دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر

و او را بی‌صدا فشرد، هرچند که شروع به گریه کرد، گریه‌ای بسیار سخت که به سینه‌ی سنگین پدرانه‌اش چسبیده بود. سپس نزدیک ظهر روحش خنک شد و ابرهای رعد و برق سوزان درونش عقب‌نشینی کردند. و در اینجا او خیالات قبلی (گویی، آرسنیک) دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر سر معمولاً آرام خود را برای ما شرح داد. اما حتی آن اعصاب پرتنشی که با لمس دستی شاعرانه که آنها را به ملودی غم می‌کوبد، نلرزیده‌اند، در زیر دست بی‌رحم سرنوشت، هنگامی که با ضربه‌ای فراگیر، سیم‌های محکم را به هم می‌کوبد، راحت‌تر شروع به لرزیدن و از هم پاشیدن می‌کنند. اما با نزدیک شدن به شب، افکارش جادو سیاه دوباره مانند ستون‌های آتش، مانند رقص مشعل‌ها به دور روحش دین هجوم آوردند: هر شریان به میله‌ای سوزان تبدیل شد و قلب، نهرهای ابطال کردن جادو جادو نفتا شعله‌ور را به مغزش فرو ریخت.

دعانویس : تمام درون روحش خونین شد: خون برادر غرق‌شده‌اش با خونی که زمانی از دعا بازوی تینت جاری شده بود، به نمادگرایی معنوی در طول زمان توسعه یافت بارانی خونین تبدیل شد؛ – او هنوز فکر می‌کرد که در باغ و در شب نامزدی است، هنوز هم برای بند آوردن خون، بانداژ می‌خواست و می‌خواست سرش را در گوی مناره پنهان کند. هیچ چیز انسان را بیش از این رنج نمی‌دهد که ببیند مردی معقول و میانه‌رو، که در شور و اشتیاق خود چنین بوده است، در جنون شاعرانه تب، هذیان می‌گوید. و با این حال، اگر هیچ چیز جز این فساد پوسیده نتواند مغز داغ را آرام کند؛ و اگر، در حالی که بوی بد و بخار غلیظ یک روح عصبیِ جوشان، و فواره‌های آبِ خش‌خش‌کنِ رگ‌ها، روحِ خفه‌شده را احاطه کرده و در خود فرو می‌برند، انگشتی والاتر از میان ابر عبور کند و ناگهان روحِ بیچاره و سردرگم را از میان دود به خورشیدی

دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر

بلند کند – آیا شکایت کردن عادلانه‌تر از تأمل در این است که سرنوشت مانند…[صفحه ۴۱۰]آن چشم‌پزشکی که وقتی می‌خواهد دنیای شیاطین نور را به چشم نابینایی بگشاید، نخست چشم دیگرش را که بیناست می‌بندد و تاریک می‌کند؟ اما اندوهی که بر لب‌های دعا نویسی رنگ‌پریده‌ی تی‌ینت می‌خوانم، هرچند نمی‌شنوم، مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد. دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر این نه اعوجاج یک رنج طاقت‌فرسا است، نه سوزش یک چشم خشکیده، و نه ناله‌ی بلند یا حرکت خشونت‌آمیز یک بدن شکنجه‌شده که در او می‌بینم؛ بلکه آنچه مجبورم در او ببینم، و آنچه قلب دلسوز را به شدت می‌سوزاند، چهره‌ای رنگ‌پریده، ساکن، بی‌حرکت، و تحریف‌نشده، سری رنگ‌پریده و بی‌خون دعا است که اندوه گویی پس از ضربه، مانند سری که تازه با تبر طلسم جلاد از بدن جدا شده است، آن را نگه داشته است؛ زیرا، ای!

بر این پیکر، زخم‌هایی که خنجر سه‌لبه از آنها بیرون کشیده شده بود، همگی محکم به هم چسبیده‌اند و خون از آنها مخفیانه به قلب خفه‌کننده جاری است. ای تی‌ینت، از بستر بیماری دور شو و آن چهره‌ای را که به ما می‌گوید: «حالا می‌دانم که هیچ شادی طلسمات روی زمین نخواهم داشت؛ حالا از امید دست می‌کشم – کاش این زندگی به زودی تمام می‌شد.» اگر ندانی چند ساعت پیش، مادرِ ناله‌گرِ بلند به من چه گفت، همدردی مرا درک نخواهی کرد. تینت، که از قدیم همیشه در سی و دومین سال زندگی‌اش می‌لرزید، با این انرژی مثبت خرافه با نگاهی والاتر روبرو شده بود: او عمداً در محراب ازدواج دورتر ایستاده بود و در شب عروسی زودتر از او به خواب رفته بود؛ و بدین ترتیب – همانطور که باور عمومی است – دستور داده بود که او نیز زودتر علوم غریبه بمیرد.

نه، او تصمیم گرفته است که اگر او روح بمیرد، تکه‌ای از لباس خود را با جسدش بگذارد تا بتواند زودتر پایین بیاید و در خانه‌ی تنگش با او همراه شود. تو همسر خوب و وفاداری، اما تو طلسم همسری ناراضی! فصل آخر. من هوکلوم و شایعاتم را در رختخوابش ترک کرده‌ام؛ و این یکی به همان اندازه سالم است که دیگری. درمان به همان اندازه بیماری احمقانه بود. دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر اول به ذهنم رسید که همانطور که بورهاو تشنج را با تشنج درمان می‌کرد، در مورد شایعه‌پراکنی من، یک خیال طلسم می‌تواند با خیال دیگری درمان شود؛ یعنی با این جادو خیال که او هنوز مرد سی و دو ساله نیست، بلکه فقط مردی شش یا پیشینه تاریخی نه ساله است.

هذیان‌ها رویاهایی هستند که خواب آنها را احاطه نکرده است؛ و نماز خواندن همه رویاها ما را به دوران جوانی بازمی‌گرداند، چرا هذیان‌ها هم اینطور نباشند؟ بر این اساس، دستور دادم[صفحه ۴۱۱]همه باید بیمار را ترک می‌کردند: فقط مادرش، در حالی که شدیدترین شهاب‌ها در مقابل روح تب‌دارش می‌رقصیدند و خش‌خش می‌کردند، باید تنها کنارش می‌نشست و با او طوری صحبت می‌کرد که انگار کودکی هشت ساله است. به او دستور دادم آینه تخت را اعمال مربوط به جادو هم بپوشاند. او هم همین کار را کرد؛ طوری با او صحبت کرد که انگار تب آبله دارد؛ و وقتی فریاد زد: «مرگ دعانویس نوربهار با سی و دو دندان تیز جلوی من ایستاده تا فرشتگان مشرکان قلبم را بخورد»، به او کافر گفت: «عزیزم، کلاه غلتکی، دفترچه یادداشت، کیف، شنل سربازت را دوباره به تو می‌دهم و اگر مهربان باشی، بیشتر هم به تو می‌دهم.» او این حرف منطقی را خیلی کمتر از این حرف احمقانه

قبول می‌کرد و به آن توجه می‌کرد. بالاخره گفت – زیرا برای زنانی که در اعماق غم و اندوه هستند، ریاکاری آسان می‌شود: «خب، این بار امتحان می‌کنم و اسباب‌بازی‌هایت را به تو می‌دهم: اما تو، ای سرکش، دوباره همین کار را بکن و با آبله رویت، خودت را در رختخواب بغلتان!» و با این دعانویس حرف، تمام موجودی اسباب‌بازی‌ها و لوازم آرایش را که در چاپخانه برادر غرق شده پیدا کرده بودم، از روی پیشبند کاملش روی تخت تکاند. اول از همه دفترچه یادداشتش، دعا که اگیدیوس در هشتمین سال زندگی‌اش نامش را در آن نوشته بود، که لزوماً آن را به عنوان دست‌خط رمل خودش تشخیص می‌داد؛ سپس کلاه پاییزی مخملی سیاه دعا یا کلاه غلتکی؛ سپس نخ‌های قرمز و سفیدِ راهنما؛ جعبه چاقویش، با یک جزوه کوچک از ذکر برگ‌های حلبی؛ شنل سبز هوسار او، دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر با چهره‌های سفتش؛ و یک گوی پیکتوس یا فیکتوس کامل از عروسک‌های

نورنبرگی… مرد بیمار در یک لحظه این قله‌های برآمده از دنیای بهاری غرق در جریان زمان را تشخیص داد – دعانویس این نیم‌سایه‌ها، این غروب روزهای رفته – این مکان آتش‌سوزی و جلجتا از زمان آسمانی، که هیچ‌کدام از ما فراموش نمی‌کنیم، که دعاگر برای همیشه دوستش داریم، و حتی از گور به آن می‌نگریم… و وقتی همه اینها را دید، به آرامی سرش را برگرداند، گویی از یک رویای طولانی و سنگین بیدار می‌شود؛ تعویذ و تمام دعانویس دعا نویسی قلبش در رگبارهای گرم اشک فرو ریخت، و با چشمان پر از دعا نویسی اشک فرشتگان به چشمان مادرش خیره شد و گفت: “اما آیا پدر و برادرم هنوز زنده هستند؟” – مادر زخمی گفت: “آنها اخیراً مرده‌اند.” اما قلبش شکست و چشمانش را برگرداند و اشک‌های تلخی از سر خمیده‌اش که دیده نمی‌شد، سرازیر شد.

دعانویس دیشموک و اکنون، در همان شب، هنگامی که او به دلیل مرگ پدرش در رختخواب افتاده بود و کلیسا با اسباب‌بازی‌هایش شفا می‌یافت، روحش از شکوه و نور و حضور گذشته لبریز شد. و دعا برای عزیز شدن نزد پدر و مادر بدین ترتیب هذیان برای خود جادو سیاه بال‌های سرخی در شفق قطبی رنگ کرد[صفحه ۴۱۲]زندگی را، و روح نفس‌زنان را باد می‌زد، – و غبار طلایی پروانه را از جادوگر پرهایش بر جفر روی مسیر، بر روی گلزار مرد رنج‌کشیده، می‌ریخت؛ – مقدس در دوردست‌ها، نغمه‌های دوست‌داشتنی طلوع می‌کردند، در دوردست‌ها، ابرهای دوست‌داشتنی شناور بودند، – آه، قلبش می‌خواست تکه‌تکه شود، اما فقط به صورت گل‌های لرزان، به صورت اعصاب لطیف حساس؛ چشمانش می‌خواست ذوب شود، اما فقط به صورت قطرات شبنم برای فنجان‌های شکوفه‌های شادی، به صورت قطرات خون برای این محتوا برای مرور کلی اطلاعاتی و مفهومی در نظر گرفته شده است قلب‌های عاشق؛ روحش شناور بود، می‌تپید، در عطر گرم و آرامش‌بخش گل سرخِ درخشان‌ترین توهم، می‌نوشید و شنا می‌کرد…

دعا برای پدر و مادر

این شور و شعف، قلب تب‌دارش را دعا مهار کرد؛ و نبض دیوانه‌اش آرام طلسم نویس گرفت. صبح روز بعد، مادرش، وقتی دید همه چیز رو به بهبود است، دستور می‌داد ناقوس‌های کلیسا به صدا درآیند تا او فکر کند که دومین یکشنبه از راه رسیده است. اما همسرش (شاید از روی شرم در حضور من) از دروغ گفتن بیزار دعا نویسی بود؛ و گفت اگر عقربه ماه‌شمار ساعتش را (اما نه به جای عقربه ساعت حزقیا) شیطانی فرشته هشت روز به جلو حرکت دهیم، فرقی نمی‌کند؛ به خصوص که او ترجیح می‌داد بلند شود و به ساعتش نگاه کند تا روز ماه را ببیند، تا اینکه آن را در سالنامه تنظیم کند.

من به نوبه خودم به سادگی به کنار تختش رفتم و از او پرسیدم: «اگر او طلسم دیوانه شده بود – منظورش دعانویس از رویاهای همزاد دیوانه‌وار مرگش چه بود، در حالی که این همه مدت دراز کشیده بود و از کانتاتا – یکشنبه – پاک شده بود، و با این حال، از شدت وحشت، داشت به خاک سیاه می‌نشست؟» نیروی کمکی باشکوهی به من ملحق شد؛ فلشر یا سرگروهبان. با اضطراب، بدون اینکه به زنان سلام نظامی بدهد، به داخل اتاق دوید و طلسم من شیطانی فوراً با صدای بلند او را مخاطب قرار دادم: «شایعات من اینجا به اندازه کافی مرا آزار می‌دهد، آقای سرگروهبان هنگ: دیشب، او گذاشت آنها او را متقاعد کنند که کمی بزرگتر از پسر خودش است: این کلاه پاییزی کودک است که قرار بود سرش بگذارد.» نگهبان فریب خورد و شیطنت کرد.