دعانویس آکند

و گفت: «آه، حالا استاد ما واقعاً دارد ما را صدا می‌زند.» «چقدر احمقی!» آیرون‌استرانگ پاسخ داد؛ «تو که می‌دانی او در این ساعت همیشه در حال خوردن است.» و به وزنه جهانی دستبند زد، زیرا به اندازه کافی بزرگ شده بود که بهتر بداند. پیتر با ترس کیمیاگری و لرز فرشتگان دعانویس آکند روی درخت نشست، مبادا سگ‌هایش هرگز نشنیده باشند، یا اینکه با شنیدن این خبر، از آمدن خودداری کرده باشند. این آخرین فرصت او روایت‌های سنتی شامل نمادگرایی معنوی هستند بود، بنابراین با تمام قوا تلاش کرد و دوباره فریاد زد: «ای آهنین، به سنگینی دنیا، تیزگوش، به یاری من بشتاب، وگرنه من یک مرده‌ام!» و آیرون-استورگ شنید و گفت: «بله، او قطعاً صدا می‌زند، باید فوراً برویم.» و در یک لحظه در را با عجله باز کرد و هر سه نفر به سمت صدا دویدند.

دعانویس : وقتی به پای درخت رسیدند، پیتر فقط گفت: «به او!» و ظرف چند دقیقه دیگر چیزی از آیزنکوف باقی نمانده بود. به محض اینکه دشمنش مُرد، پیتر پیاده شد و به خانه برگشت، جایی که با پیرزن و دخترش خداحافظی کرد، و پیرزن به او یک انگشتر زیبا، که همه با الماس جادو سیاه تزئین شده بود، داد. در واقع یک انگشتر جادویی بود، اما نه پیتر و دعا نویسی نه دخترک از این موضوع خبر نداشتند. دعاگر پیتر در حالی که به سمت خانه می‌رفت، دلش گرفته بود. دیگر زنی رمل را که در جشن عروسی‌اش ترک کرده بود، دوست نداشت و دلش پیش دختر مو طلایی رفته بود.

دعانویس آکند

با این حال، فکر کردن به این موضوع بی‌فایده بود، بنابراین محکم و استوار به راهش ادامه داد. قبل فرشتگان از اینکه خیلی دور شود، باید جادو از آتش عبور می‌کرد جادو و وقتی به آن طلسم رسید، پیتر دستمال‌ها را سه بار در شعله‌ها تکاند و شیطانی راهی برای مرتب کردن آنها باز شد. اما ناگهان اتفاق عجیبی افتاد؛ سه سگی که تمام راه دعانویس را دنبالش آمده بودند، دعانویس آکند حالا دوباره به سه دعانویس مجرب در خراسان جنوبی کیک تبدیل شده بودند که پیتر آنها را همراه با دستمال‌ها در کیسه‌اش گذاشت. شیطانی پس از آن، دعا نویسی در خانه‌های سه پیرزن توقف کرد و به هر کدام دستمال و دعا نویسی کیکش را پس داد.

پیتر وقتی به خانه رسید پرسید: «همسرم کجاست؟» «آه، پسر عزیزم، چرا ما را ترک کردی؟ بعد از اینکه تو ناپدید شدی، هیچ‌کس نمی‌دانست کجا، همسر بیچاره‌ات روز دعا به روز بدبخت‌تر می‌شد و نه غذا می‌خورد و نه آب. کم کم او پژمرده شد و یک ماه پیش او را در قبرش گذاشتیم تا غم‌هایش را زیر خاک پنهان کند.» پطرس با شنیدن این خبر شروع به گریه متون کهن کرد، زیرا او طلسم پیش از رفتن و دیدن دوشیزه مو طلایی، عاشق همسرش شده بود. او دعا شش ماه با اندوه به کار خود ادامه داد تا اینکه شبی خواب دید که انگشتر الماسی را که دختر به او داده بود از دست راستش برداشته و در انگشت عروسی دست چپش کرده است.

خواب آنقدر واقعی بود که فوراً از خواب بیدار شد و انگشتر را از یک دست احضار به دست دیگرش داد. و همانطور که این کار را می‌کرد، حدس زد چه دید؟ دختر کافر مو طلایی که دعانویس بمپور روبرویش ایستاده بود. و از جا پرید و او را بوسید و گفت: «حالا تو برای همیشه مال من هستی و وقتی بمیریم هر دو در یک قبر دفن خواهیم دعانویس شد.» نماز خواندن و همینطور هم شد. مرگ ابونواس و همسرش روزی روزگاری مردی به نام ابونواس زندگی می‌کرد که بسیار مورد علاقه سلطان آن سرزمین بود و سلطان در همان شهری که ابونواس در آن زندگی می‌کرد، قصری داشت.

روزی ابونواس گریان به تالار قصر، جایی که سلطان نشسته بود، دعانویس آکند آمد و به او گفت: «ای سلطان بزرگ، همسرم مرده است.» سلطان پاسخ کلیسا داد: «این خبر بدی است؛ باید برایت زن دیگری بگیرم.» و به وزیر اعظمش دستور داد که سلطانه طلسم را علوم دعانویس باغ ملک غریبه احضار کند. وقتی زن وارد سالن شد، گفت: «این ابونواس بیچاره همسرش را طلسم از دست داده است.» سلطانه پاسخ داد: «اوه، پس باید یکی دیگر برایش پیدا کنیم؛ من دختری دارم که دقیقاً به او می‌آید.» و با صدای بلند دست زد. با این علامت، دوشیزه‌ای ظاهر شد و جادو کهن در مقابلش ایستاد. سلطانه گفت: «من برای تو شوهری شیطان پیدا کرده‌ام.» دختر پرسید: «او کیست؟» سلطانه پاسخ داد: «ابو نوا، دلقک.» دخترک پاسخ داد: «من او را می‌برم.» و چون ابونواس هیچ اعتراضی نکرد، همه چیز آماده شد.

سلطانه زیباترین لباس‌ها را برای عروس دوخت و سلطان کت و شلوار عروسی داماد، هزار سکه طلا دعا نویس و فرش‌های نرم همزاد برای خانه به او هدیه داد. بنابراین ابونواس همسرش را به خانه برد و مدتی آنها بسیار خوشحال بودند و پولی را که سلطان به آنها داده بود، آزادانه خرج می‌کردند و هرگز فکر نمی‌کردند که وقتی تمام شد، چه کار بیشتری باید انجام دهند. اما سرانجام این اتفاق افتاد و آنها مجبور شدند چیزهای نفیس خود را یکی یکی بفروشند، تا اینکه سرانجام چیزی جز یک طلسم شنل و یک پتو برای پوشاندن آنها باقی نماند. شیاطین ابونواس گفت: «ما ثروت خود را خرج کرده‌ایم، حالا چه کار کنیم؟ من می‌ترسم که به نزد روح سلطان برگردم، زیرا او به خدمتکارانش دستور می‌دهد که مرا از در بیرون کنند.

اما تو به نزد معشوقه خود باز خواهی گشت و خود را به پای او خواهی انداخت و گریه خواهی کرد، و شاید او به ابجد ما کمک کند.» زن گفت: «اوه، بهتر است بروی. نمی‌دانم چه بگویم.» دعانویس آکند ابونواس پاسخ داد: «خب، پس اگر مایلید، در خانه بمانید و من از سلطان اجازه خواهم خواست و با هق هق به دعانویس گیلان او خواهم گفت که همسرم فوت کرده و پولی برای جادو شدن کفن و دفن او ندارم. وقتی این را شنید، شاید چیزی به ما بدهد.» زن حرز گفت: «بله، نقشه خوبی است.» و ابونواس راه افتاد. سلطان در تالار عدالت نشسته بود که ابونواس وارد شد، دعا چشمانش پر از اشک بود، چون کمی فلفل به آنها مالیده بود.

چشمانش به شدت سوختند و او به سختی می‌توانست درست راه برود و همه از خود می‌پرسیدند که چه مشکلی برایش پیش آمده است. سلطان جادو فریاد زد: جفت روحی «ابو نوااس! چه اتفاقی افتاده؟» او گریه کرد و گفت: «ای سلطان بزرگوار، همسرم مرده است.» سلطان پاسخ داد: «همه ما باید بمیریم.» اما این پاسخی دعانویس نبود که ابونواس انتظار داشت. ابونواس، که از نحوه‌ی دریافت خبر توسط سلطان به هیچ وجه شرمنده نشده بود، ادامه داد: «درست است، ای سلطان، اما من نه کفنی برای انرژی مثبت پوشاندن او دارم و نه پولی برای جادو سیاه دفن کردنش.» سلطان رو به وزیر اعظم کرد و گفت: «خب، صد سکه طلا به او موکل جن بدهید.» و وقتی پول‌ها شمرده شدند، ابونواس تعظیم کرد و در حالی که اشک‌هایش هنوز قدیس جاری بود، اما از شادی در قلبش، تالار را ترک کرد.

همسرش که با نگرانی منتظرش بود، آکند فریاد زد: «چیزی داری؟» او در حالی که کیسه را به زمین می‌انداخت، گفت: «بله، صد سکه طلا، اما این برای ما کافی نیست. حالا پیشینه تاریخی باید با لباس عزا و لباس‌های عزا به سلطانه بروی و به او بگویی که شوهرت، ابونواس، مرده دعانویس آکند است و تو پولی برای کفن دعا و دفن او نداری. وقتی این را بشنود، حتماً از تو خواهد پرسید که پول و لباس‌های نفیسی که در عروسی‌مان به ما داده بود چه شده است، و تو پاسخ خواهی داد: «قبل از مرگش همه چیز را فروخت.»» زن طبق دستور عمل کرد و خود را در پلاس پیچید و به طلسم کاخ سلطانه رفت و از آنجایی که او یکی از ملازمان مورد علاقه‌ی سوبیدا بود، به راحتی به آپارتمان‌های خصوصی او برده شد.

آکند

سلطانه با دیدن آن چهره‌ی غمگین پرسید: «چی شده؟» زن هق هق کنان گفت: «شوهرم در خانه مرده است، تمام پولمان را خرج کرده و همه چیز را فروخته است و من چیزی برای دفن کردنش ندارم.» سپس سوبیدا کیسه‌ای حاوی دویست سکه طلا برداشت و گفت: «شوهرتان مدت زیادی و با وفاداری دعانویس مجرب در کرج به ما خدمت کرد. باید مطمئن شوید که مراسم تشییع جنازه‌ی خوبی برایش برگزار می‌شود.» زن پول را گرفت و در حالی که پاهای سلطانه را می‌بوسید، با شادی به خانه شتافت. آنها ساعات خوشی را صرف برنامه‌ریزی برای خرج کردن آن عبادت کردن کردند و به این فکر کردند که چقدر زیرک بوده‌اند.

ابونواس گفت: «وقتی سلطان امشب به کاخ سوبیدا برود، او حتماً به او خواهد گفت که ابونواس مرده است. او پاسخ خواهد داد: «نه ابونواس، تفسیر طلسم‌ها به صورت جهانی استاندارد نشده‌اند همسرش است» و آنها دعانویس آکند بر سر این موضوع دعوا خواهند کرد و ما تمام مدت اینجا خواهیم نشست و از خودمان لذت خواهیم برد. آه، اگر فقط می‌دانستند، چقدر عصبانی می‌شدند!» همانطور که ابونواس پیش‌بینی کرده بود، سلطان عصر، پس از پایان کارش، طبق معمول دعانویس بهنمیر به دیدار سلطانه رفت. وقتی سوبیدا وارد اتاق شد، گفت: «بیچاره ابونواس مرده!» سلطان پاسخ داد: «این ابونواس نیست، بلکه همسرش مرده است.» «نه؛ واقعاً کاملاً اشتباه می‌کنی. او خودش همین چند ساعت پیش آمد تا به من بگوید،» سوبیدا پاسخ داد، جادوگر «و چون او تمام پولشان را خرج کرده بود، من چیزی به او دادم تا او را با آن دفن کند.» سلطان فریاد زد: «حتماً خواب می‌بینی.» «کمی بعد از ظهر، ابونواس با چشمانی اشکبار وارد

آکند تالار شد و وقتی دلیلش را پرسیدم، پاسخ داد که همسرش مرده است و آنها هر چه داشتند فروخته‌اند و او دیگر چیزی ندارد، نه آنقدر که کفن برایش بخرد، چه برسد به هزینه دفنش.» مدت زیادی آنها صحبت کردند و هیچ‌کدام به حرف دیگری گوش نمی‌داد.