دعا برای سرنگونی ظالم

کردن ظرف کوچک خوراکی‌های خوشمزه بود، طوری که فقط اسکلت مرغ بریان برای آشپزخانه باقی مانده بود. رزی با چنان حسن نیتی پرسید: «آنوقت می‌توانم خوشمزه‌ترین تکه‌های مرغ، و کلی سس روی پودینگم، و کره‌ای‌ترین برش‌های نان تست، و تمام خامه‌ی چای‌ام را بخورم، همانطور که تو دعا برای سرنگونی ظالم می‌خوری. خیلی هم درد بدی نیست، نه؟» طوری دعاگر که ذکر سرخ شدن ناگهانی خانم هنی و شیرجه‌ی شتاب‌زده‌ی راکسی به داخل کمد هرگز به ذهنش خطور نکرد که این حرف معصومانه، گناه هولناک پیرزن را به آشکارترین شکل ممکن آشکار می‌کند. خانم هنی با توسل لحنی تند گفت: «بله، فرزندم، خیلی بد است، و باید از خدایت شکر کنی که من سعی می‌کنم با دادن غذای ساده تو را از آن دور نگه دارم.

دعانویس : در سن و سالی که من هستم و رنج می‌کشم، برای حفظ قدرتم قدیس به بهترین چیزها نیاز دارم.» جادو سیاه اما بزرگترین بشقاب پودینگ، با شیاطین «مقداری سس»، امروز به فرزندم داده شد و وقتی میوه سرو شد، بخش غیرمعمول کوچکی برای فرد معلول کنار گذاشته جفر شد که مجبور بود جادو با ناهارهای مکرر در طول روز و عصر، طبیعت دعا نویسی را حفظ دعا نویس کند. «من به خاطر رنج زیادی که می‌کشی، پسرعمو هنی، خیلی خوشحالم. چقدر باید شجاع باشی که به خاطرش گریه نمی‌کنی، و با درد وحشتناکی که تحمل می‌کنی، این‌طرف و آن‌طرف نمی‌روی، و اینقدر شیک لباس می‌پوشی، مردم را می‌بینی، و گلدوزی می‌کنی، و تماس می‌گیری!

دعا برای سرنگونی ظالم

امیدوارم اگر روزی دچار اسپپسی شدم، شجاع کافران باشم؛ اما فکر نمی‌کنم این اتفاق بیفتد، تو خیلی با دقت هر دفعه تکه‌های کوچک غذا را به من می‌دهی.» با این جمله‌ی شاد، رزی آن بخش از مکالمه را به پایان رساند و به لذت‌های باغ دوست جدیدش بازگشت. اما از آن روز، در میان تغییرات دیگری که تقریباً روایت‌های فرهنگی، دعا برای سرنگونی ظالم آداب و رسوم طلسم را دعا برای بازگشت معشوق قدرتمند مورد بحث قرار می‌دهند در همین زمان آغاز شده بود، فنجان و بشقاب کودک کاملاً پر شده بود و به نظر می‌رسید ترس از اضافه کردن به رنج‌های خودش، اشتهای سیری‌ناپذیر این کودک بدخلق را مهار کرده است. «کودکی در میان آنها مشغول یادداشت‌برداری بود» و همه بی‌اختیار از آن چشمان شفاف و آن زبان رک‌گو می‌ترسیدند، که معصومانه تمام آنچه را که می‌گذشت مشاهده و نقد می‌کرد.

سیسیلی پیش از این پیشینه تاریخی با خواندن کتاب رزی برای خانم پنی، وظیفه‌ای را که نادیده گرفته بود، به یاد آورده بود و سعی می‌کرد در آن، مانند سایر خدماتی که به بانوی پیر دعا مدیون بود، وفادارتر باشد. بنابراین، مبلغ کوچک، اگرچه کاملاً از کار خود در خانه بی‌خبر بود، اما چنان غرق در مأموریت خارجی خود بود که گویی در آن مسیر وحشی‌تر از افراد خودخواه، تنبل یا غافل در خانه بود. خانم پنی مجذوب گل‌هایش و جادوگر دعا پیام دوستانه‌ای که دریافت کرده بود، شد و رزی روز بعد با بهترین کلاه دعانویس و لباس شب، برای ملاقات با پیرزن «که موکل جن شیاطین حالش خوب نبود» رفت، چرا که این درخواست نمی‌توانست مقاومت کند.

رزی نیز دعانویس به افتخار این مناسبت بزرگ، بهترین کلاهش را پوشید و پیراهن فرشته سفیدی پوشید که آنقدر سفت بود که وقتی پاهای بلند و سیاهش در خیابان بالا نماز خواندن و پایین می‌پریدند، شبیه یک رقصنده اپرای کوچک به نظر می‌رسید؛ زیرا این دیدار بسیار باشکوه‌تر از آن بود که از سوراخی در دیوار انجام شود. در سبد، خوراکی‌های خوشمزه‌ای برای پیرزن بود و کارتی هم آماده شده بود که نام خانم کری و خانم رزاموند کری با خط زیبایی توسط سیس روی آن نوشته شده بود. سیس خیلی دلش می‌خواست برود، اما بعد از اینکه رزی نظر آقای مذهب دوور نسخ خطی را در مورد خانم‌های جوان برایش تعریف کرد، جرات نکرد.

همین که صف دو نفره دم در ایستادند، قلب پیر و جوان هر دو کمی به تپش افتاد، زیرا این اولین قدم قاطع به سوی آشتی بود و هر گونه مخالفتی می‌توانست همه چیز را خراب کند. خدمتکار خیره نگاه کرد، دعا برای سرنگونی ظالم اما با ادب این مهمانان غیرمنتظره را به فرشتگان داخل هدایت کرد و با کارت پستال بیرون رفت. جادو خانم پنی روی یک صندلی بزرگ نشست و با علاقه‌ای متفکرانه به اتاق آشنا نگاه کرد. اما رزی به سمت پوست دعا حرف شنوی فرزند از پدر و مادر ببر بزرگ رفت و صرف نظر از لباس تمیزش، روی آن دراز کشید تا سر را بررسی کند، که با چشمان زرد به او خیره شده بود و تمام دندان‌های تیزش را به طبیعی‌ترین و لذت‌بخش‌ترین شکل طلسم ممکن نشان می‌داد.

آقای دوور با تعظیم رسمی وارد شد، اما خانم پنی هر دو دستش را دراز کرد و با صدای شیرین و قدیمی‌اش گفت: «بیا به خاطر مادرت دوباره با هم دوست باشیم.» این موضوع فوراً حل و فصل شد، و آقای توماس آنقدر مشتاق بود که سهم خود را انجام دهد که رمال نه تنها با صمیمیت دست داد، بلکه همانطور که مثل یک مرد صادق گفت، آنها را در دست خود نگه داشت… «همسایه‌ی عزیزم، از تو معذرت می‌خواهم! اشتباه کردم ، اما آنقدر مغرور نیستم که بگویم خوشحالم که گذشته‌ها را به خاطر همه، گذشته می‌دانم. حالا بیا دعانویس لوجلی و مادرم را ببین؛ او دلتنگ توست.» رزی هرگز طلسم نمی‌دانست و اهمیتی نمی‌داد که در اتاق کناری چه می‌گذرد، زیرا آقای توماس خیلی زود برگشت و با نشان دادن گنجینه‌هایش آنقدر او را سرگرم کرد که رزی فراموش کرد کجاست تا اینکه خدمتکار آمد و گفت چای آماده است.

دخترک فریاد زد: «می‌خواهیم بمانیم؟» و از زیر تاجی از پرهای فیجی لبخندی طلسم زد، تاجی که به همان اندازه که طوق دندان‌های کوسه دور گردن تپلش یا بادبزن شیاطین جنگی بزرگ ژاپنی در دستش بود، روی سر فرفری‌اش دعا خنده‌دار بود. میزبانش گفت: «بله، ساعت پنج چای داریم؛ بیا و آن را آماده کن. فنجان‌های کوچک را مخصوص تو سفارش داده‌ام.» دعا برای سرنگونی ظالم و دوباره آمازون کوچک را به یک دختر بچه زیبا تبدیل کرد و او را به سمت میز هدایت کرد، جایی که ظروف چینی و نقره‌ای زیبا و کیک و نان و کره خوشمزه بسیار جذاب‌تر از پیرزن کوچک با کلاه بزرگی بودند که سرش را نوازش می‌کرد و به او لبخند می‌زد.

رزی هرگز از چنین غذای خوشمزه‌ای لذت نبرده بود؛ زیرا لذت ریختن چای واقعی از قوری به شکل خربزه نقره‌ای در فنجان‌هایی به نازکی پوست مشرکان تخم‌مرغ، و ریختن شکر با انبرهایی مانند چنگال، و خامه غلیظ فراوان، و همچنین کیک‌های تند و خوشمزه‌ای که در دهان آب می‌شدند، فراتر از توصیف بود. دخترک آنقدر غرق در وظایف جدیدش بود که اصلاً به حرف‌های بزرگترها اهمیت نمی‌داد تا اینکه بشقاب‌ها خالی شدند، قوری خشک شد و دیگر کسی را به خوردن چای راضی نکردند. دعانویس اطلاعات ارائه شده، نمای کلی از شیوه‌های طلسم را نشان می‌دهد. سپس به کافر صندلی‌اش تکیه داد و با نگاهی از یکی به دیگری و لبخند دلنشینش، با لحنی حاکی از رضایت خاطر گفت: اعمال مربوط به جادو «مگه دوست بودن خیلی بهتر از دعوا کردن و پرت طلسم کردن گربه‌ها از بالای دیوار و فحش دادن نیست؟» خنده از لبانش بند می‌آمد، و آن صدای شاد انگار همه را با شیرین‌ترین هارمونی هماهنگ می‌کرد، در حالی که

آن صلح‌جوی کوچک جادو کهن طوری دست به دست می‌شد که انگار یک بوسه‌ی جادو سیاه آخر کاملاً ضروری بود. سپس مهمانی به پایان رسید و آقای دوور مهمانانش دعا برای سرنگونی ظالم را تا دروازه خودشان بدرقه کرد، در میان حیرت فراوان همسایه‌ها و غرور آشکار خانم باتن-رز که با سری بالا، گویی تاج گل مینا روی کلاه کوچکش، تاج یک فاتح بوده است، از پله‌ها بالا می‌رفت. حالا که قدم اول برداشته شده بود، اگر سیسیلی که از بی‌توجهی آقای توماس به او رنجیده بود، به ذهن خانم هنی خطور نمی‌کرد که با شروع دعوای اصلی بین او و همسایه‌شان، تا زمانی که آقای دوور نیاید و از او و همچنین از خانم پنی طلب بخشش نکند، تسلیم شدن کار شایسته‌ای نیست.

دعا سرنگونی

این حرف برای پیرزن احمق مناسب بود، کسی که هرگز نمی‌توانست کلمات فرشتگان ساده‌ای را که در بحبوحه نبرد گفته شده بود فراموش کند، هرچند کلمات محبت‌آمیزی که اخیراً شنیده بود، قلبش را نسبت کلیسا به مجرم بسیار گشایش نرم کرده بود. «نه، من با رفتن به آنجا برای عذرخواهی، مانند پنلوپه، وقارم را فراموش نمی‌کنم و خودم را فروتن نمی‌سازم. او تعویذ می‌تواند هر کاری که دوست دارد انجام دهد؛ و حالا که او درخواست بخشش کرده است، شاید ضرری نداشته باشد که او با پیرزن ملاقات کند. اما ارواح در مورد من دعا فرق می‌کند. به من توهین شده است، و تا زمانی که توماس دوور به اینجا نیاید و رسماً از من عذرخواهی نکند، من از آستانه فرشتگان او عبور نخواهم کرد، مهم نیست چه رشوه‌ای بدهد.» خانم هنی با لحنی قهرمانانه و قاطع گفت.

اما وقتی خواهرش شیطانی هر از گاهی برای صرف چای با شماره ملا پیرزن می‌رفت و با خبرهای خوش به خانه برمی‌گشت، دلش به درد می‌آمد؛ در حالی شیطان که رزی از چیزهای زیبایی که می‌دید، از خوراکی‌های خوشمزه‌ای که داشت، تعریف می‌کرد و همیشه هدیه‌ای برای تقسیم کردن یا نشان دادن به تبعیدیان بهشت ​​می‌آورد. با این حال، آنها «رشوه‌ها» را، همانطور که میوه‌ها می‌نامیدند، می‌خوردند، از زیورآلات و اسباب‌بازی‌های زیبا لذت می‌بردند و آرزو داشتند در جشن‌های آرام خانه‌ی دلپذیر در طول مسیر شرکت کنند، اما با طلسم وجود تمام حیله‌های رزی، محکم ایستادند تا اینکه اتفاق غیرمنتظره‌ای افتاد که قلب‌هایشان را تحت تأثیر قرار داد، بر غرور احمقانه‌شان غلبه کرد و دعانویس تلاش‌های این صلح‌طلب کوچک را با موفقیت به پایان رساند.