دعانویس ابهر

خود را به سنگ فیلسوف، آب حیات، و الکاهست جهانی اعلام کرد؛ و معتقد بود که فقط دو اصل در همه چیز وجود دارد – که عبارتند از: تراکم، فضیلت شمالی یا شمالی؛ و رقیق‌سازی، فضیلت جنوبی یا جنوبی. او گفت تعدادی دعانویس ابهر از شیاطین بر بدن انسان حکومت می‌کنند کافران که آنها را در جای خود فرشتگان به صورت لوزی قرار می‌دهد. هر بیماری دیو خاص خود را دارد که آن را ایجاد می‌کند، و این دیو فقط با کمک دیوی که جایگاهش مستقیماً در مقابل دیو او در شکل لوزی است، قابل مبارزه است. در بخش دیگری از این کتاب، وقتی که او را در شخصیتش به سید و حاجی عنوان یکی از اولین رمال بنیانگذاران توهم مغناطیسی و شاخه آن، مغناطیس حیوانی، که در زمان ما بسیار مورد توجه قرار جادو گرفته است، در نظر می‌گیریم، فرصت بیشتری برای صحبت در مورد مفاهیم پزشکی او خواهیم داشت.

دعانویس : گویی آموزه‌هایی که قبلاً ذکر شد به اندازه کافی جسورانه نبودند، او به محض اینکه فرقه‌ی رزکراسی در اروپا سر و صدا به پا کرد، به آنها پیوست و موفق شد در میان آنها جایگاه والایی پیدا کند. پس از آنکه این انجمن توسط چندین نویسنده‌ی آلمانی و از جمله لیباویوس مورد حمله‌ی شدید قرار گرفت، فلود داوطلبانه پاسخی داد و در سال ۱۶۱۶ دعا دفاعیه‌ی خود از فلسفه‌ی رزکراسی را تحت عنوان منتشر کرد . این اثر بلافاصله برای او در قاره‌ی اروپا شهرت زیادی به ارمغان آورد و از آن پس به عنوان یکی از کاهنان اعظم این فرقه مطالعات فرهنگی نمادگرایی طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد شناخته شد.

دعانویس ابهر

او آنقدر مهم تلقی می‌شد که کپلر و گاسندی رد او را شیطانی ضروری دانستند؛ و گاسندی بررسی کاملی از آموزه‌های او نوشت. مرسن، دوست دکارت، و کسی که از آن فیلسوف در زمان اتهام پیوستن به رزکراسی‌ها دفاع فرشتگان کرده بود، به دکتر فلوکتیبوس، همانطور که ترجیح می‌داد نامیده شود، دعانویس ابهر حمله کرد و پوچی برادران رزکراسی را به طور کلی و دکتر فلوکتیبوس را به طور خاص نشان داد. فلوکتیبوس پاسخی طولانی نوشت که در آن مرسن را یک افترای نادان خواند و تکرار کرد که کیمیاگری علمی سودمند است و رزکراسی‌ها شایسته‌ی بازآفرینی جهان هستند. این کتاب در فرانکفورت منتشر شد و عنوان آن بود .

علاوه بر این، او چندین اثر دیگر ذکر در مورد کیمیاگری، پاسخ دوم به لیباویوس در مورد رزکراسی‌ها و جادو بسیاری از آثار پزشکی نوشت. او در سال ۱۶۳۷ در لندن درگذشت. پس از دوران او، فرقه در انگلستان تا دعانویس خرمدره حدودی رو به طلسم زوال گذاشت. آنها توجه کمی را به خود جلب کردند و هیچ تلاشی برای جلب توجه نکردند. گهگاه اثری مبهم و تقریباً نامفهوم ظاهر می‌شد تا به جهانیان نشان دهد که این حماقت هنوز از بین نرفته است. اوگنیوس فیلالتس، کیمیاگر مشهور، که نام واقعی خود را زیر نسخ خطی این نام مستعار پنهان کرده است، کتاب شیطانی « شهرت و اعتراف برادران صلیب رزی» را ترجمه کرد که در سال ۱۶۵۲ در لندن منتشر شد.

چند سال بعد، یکی دیگر از علاقه‌مندان به این موضوع، به نام جان هیدون، دو اثر در این زمینه نوشت: یکی با عنوان « تاج مرد خردمند یا شکوه صلیب رزی» ؛ و دیگری، «راهنمای متون کهن مقدس»، دعانویس که راه را برای اتحاد هنر و طبیعت با صلیب رزی کشف نشده هموار می‌کرد . هیچ یک از این دو کتاب توجه زیادی دعا نویسی را به دعا نویسی خود جلب نکرد. کتاب سوم تا حدودی موفق‌تر بود؛ این کتاب «روش جدیدی از فیزیک رزی‌کروسی» ابهر نام داشت ؛ نوشته جان هیدون، بنده خدا و وزیر طبیعت…. چند گزیده، ایده‌های رزکراسی‌های انگلیسی در مورد طلسم این دوره را نشان دعانویس سطر می‌دهد.

نویسنده آن ابطال کردن جادو یک وکیل بود که «تا زمانی که زنده بود (به قول خودش) در تالار وست‌مینستر در تمام طول جادو ترم به تمرین (به قول خودش) می‌پرداخت شیاطین و در تعطیلات خود را وقف مراقبه کیمیاگری و رزکراسی می‌کرد.» او در مقدمه خود، که آن را دفاعیه‌ای برای یک خاتمه می‌نامد، تاریخ و اصول واقعی فرقه خود را برای عموم روشن می‌کند. او می‌گوید دعا نویس موسی، الیاس و حزقیال قدیمی‌ترین استادان فلسفه رزکراسی بودند. آن تعداد کمی که در آن زمان در انگلستان و دعا بقیه طلسمات اروپا وجود دعانویس حمیدیه داشتند، مانند علوم غریبه چشم و گوش پادشاه بزرگ جهان بودند که همه انرژی مثبت چیز را می‌دیدند و می‌شنیدند؛ از نظر سراف نورانی بودند؛ همراهان مقدس ارواح بی‌جسم و فرشتگان جاودان؛ خود کلیسا را مانند پروتئوس به هر شکلی در می‌آوردند و قدرت انجام معجزات را داشتند.

پرهیزگارترین و منزوی‌ترین برادران می‌توانستند طاعون را در شهرها کاهش دهند، بادهای سهمگین و طوفان‌ها را خاموش کنند، خشم دریا و رودخانه‌ها را آرام کنند، در هوا راه بروند، دعانویس ابهر جنبه‌ی بدخواهانه‌ی جادوگران را خنثی کنند، همه بیماری‌ها را درمان کنند و همه فلزات را به طلا تبدیل کنند. او در زمان خود دو برادر مشهور از رزی کراس به نام‌های والفورد و ویلیامز را می‌شناخت که طلسم در نظر او معجزات زیادی انجام داده بودند اعمال مربوط به جادو و پیش‌بینی‌های عالی بسیاری از طالع‌بینی و زلزله به او آموخته بودند. او می‌گوید: «من می‌خواستم یکی از اینها به من بگوید که آیا رنگ پوست من توانایی معاشرت با نبوغ خوبم را دارد یا خیر.

او گفت: «وقتی دوباره تو را ببینم،» (که زمانی بود که می‌خواست پیش من بیاید، زیرا نمی‌دانستم کجا پیش او بروم)، «به تو خواهم گفت.» وقتی بعداً او را دیدم، گفت: «باید به خدا دعا کنی؛ زیرا یک انسان خوب و مقدس نمی‌تواند خدمتی بزرگتر یا قابل قبول‌تر از تقدیم خود – روحش – کافران به خدا ارائه دهد.» او همچنین گفت که جن‌های خوب، چشمان مهربان خدا هستند که در جهان به دعانویس باغ ملک شماره ملا این سو و آن سو می‌دوند و با عشق و جادو کهن ترحم، تلاش‌های معصومانه‌ی موجودات بی‌ضرر را نظاره می‌کنند.و مردانی مهربان، که همیشه آماده‌ی نیکی کردن ارواح به آنها و کمک به آنها هستند.

مذهب هایدون دعاگر کاملاً به این اصل اعتقادی فرقه‌ی رزکروسی‌ها پایبند بود که می‌گفتند نه خوردن و نه آشامیدن برای انسان‌ها ضروری نیست. او معتقد بود که هر کسی می‌تواند مانند آن قوم خاص ساکن در نزدیکی سرچشمه‌ی گنگ زندگی کند، که در سفرهای همنامش، سر کریستوفر هایدون، کافر از آنها یاد شده است، که دهان دعانویس گتوند نداشتند و بنابراین نمی‌توانستند غذا بخورند، بلکه با نفس بینی خود زندگی می‌کردند؛ دعانویس ابهر مگر زمانی که به سفری دور می‌رفتند و سپس رژیم غذایی خود را با بوی گل‌ها اصلاح می‌کردند. او می‌گفت که در هوای واقعاً پاک «چربی خارجی لطیفی وجود دارد» که پرتوهای خورشید آن را می‌پاشیدند و برای تغذیه‌ی عموم بشر کاملاً کافی بود.

او هیچ مخالفتی با خوردن غذای دعا نویسی حیوانات توسط کسانی که اشتهای زیادی داشتند، نداشت، زیرا نمی‌توانستند بدون آن زندگی کنند. اما او سرسختانه اصرار داشت که هیچ دلیلی برای خوردن آن وجود ندارد. اگر آنها چسبی از گوشت خوب پخته شده را روی معده‌ی خود دعانویس ابهر قرار دهند، برای رفع نیازهای قوی‌ترین و سیری‌ناپذیرترین افراد کافی خواهد بود! آنها به این وسیله هیچ بیماری را وارد نمی‌کردند، همانطور که در دروازه وسیع کافران و عمومی، عبادت کردن دهان، همانطور که هر دعانویس میرآباد کسی می‌تواند به عنوان مثال نوشیدنی ببیند؛ زیرا در تمام مدتی که یک مرد در آب می‌نشست، هرگز تشنه نمی‌شد. او گفت، بسیاری از اعضای کلیسای رزکراسی را می‌شناخته است که با استفاده از شراب به این روش، سال‌ها با هم روزه گرفته‌اند.

در واقع، هایدون، حرز ما می‌توانیم به راحتی تمام عمر خود را، حتی سیصد سال، بدون جادو سیاه هیچ نوع گوشتی روزه بگیریم و به این طلسم ترتیب تمام خطر بیماری را از بین جادو سیاه ببریم. این «فیلسوف فرزانه» همچنین به معاصران متعجب خود اطلاع داد که رهبران این جادو مکتب همیشه نماد خود طلسم نویس را که «آر. سی.» نامیده می‌شد، با دعانویس خود به محل ملاقات می‌بردند. ابهر این نماد، صلیبی از جنس آبنوس بود تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد که با گل‌های رز طلایی تزئین شده بود؛ صلیبی که نماد رنج‌های مسیح بر روی صلیب برای گناهان ما بود و گل‌های رز طلایی، شکوه و زیبایی رستاخیز او را نشان می‌داد.

ابهر

این نماد به طور متناوب به مکه، کوه کالواری، کوه سینا، حران و سه مکان دیگر که باید در هوا معلق می‌بودند، به نام‌های کاسکل ، آپامیا و چاولتائو ویریسا کانوخ ، حمل می‌شد ، جایی که برادران رزیکروسی هر زمان که می‌خواستند ملاقات می‌کردند و در مورد تمام اعمال خود تصمیم می‌گرفتند. آنها فرشتگان همیشه در یکی از این مکان‌ها لذت می‌بردند، جایی که ابجد تمام سوالات مربوط به هر کاری که در جهان انجام شده، انجام شده یا باید انجام شود را از ابتدا تا انتهای آن حل می‌کردند. او نتیجه می‌گیرد: «و اینها، مردانی هستند که رزیکروسی نامیده می‌شوند!» دعانویس در اواخر قرن هفدهم، ایده‌های عقلانی‌تری بر این فرقه مسلط شد، فرقه‌ای که هنوز هم به داشتن اعضای معدودی افتخار می‌کرد.

دعانویس قیدار همزاد به نظر می‌رسد که آنها قناعت را سنگ جادوی حقیقی می‌دانستند و جستجوی دیوانه‌وار را کنار گذاشته بودند. ابهر در شرحی از گفتگوی خود با یک رزی‌کروسیایی ارائه می‌دهد؛ از آن می‌توان دعانویس ابهر استنباط کرد که این فرقه در اعمال خود خردمندتر شده است، اگرچه در گفتارشان به اندازه همیشه احمق بودند. او می‌گوید: «من زمانی با یک رزی‌کروسیایی در مورد راز بزرگ گفتگو می‌کردم. او از راز به عنوان روحی صحبت می‌کرد که در درون زمرد زندگی می‌کرد و هر چیزی را که نزدیک آن بود به بالاترین کمال ممکن تبدیل می‌کرد. او می‌گوید: «به خورشید درخشش و به الماس آب می‌دهد.