاهی یک سیاه‌پوست از دود باروت بود. توپچی‌هایش نیز به همان اندازه عصبانی بودند. از بالای تپه‌ای، در فاصله‌ای نه چندان دور از میدان تیر، دعانویس بازرگان با گلوله‌های فرشته تفنگ شروع اجنه غیر مسلمان به تیراندازی کرد. تأثیر آن بر جمعیت آنی و تقریباً تکان‌دهنده بود. اعضای آن مانند دسته‌ای موکل جن از کبک‌ها که وقتی تفنگ ساچمه‌ای به کمین‌گاهشان شلیک می‌شود، پراکنده می‌شوند.

برخی از آنها به سمت بالای نهر دویدند. برخی از آنها به سمت پایین نهر دویدند. برخی از آنها به داخل نهر شیرجه زدند و بسته به مورد، از آن عبور کردند یا غرق شدند. درست در همان لحظه بود که استوارت سوار بر اسب از راه رسید و فریاد زد: «بچه‌ها، امشب به واشنگتن می‌رویم. و ستاد من در هتل ویلارد خواهد بود.» درست در همان زمان بود شیاطین که پیک‌ها آمدند و دستور فلج‌کننده‌ی ریاست جمهوری مبنی بر توقف تعقیب در کاب ران را با خود آوردند. درست از آن زمان بود که ناامیدی مملوک‌ها آغاز شد. کمی بعد باران دعا برای زنگ زدن طرف مقابل گرفت.

[143] آخرین شب من در اعتصاب دوره خدمت من در سواره نظام رو به پایان بود. من از خدمت سواره نظام خسته نشده بودم؛ برعکس، عاشقش بودم. هر مرد اصیل و با اصالتی حتماً تحت رهبری استوارت چنین بوده است. دعا برای درد معده و قلب اما به دلایلی که به جو مربوط می‌شد، من درخواست انتقال به توپخانه را داده بودم و پذیرفته بودم. جو فقط شانزده سال داشت. هنگ پیاده‌ای که او در آن خدمت کرده بود، در نبردی سهمگین چنان تکه‌تکه شده بود دعا نویسی که از هم پاشیده بود. جو و یک پرچم سوراخ سوراخ شده با گلوله تقریباً تنها چیزی بودند که از آن جادو باقی مانده بودند.

بنابراین جو در یک توپخانه ثبت نام کرده بود. او به شجاعتی که از او انتظار می‌رود، جادو و به لجبازی و خودبزرگ‌بینی که از یک پسر شجاع انتظار می‌رود، معروف بود. احساس کردم لازم است با او باشم دعا برای درد معده و قلب تا از کشته شدن یا محاکمه نظامی بی‌موردش جلوگیری کنم و آن نفوذ بالغانه و شیاطین پدرانه‌ای را که طلسم سن بالای بیست و یک سالش ایجاب می‌کرد، بر او اعمال کنم. این آخرین شب خدمت سواره نظام من بود. اواخر پاییز دعا ۱۸۶۱ بود. به گروهان دستور طلسم داده شد که شیوه‌های طلسم اغلب در منابع مختلف به طور متفاوتی توصیف شده‌اند. در مقابل ساختمان دادگاه طلسم فیرفکس مستقر شوند.[144] دشمن در آن زمان خیلی فوری بود و در صفوف معترضان دردسر زیادی برای ما درست کرد.

دعا درد معده

به من دستور داده شد که زیر یک درخت بسیار پهن و کوتاه کلیسا بنشینم، طوری که وقتی روی اسبم می‌نشستم از بیشه جلویی دیده نمی‌شدم، و حتی اگر روز روشن بود هم دیده نمی‌شدم. آن بیشه پر از تیراندازان تیزپا بود، و وقتی حدود ساعت هفت عصر به پست رفتم، به من دستور داده کافران شد که برای محافظت از خودم سکوت مطلق را رعایت کنم و هشدار دادند که احتمالاً تا صبح نمی‌توانم خودم دعانویس را نجات دهم. مادیان من در مواقع عادی موجودی بی‌قرار بود، اما هنر نگهبانی را کاملاً آموخته بود. اگر جای دیگری بودم، حسابی تقلا می‌کرد، پنجه‌هایش را روی زمین گشایش می‌کشید و از بی‌قراری‌اش خرناس می‌کشید.

شب‌ها آنجا ایستاده بود، در حالی که هر یک یا دو دقیقه یک گلوله بالای سرش سوت می‌کشید، مثل یک موش معمولی بی‌حرکت بود. تمام شب را با تپانچه‌های کشیده، در سکوتی بی‌سابقه، تنها با نصب تیرک چوبی، دعا برای درد معده و قلب بر اعمال مربوط به جادو کافران پشتش نشستم. درست سید و حاجی زمانی که سپیده دمیده می‌شد، یا بهتر است بگوییم درست زمانی که رنگ خاکستری آسمان شرقی نوید سپیده دم را می‌داد، گروهبانی که روی شکمش می‌خزید از پشت به من نزدیک شد. با کافران زمزمه فریاد زدم: «چه کسی آنجاست؟» او نیز با زمزمه هویت خود قدیس را به من گفت. او[145] آمده بود تا دستور کناره‌گیری مرا از سمتش صادر کند.

تا وقتی که به صد یاردی عقب‌تر نرسیده بودیم، دیگر حرفی زده نشد. آنجا بود که دیدم گروهان به فرماندهی چارلی ایروینگ در یک خط قرار گرفته‌اند. چارلی پرسید: «از بیشه خیلی شلیک شده؟» جواب دادم: «هر دقیقه دو یا سه تا، در تمام طول شب.» او پاسخ داد: «بسیار خب، ما آن یاروها را جمع می‌کنیم؛ دارند چندش‌آور می‌شوند.» سپس با لحنی آرام دقیقاً به ما گفت که چه کاری باید انجام دهیم، و ما باید بدون دستور دیگری آن را انجام می‌دادیم. البته قرار بود او رهبری کند.