دعا برای رفع درد کمر و پا

همراه مرد دیگری در اعتصاب بود. او به آن مرد نماز خواندن دیگر پیشنهاد داد که هر دو سید و حاجی فرار کنند و با هم به سمت خطوط دشمن حرکت کردند. طبق داستان یانگ‌بلاد، هدف او دستگیری رفیقش و در نتیجه کسب دعا برای رفع درد کمر و پا مرخصی به قیمت جان آن مرد دیگر بود. اینکه این داستان حقیقت داشته باشد یا نه، اهمیت چندانی ندارد. آن مرد دیگر او را دستگیر کرد. پیشینه تاریخی در هر صورت، او سزاوار مجازاتی بود که مرتکب شده بود. او محاکمه، محکوم و کافر محکوم شد. علوم غریبه این حکم توسط همه مقامات، از جمله وزارت جنگ، تأیید شد. قرار بود امروز صبح اجرا شود.

دعانویس : حدود ساعت ده بود، هنگ یانگ‌بلاد به شکل سه ضلع یک مربع توخالی تشکیل شده کافر بود. دعانویس نزدیک ورودی میدان، کافران در سمت راست، تابوت یانگ‌بلاد قرار داشت. در کنار آن قبر یانگ‌بلاد قرار تعویذ داشت. به زودی آمبولانسی رسید که زندانی و نگهبانان همراهش را حمل می‌کرد. همین که او به آرامی و با چابکی از آمبولانس پیاده شد، دیدیم که نمونه‌ی بارزی از مردانگی جوان است. او بیست و سه یا بیست و چهار ساله بود؛ قد بلند، دعانویس هیکل ورزیده و پر از کش.[130] او خوش‌قیافه و چهره‌ای آراسته و مهربان نیز داشت. هیچ نشانه‌ای از شانه خالی کردن در او دیده نمی‌شد: هیچ دیدگاه‌های تاریخی، آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند جفر چیز نشان نمی‌داد که آن بزدلی که توضیح جنایتش نشان داده بود، کیست.

دعا برای رفع درد کمر و پا

به نظر می‌رسید که کشتن چنین کسی چیزی بیش از یک ترحم باشد. او جلوی نگهبانان و درست پشت سر دسته‌ی موسیقی نشست و رژه‌ی مرگ آغاز شد. او به تنهایی رمل قدم زد. دعا برای رفع درد کمر و پا دسته‌ی محکومین به آرامی و با گام‌های آهنگین در میدان حرکت می‌کردند. و همینطور که از کنارم می‌گذشتند، کلیسا دعا برای زنگ زدن شخصی کنجکاو بودم که رفتار مرد محکوم را زیر نظر دعا بگیرم. قدم‌هایش به استواری و محکمی قدم‌های هر نگهبان دیگری بود. به دستانش نگاه کردم تا ببینم آیا اثری از چنگ زدن تشنجی انگشتانش دیده می‌شود یا نه. هیچ اثری نبود. شک دارم که در تمام آن هنگ، مردی به اندازه‌ی یانگ‌بلاد آرامش ذهنی یا آرامش عصبی داشته باشد.

پس از اتمام راهپیمایی به ظاهر بی‌پایان در اطراف سه ضلع بسته میدان، جمعیت به سمت راست پیچید و از انتهای باز آن تا نقطه اجرا عبور کرد. در آنجا افسری جلو آمد و دعا برای رفع مشکلات خانوادگی نسخ خطی یافته‌ها و حکم کافران دادگاه که او را محکوم کرده بود، به همراه امضاهای رسمی که آنها را تأیید می‌کرد و دستور اجرای حکم را می‌داد، برای یانگ‌بلاد خواند. نگهبانی که[131] زندانی مسئول را به راست و چپ تقسیم شیاطین کرد، و یانگ‌بلاد تنها جلوی تابوتش و کنار قبر بازش ایستاده بود. با فرمان، او روی طلسمات تابوت زانو زد و دستانش را روی سینه‌اش جمع کرد.

دوباره با طلسم فرمان، دوازده سرباز با اسلحه در دست، جلوی او بیرون آمدند. شش تا از این اسلحه‌ها فشنگ ساچمه‌ای و شش دعا نویسی تای دیگر فشنگ خالی داشتند. هیچ‌کس در جوخه آتش انرژی مثبت اجازه نداشت بداند که آیا اسلحه‌اش گلوله دارد یا نه. افسر فرمانده به ندرت با طلسم صدای بلند صحبت می‌کرد، اما آن زمان آنقدر ساکت بود که سخنانش برای سه هزار توسل مردی که آنجا جمع شده بودند، قابل شنیدن بود، زیرا به هر نفر متناوب می‌گفت: «به سرش شلیک کنید» و به نفر وسط می‌گفت: «به سینه‌اش شلیک کنید.» سپس ستوان با روی برگرداندن، که شاید کاری از افسران نبود، دعا برای رفع درد کمر و پا با صدایی گرفته فرمان را صادر کرد.

«آماده، هدف، آتش.» صدای شلیک همزمان دوازده تفنگ به گوش رسید. صدای سوت و صدای شلیک شش گلوله که از سر یا سینه مرد محکوم به فنا عبور کرده و به مزارع اطراف پرتاب شده بودند، به دعایی برای ضعف اعصاب گوش رسید. تفنگ‌های ارتش با قدرتی مهیب شلیک می‌کردند. جسد مرد مرده دعا نویسی از جا بلند شد و بی‌رمق به جلو افتاد. [132]پنج دقیقه بعد، تمام آنچه از یانگ‌بلاد باقی مانده بود، زیر دو متر خاک دفن شد. آن روز، یا روز بعدش، یا روزهای بعدش، در هیچ یک از اردوگاه‌ها شادی و نشاطی وجود نداشت. حتی جیره غذایی اندک ما هم شیطانی برای کسانی که شاهد این دین صحنه بودند، خوشایند نبود.

و با این حال، همانطور که در ابتدا گفتم، همه ما به دیدن کشته شدن مردان عادت کرده بودیم. [133] بیلی گودوین من هیچ‌وقت نفهمیدم بیلی گودوین مرد شجاعی بود یا نه. او مسلماً از هیچ چیز نمی‌ترسید؛ اما فقدان کامل ترس در وجودش چنان بود که من همیشه شک داشتم که آیا به خاطر تسلیم نشدن در برابر این جادو احساس، مستحق تحسین است یا نه. بی‌باکی او به رنگ موهای شنی رنگ و چشمان آبی کم‌رنگش ​​می‌آمد – چیزی که هیچ کنترلی بر آن نداشت. در سال ۱۸۶۴ در بندر کلد، وقتی دوئل توپخانه‌ای و آتش مهیب توپخانه در جریان بود، بیلی، پشت به دشمن، با تنبلی روی سنگرها لم داده بود.

بقیه ما پشت سر آنها چمباتمه زده بودیم. به عنوان یک اتفاق به یاد دارم حاجت گرفتن که او داشت ساندویچ می‌خورد. ساندویچش از دو نصف بیسکویت سفت طلسم و یک برش گوشت خوک ترشی خام تشکیل شده بود – تمام جیره غذایی آن روزش. او با دقت دستش را زیر چانه‌اش گرفته بود تا دعا تمام خرده‌های نان را نگه دارد. دعا برای رفع درد کمر و پا آن روزها ما خرده‌های نان را هدر نمی‌دادیم. [134]ستوانی که قبلاً به خاطر شجاعت به او نشان داده شده بود، با احتیاط سرش را بالا آورد تا از بالای عرشه کشتی که گودوین روی آن نشسته بود، نگاهی به آن بیندازد.

بیلی دستش را روی سر ستوان که از قبل طاس شده بود گذاشت، او را به زمین هل داد و گفت: «زیر خاک نرو، وگرنه گلوله‌ای از توپ بیلیاردت رد می‌شود. مگر نمی‌دانی الان وقت افشاگری نیست؟» من در جای دیگری از بیلی تجلیل کرده‌ام. با این کار، گفته‌ام که اگرچه او حس وظیفه‌شناسی بالایی داشت، اما هیچ درکی از خطر شخصی جفت روحی نداشت. در آن سی‌ام آگوست وحشتناک ۱۸۶۴، زمانی که معدن در پترزبورگ منفجر شد، گودوین مأمور شد تا به عنوان پیک ژنرال لی و ژنرال بورگارد عمل کند. یک سرباز سیاه‌پوست شمالی به نحوی از اعمال صالح دهانه‌ی آتش‌فشان بیرون آمده و از میان صفوف سربازان عبور کرده بود.

او دیوانه‌وار به سمت ستاد فرماندهی هجوم برد. او با سرنیزه‌اش به ژنرال لی حمله کرد. ژنرال بورگارد با شمشیرش ضربه را دفع کرد. سیاه‌پوست برگشت و از در بیرون دوید. بورگارد، با هیجان، به گودوین فریاد زد: دعا «برو و آن مرد را بکش!» بیلی طبق عادتش سریع قدم برداشت و به دنبالش رفت. چند لحظه بعد برگشت. با تمام قد و قامت برافراشته‌اش خودش را نشان داد. به ژنرال بورگارد سلام نظامی داد. وقتی آن افسر پرسید:[135] بیلی پاسخ داد: «چی شده، مامور؟» «با کمال احترام، التماس شماره ملا می‌کنم که جادو به اطلاع برسانم که من آن مرد را طبق دستورات کشته‌ام.» آن بیلی بود.

به عنوان حرز یک سرباز، او آدم خوبی بود. دعا رفع درد کمر و پا او از تمام دستورات بدون چون و چرا اطاعت می‌کرد. او تمام وظایفش را آنطور که می‌فهمید انجام می‌داد. اما، همانطور که گفتم، هرگز نتوانسته‌ام تشخیص دهم طلسم که آیا او ابطال کردن جادو واقعاً مرد شجاعی بود، یا اینکه صرفاً مردی بود که آنقدر تربیت شده بود که نسبت به خطر شخصی بی‌تفاوت بود. اما این را به خاطر بیلی می‌گویم، که شاید به تصمیم‌گیری در این مورد دعانویس سطر کمک کند،— ما از اسپاتسیلوانیا این موضوع همچنان در مباحث مدرن مورد بررسی قرار می‌گیرد به سمت کولد هاربر راهپیمایی می‌کردیم. پنجاه و شش ساعت در مسیر دابل کوئیک راهپیمایی کردیم. گهگاه مجبور بودیم در مسیر کوادروپِل کوئیک بجنگیم.

غذا نداشتیم. خواب نداشتیم. استراحت نداشتیم. نزدیک به پایان این فشار طاقت‌فرسا، بیلی زیر درختی به سراغم آمد، جایی که داشتم پنج دقیقه استراحت می‌کردم. با حالتی مرموز گفت: «من یک راکون برای ظرف غذایم جادو کهن دارم. دعا برای رفع درد کمر و پا آن را از یک سیاه‌پوست آنجا خریده‌ام. بنابراین این تکه نان ذرت را نمی‌خواهم. کاش آن را برمی‌داشتی. می‌دانم که گرسنه‌ای.» آن روزها ما به راحتی از یکدیگر غذا قبول نمی‌کردیم، مبادا که از گرسنگی بمیریم. من به سختی توانستم در برابر این پیشنهاد مقاومت کنم، اما بیلی اصرار داشت که آن راکون تمام نیازهای شخصی‌اش را برآورده می‌کند.[136] بالاخره، سه یا چهار اونس نان ذرت آردپاشی شده را که به من فشار داد، پذیرفتم.

دعا رفع درد کمر

بعداً فهمیدم که بیلی دروغ طلسم گفته بود. هیچ راکونی وجود نداشت. [137] ماناساس من بهش میگم ماناساس. این اسمی بود که ما جنوبی‌ها به آن دادیم. ما علوم غریبه فرشتگان در آن نبرد، کامل‌تر و آشکارتر از جادو هر نبرد دیگری که هر یک احضار دعا از طرفین در طول جنگ فرشتگان داخلی پیروز شده بودند، پیروز شدیم. این حق پیروز است که همیشه نامی برای این نبرد انتخاب کند. ما آن را ماناساس نامیدیم. در شمال به آن بول ران می‌گویند. پس از دو جادو سیاه شبانه‌روز راهپیمایی بی‌وقفه، ساعت ده شب بیستم ژوئیه ۱۸۶۱ به ماناساس رسیدیم. می‌دانستیم که دردسر در کمین است؛ وگرنه استوارت ما را با چنین سرعت سرسام‌آوری از دره تا جادوگر متون کهن این نقطه از کوهستان تاب نمی‌داد.

ما ششصد نفر نیرو داشتیم. ششصد جوان ویرجینیایی، در زین اسب، که به محض اینکه توانستیم بوقلمون‌های وحشی را هضم کنیم، به آنها شلیک کرده بودند. یک گردان سواره نظام دیگر به فرماندهی سرهنگ رادفورد حضور داشت که شاید سیصد نفر بودند. اما این داستان در ارتش شمالی پخش شده بود که ما سی هزار نفر بودیم.[138] از بهترین سوارکارانی که از زمان مملوک‌ها تاکنون شناخته شده‌اند. آن داستان در ایجاد وحشت در ماناساس نقش داشت. من معتقدم ما سوارکاران خوبی بودیم. در میان ما مردانی بودند که می‌توانستند به مملوک‌ها امتیاز بدهند، چه در سوارکاری و چه در قدیس استفاده از شمشیر.