دعای ابطال طلسم گنج

این مسافر کاملاً سیاه‌پوست، با جثه متوسط ​​و از نظر هوش، تقریباً در حد کارگران مزرعه معمولی بود. دعای ابطال طلسم گنج همسرش، «آن»، از نظر شجاعت، از او جلوتر به نظر جادو می‌رسید. در واقع، او ابتدا شوهرش را به دعا نویسی فرار ترغیب کرد. «آن» علیه جیمز پایپر، کشاورزی که به عنوان برده به او طلسم خدمت کرده بود و از او فرار کرده بود، شهادت داد و عبادت کردن گفت: «او مردی به بدیِ همیشه بود – پیرمردی سبزه‌رو با موهای خاکستری.» با تأکید فراوان، شهادت خود را اینگونه ادامه داد: «او سعی کرد مرا تا سر حد مرگ به کار بگیرد و تا جایی که می‌توانست با من بدرفتاری کرد، بدون اینکه مرا بکشد؛ آنقدر کارهای بد انجام داد که نمی‌توانستم بگویم برای نجات جانم.

دعانویس : کاش به اندازه پولی که او داده، دلار داشتم و با چوب و چیزهای دیگر شلاقم زد. همسرش تحمل خواهد کرد.» «من دعانویس رفتم چون او می‌خواست کیمیاگری من و علوم غریبه پسرم را به جورجیا بفروشد؛ سال‌ها بود طلسم که تهدید می‌کرد؛ از وقتی پسرها فرار کردند، بهار گذشته، او از همیشه سخت‌تر شده بود. یکی برادرم، پری، و دیگری مرد جوانی به نام جیم تعویذ بود.» «دیوید، ارباب من، هر چه می‌توانست می‌نوشید، می‌ریخت و وقتی مست می‌شد، فحش می‌داد، پاره می‌کرد، درمی‌آورد و کتک می‌زد. او در نزدیکی نه پل، در شهرستان کوئین آن زندگی می‌کند.» طلسم «آن» قطعاً یک راوی قهار بود و از هر قدیس نظر زنی بیدار و حدوداً سی و هفت ساله شماره ملا بود.

دعای ابطال طلسم گنج

در میان سوالات دیگر از آنها پرسیده شد که آیا جادو سیاه می‌توانند بخوانند و غیره. «آن» گفت: «می‌خواند. دوست دارم هر کسی (برده) را ببینم که بتواند به روش ما بخواند؛ اگر تو را با کتابی در دست ببینند، تقریباً گلویت را خواهند برید.» «آن» فقط یک فرزند داشت، یک پسر بیست ساله که به همراه والدینش به آنجا آمده بود. این پسر متعلق به همان پایپری بود که قبلاً در موردش صحبت شد. دعای ابطال طلسم گنج وقتی آنها از سرزمین اسارت شروع کردند، امیدهای زیادی داشتند، اما اطلاعات زیادی در مورد راه نداشتند. با این حال، آنها موفق شدند به سلامت به خط آهن زیرزمینی برسند و با پشتکار حاجت گرفتن به کمیته رسیدند و به روش معمول به آنها کمک دعا نویسی دعای حرف شنوی فرزند از مادر شد.

لیدز رایت و آبرام تیلیسون. کافران سه سال بود که لیدز تشنه‌ی آزادی‌اش بود؛ قلبش تنها به آن یک ذکر چیز دوخته شده بود. جادو او به اندازه‌ی کافی غذا، نوشیدنی و لباس داشت، اما با این وجود ناراضی بود. نام ارباب او کشیش جان وسلی پیرسون بود که به تدریس و موعظه در مدرسه مشغول بود و به طبقه متوسط‌تر برده‌داران تعلق داشت. یک بار پسری به نام لیدز فروخته شده بود، اما چون خیلی جوان بود، زیاد به این موضوع فکر نکرد. هشت یا ده سال قبل دعاگر از فرارش، مفاهیم تشریفاتی سنتی از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند او اقوامش را ندیده بود، پدرش (جورج فرشتگان رایت) به کانادا فرار کرده بود و بقیه خانواده حدود هشتاد کیلومتر دورتر زندگی می‌کردند، جایی که امکان رابطه جنسی وجود نداشت؛ بنابراین، از آنجایی که هیچ پیوند محکمی برای گسستن نداشت، می‌توانست بدون پشیمانی به زمان ترک

سرزمین اسارت چشم دعانویس بدوزد. ابرام، همراه لیدز، در موقعیت چندان راحتی قرار نداشت. سرنوشت او در بردگی به ساموئل جارمن گره خورده بود، کسی که با او بدرفتاری کرده بود. آبرام او را اینگونه توصیف کرد: «مردی بزرگ، قدبلند و پیر، که دعایی برای درد گوش مشروب می‌خورد و واقعاً جفت روحی آدم بدی بود؛ کشاورزی می‌کرد؛ سیزده فرزند داشت. همسرش متفاوت بود؛ او زن بسیار خوبی بود، اما همه بچه‌ها بد بودند؛ اربابان جوان به دنبال ورق‌بازی بودند.» هیچ شانسی برای یادگیری خواندن به آنها داده نشده بود، دعای ابطال طلسم گنج اگرچه آبرام و لیدز هر دو به این اعمال مربوط به جادو دانش طمع داشتند. از آنجایی که احساس می‌کردند با ماندن هرگز نمی‌توانند کاری برای پیشرفت خود انجام دهند، تصمیم گرفتند طلسم از الگوی پدر آبرام و دیگران پیروی کنند و به کانادا بروند.

* * * * * ورود از اسکندریه. ویلیام تریپلت و توماس هارپر. گلیف فراری شنبه شیاطین شب، ساعت ۲۲، ویلیام تریپلت، یک دورگه تیره، با ریش و سبیل، ۲۳ تا ۲۶ ساله، از مشترک فرار کرد؛ اخیراً روی پاشنه پای راستش سوختگی داشت، اما شاید آنقدر خوب بود که چکمه یا کفش بپوشد. او لباس‌های بسیار عالی، چه تابستانی و چه زمستانی، شامل شیطانی یک کت و شلوار قهوه‌ای پارچه‌ای، کت‌های تابستانی دعا راه راه، کلاه چهارخانه، کلاه ابریشمی و غیره با خود برد. اگر در فاصله سی مایلی اسکندریه یا ایالت ویرجینیا برده شود، ۵۰ دلار کافر انعام پرداخت می‌شود و اگر از ایالت خارج شود و دوباره او را تحویل بگیرم، ۱۵۰ دلار و هزینه‌های لازم توسل پرداخت می‌شود.

دعایی برای گشایش کار رزق و روزی او متعلق به خانم ای.بی. فیرفکس، اهل اسکندریه است و احتمالاً به سینسیناتی می‌رود، جایی که دوستانش به نام‌های همیلتون و هوپس در حال حاضر زندگی می‌کنند. رابرت. دبلیو. گندم. ویلیام، مطابق توضیحات فوق، حدود شش روز پس از تاریخ عزیمتشان از خانه‌ی بردگی، به همراه مذهب توماس هارپر به سلامت به مقصد رسید. خانم ای.بی. فرفکس بازنده‌ی این «مقاله» بود. ویلیام با نظر مساعدی از او صحبت کرد. او گفت که به خاطر بدرفتاری با او آنجا را ترک نکرده، بلکه صرفاً به این دلیل آنجا را ترک کرده که می‌خواسته خودش باشد – آزاد باشد. او همچنین گفت که اگر صلاح بداند ازدواج کند، می‌خواهد بتواند از خانواده‌اش مراقبت کند.

در مورد برده‌داری، او هیچ عدالتی در این سیستم نمی‌دید؛ دعای ابطال طلسم گنج بنابراین تصمیم گرفت دیگر دعانویس تسلیم آن نشود. او که یک «مال» زیرک بود، در مورد مسئله برده‌داری به خوبی استدلال کرد و با قاطعیت نشان داد که حتی تحت نظر مهربان‌ترین معشوقه نیز هیچ جذابیتی برای او ندارد – که در بهترین حالت، دزدی و بی‌حرمتی است. توماس هارپر، رفیقش، از دست جان کاولینگ، که او نماز خواندن هم در نزدیکی طلسمات اسکندریه زندگی می‌کرد، فرار شیاطین کرد. مشکل بزرگ او این بود که همسر و خانواده داشت، اما نمی‌توانست کاری برایشان انجام دهد. او فکر می‌کرد دیدن آنها در فقر و بدرفتاری، وقتی که آزاد نیست به آنها کمک یا از آنها محافظت کند، سخت است.

او بسیار ناراحت شد، اما چاره‌ای جز فرار نمی‌دید. کاولینگ، ارباب او، اصالتاً انگلیسی علوم غریبه بود و از طریق آهنگری امرار معاش می‌کرد. او مردی در شرایط بسیار سختی بود و سعی می‌کرد با کار اجباری ثروت اندک خود را افزایش دهد. او دعای ابطال طلسم گنج به توماس اجازه موکل جن داد تا با صد دلار دعا نویسی در سال خودش را استخدام کند، مبلغی که موظف بود چه بیمار و چه سالم، آن را تأمین کند. با این حال، او از اینکه از طرف استاد آهنگرش مورد آزار و اذیت شخصی قرار جادو سیاه گرفته بود، شکایتی نکرد. این سیستمی جفر بود که هر روز زندگی او را به ستوه آورده بود، باعث رنج و در عین حال فرار او کافران شده بود.

توماس از طریق شغلش نیز آهنگر بود. او همسر و سه فرزند داشت. عضلانی، با شانه‌های پهن و رنگ مسی تیره یا مشکی؛ صورت گرد و صاف و حالتی نسبتاً سرزنده. او اهل شهرستان هارفورد است و با بازار بلیر، بالتیمور آشناست. اگر در این شهرستان یا شهرستان پرنس جورج دستگیر شود، جادو ۵۰ دلار جایزه برایش می‌پردازم، یا اگر در جای دیگری دستگیر شود، ۱۰۰ دلار.

ابطال گنج

شهرستان آن آروندل. هری در اواخر آگوست ۱۸۵۷ به ایستگاه فیلادلفیا رسید. بهانه او برای ترک آنجا و جستجوی محل سکونت در کانادا به شرح زیر بود: شیاطین «با من خیلی بدرفتاری شد؛ اربابم مردی بسیار تندخو و عصبانی بود اصلاحات آینده ممکن است شامل ارجاعات طلسم گسترده‌تر باشد و همسرش هم به اندازه خودش تندخو بود. روزی که آنجا را ترک کردم، مجبور شدند مرا ببندند تا کتکم بزنند، نمی‌دانستم چه می‌شود؛ همین باعث شد آنجا را ترک کنم. همان شیاطین روزی که مرا گرفت، درست از دست او فرار کردم. داشت با من به جادو سیاه طویله می‌رفت تا مرا به یک کله‌خری ببندد، اما من از دستش فرار کردم و فرار کردم.

او دوید و اسلحه را برداشت تا به من شلیک کند، اما خیلی زود دعا از دسترسش خارج شدم و طلسم نویس از آن زمان دیگر او را ندیده‌ام.» اگر این دعای ابطال طلسم گنج حمله‌ی مرگبار اربابش رمال نبود، شاید هری هرگز راه‌آهن زیرزمینی را پیدا نمی‌کرد. ذهن او به شدت درگیر بود و سوژه‌ی بسیار مناسبی برای کانادا تشخیص داده شد. * * * * * ورود از نورفولک، ویرجینیا. آبرام وودرز. اگرچه برده‌داران از هیچ تلاشی برای پنهان کردن ابرام در تاریکی و وادار کردن او به دوست داشتن یوغ خود دریغ نکرده بودند، اما او با اعمال خود ثابت کرد که به آموزه‌های آنها ایمانی ندارد.

او همچنین به زبانی برای بیان دلایل اعمال خود نیاز نداشت. او در عنفوان جوانی، سی و پنج ساله، به رنگ بلوطی، با جثه معمولی، با زخمی بر روی چشم چپ و زخمی دیگر بر روی لب بالایی بود. مانند بسیاری دیگر، او ساده و صمیمی صحبت می‌کرد و در پاسخ به سوالاتی در مورد حالش، اظهاراتش به شرح زیر است: «من جزو دارایی‌های مرحوم تیلور سیول بودم، اما وقتی فرار کردم، در خدمت دبلیو سی ویلیامز، یک تاجر حق‌السکوت، بودم. ارباب قدیمی‌ام مرد بسیار سخت‌گیری بود، اما همیشه مقدس با جادو من بسیار مهربان بود. او با افراد رنگین‌پوست بسیار بیشتری معاشرت داشت، در میان آنها بسیار سخت‌گیر بود.