دعانویس مجرب در کرج

به نظر می‌رسید که هرگز نمی‌تواند بیش از یک لحظه از چیزی لذت ببرد. دردسر و پشیمانی همیشه از راه می‌رسید. اما این پشیمانی نبود، بلکه نوعی هشدار بود. او فرشتگان نمی‌دانست که قبلاً برای اولین بار به دعانویس مجرب در کرج مکانی با چنان باور عجیبی نگاه کرده بود طلسم که گویی قبلاً آن را دیده است، با تحسین زیبایی‌اش و نوعی وحشت همراه با نگرانی. آنجا زیبا بود، بیشتر ایتالیایی تا انگلیسی، با دیوارهای سفید، دریای بنفش و هوای گرم و معطرش. چه آرام و چه شاد، چه آرامشی. سعی کرد ترس را از خود جادو شدن دور کند، اما ترس فرشتگان چنان در او ریشه دوانده بود که اغلب برمی‌گشت و از روی شانه‌اش به پشت سرش نگاه می‌کرد.

دعانویس : دوباره به جاده زد. حالا جاده، سفید و پهن، از تپه به سمت شهر پایین می‌آمد. درست در اوج تپه، قبل از شروع سرازیری، مردی ایستاده بود و چیزی را تماشا می‌کرد. هارکنس جلو رفت، سپس ایستاد. مرد چنان غرق در جذبه جادو سیاه بود که آدم را در خود فرو می‌برد. او کنار جاده ایستاده بود و هارکنس باید از کنارش رد می‌شد. طلسم با صدای خرد فرشته شدن قدم‌های هارکنس روی شن‌های جاده، مرد برگشت و با تعجب و وحشت به او نگاه کرد. هارکنس شیاطین از روی چمن نرم رودخانه داون رد شده بود و قدم ناگهانی‌اش حتماً زنگ خطر را به صدا درآورده بود.

دعانویس مجرب در کرج

دعانویس مرد، شانه‌های پهن، قد متوسط، صورت اصلاح‌شده، برنزه، جوان، حداقل زیر سی شیاطین سال، با کت و شلوار آبی تیره بود. حال و هوای نیروی دریایی طلسم کافران داشت. هارکنس داشت رد می‌شد که مرد گفت: «وقت مناسبی دارید، آقا؟» صدایش تازه، دلنشین و سنجیده بود. هارکنس به ساعتش نگاه کرد. گفت: «ساعت پنج و دعا ربع.» داشت به جلو می‌رفت که مرد، با تردید، دوباره صحبت کرد: «کسی را اعمال مربوط به جادو نمی‌بینید که از جاده بالا بیاید؟» هارکنس حاجت گرفتن به پهنه‌ی فرشتگان سفید و آفتاب‌سوخته خیره شد. «نه،» بعد از لحظه‌ای دعا گفت، «نمی‌دانم.» آنها مدتی ساکت و بی‌صدا کنار هم ایستاده بودند و به هم نگاه می‌کردند.

هرچه باشد او پسر بچه‌ای بیش نبود – حتی یک روز هم بیشتر از بیست و پنج سال نداشت – اما با آن قیافه‌ی جدی و محتاطی که بسیاری از پسربچه‌های بریتانیاییِ به سن جادو و سال جنگ دیده بودند، داشت. دوباره پرسید: «مطمئنی کسی را که از آن پیچ جلوتر می‌آید، دعانویس مجرب در کرج نمی‌بینی؟» هارکنس در حالی که دستش را سایه‌بان چشمانش در برابر آفتاب قرار می‌داد، گفت: «نه؛ نمی‌توانم مثل دعانویس من چیزی بگویم.» پسر گفت: «لعنتی مزاحم. الان نیم ساعت دیر کرده.» پسرک طوری ایستاده بود که انگار مورد توجه قرار گرفته، هیکلش مرتب و دست‌هایش در کنار بدنش بود.

هارکنس گفت: «آه، یکی اینجاست.» آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند اما او فقط پیرمردی با گاری‌اش بود. او به آرامی از تپه بالا رفت و از کنار آنها گذشت. اسب‌هایش را با فریادی غلیظ و از ته گلو به جلو می‌راند، پیرمردی قهوه‌ای به رنگ توت. پسر رو به هارکنس کرد و دعا نویسی گفت: «عذر ارواح می‌خواهم. شاید فکر کنی گستاخی بزرگی است – اما – خیلی عجله داری؟» هارکنس گفت: دعانویس مجرب در همدان «نه، بد نیست. می‌خواهم تا وقت شام به «مرد مسلح» برسم. همین.» پسر با اشتیاق گفت: «اوه، کلی وقت داری. اینجا را ببین. این موضوع برای من خیلی مهم است. آن مرد باید نیم ساعت پیش اینجا می‌بود.

اگر بیست دقیقه دیگر نیاید، نمی‌دانم چه کار کنم. همین الان به ذهنم رسید. یک کافر راه دیگر هم برای بالا رفتن از این تپه وجود جادو دارد – یک میانبر. ممکن است او آن را انتخاب کرده باشد. ممکن است نفهمیده باشد که می‌خواستم او کجا به دیدنم اجنه غیر مسلمان بیاید. می‌شود لطفاً، لطفاً اینجا بایستید تا من از توسل تپه بالا بروم و ببینم که آیا او آن طرف منتظر است یا نه؟ دعا نویسی من بیشتر از پنج دقیقه دور نخواهم بود؛ خیلی خیلی سپاسگزار خواهم بود.» هارکنس گفت: «البته که کلیسا همینطور است.» «او یک ماهیگیر با ریش سیاه است.

نمی‌توانی او را اشتباه بگیری. و اگر آمد، دعانویس مجرب در کرج فقط از او بخواه که یک لحظه صبر کند تا من برگردم.» هارکنس گفت: «مطمئناً.» «خیلی خیلی ممنونم. خیلی لطف دارید، آقا.» پسر کلاهش را لمس کرد، از تپه بالا رفت و ناپدید شد. هارکنس دوباره تنها بود – هیچ صدایی از هیچ کجا نمی‌آمد. شهر زیر پایش در گرما می‌درخشید. منتظر ماند، غرق دعانویس در تصویرِ پهن‌شده جلویش، سپس دوباره نگران و آگاه از اینکه تنهاست. آن ترسی که در ابتدا با دیدن شهر احساس کرده بود، رهایش نکرده بود. فرض کنید پسر برنگشت؟ شاید داشت با او شوخی می‌کرد؟ نه، هر چیز دیگری که بود، اینطور نبود.

دعانویس مجرب در یزد پسرک عمیقاً جدی بود، در بحرانی فرو رفته بود که برایش بسیار مهم بود. هارکنس تصمیم گرفت صبر کند تا سایه درختی تنها در سمت راستش به او برسد و سپس برود. سایه به آرامی به سمت پاهایش خزید. در همان لحظه، شخصی از پیچ پیچید، مردی با ریش سیاه. عبادت کردن دین او به سرعت از تپه بالا می‌رفت، گویی می‌دانست که دیر شده است. هارکنس جلو رفت تا به استقبالش برود. مرد انگار که غافلگیر شده بود، ایستاد. هارکنس گفت: «ببخشید، انتظار داشتید اینجا کسی را ببینید؟» مرد گفت: «بله، من…» «یه لحظه دیگه برمی‌گرده. ترسیده بود که تو از اون طرف بیای بالا.

از تپه رفت بالا تا ببینه.» مرد در حالی که ایستاده بود، پاهایش دعا را از هم باز کرده بود و کاملاً دعاگر بی‌تفاوت جادو بود، گفت: «بله.» او مردی خوش‌قیافه، با شانه‌های پهن بود و شلوار آبی تیره و پیراهن بافتنی به تن داشت. «شاید دوست آقای دانبار شوید؟» هارکنس توضیح داد: «نه، نیستم. داشتم رد می‌شدم و او از من خواست یک لحظه صبر کنم و اگر نماز خواندن در غیابش آمدی، تو را بگیرم.» ماهیگیر در حالی که یک تکه بزرگ تنباکو بیرون می‌آورد و پیپش را پر از آن می‌کرد، گفت: «بله، کمی دیرتر از آن چیزی که گفته بودم رسیدم.

همسرم مرا نگه داشت.» هارکنس گفت: «عصر بخیر.» مرد گفت: «آره.» در همان لحظه پسر از تپه بالا آمد و به آنها پیوست. «خیلی لطف کردید، آقا مجرب در کرج دیر کردید، جابز!» هارکنس گفت: «شب بخیر.» و از تپه پایین گشایش رفت. همینطور که جلو می‌رفت، می‌توانست آن دو را در حال گفتگویی فوری ببیند. این حادثه ذهنش را مشغول کرده بود. چرا این موضوع برای پسرک اینقدر مهم به نظر می‌رسید؟ چرا چنین جلسه‌ای با چنین جزئیاتی در دامنه تپه ترتیب داده شده بود؟ ماهیگیر هم انگار از اینکه او، یک غریبه، باید نگران این موضوع باشد، تعجب کرده بود. اگر او در آمریکا بود، ماجرا فوراً توضیح داده می‌شد – البته با کفش‌هایش.

اما اینجا در انگلستان… ایکس وقتی به فرشتگان پایین تپه رسید، متوجه شد که در حومه شهر است. حالا داشت در امتداد جاده‌ای که درختان دعانویس مجرب در کرج انبوه جادو سیاه سایه انداخته بودند و نزدیک ساحل دریا بود، قدم می‌زد. کلبه‌ها، سفیدکاری شده، کج و معوج و بسیاری از آنها کاهگلی، تا جاده امتداد داشتند و باغ‌هایشان مانند فرش‌های کوچک رنگی در مقابلشان گسترده دعانویس کرج شده بود. هوای عصرگاهی آکنده از عطر گل‌ها، و بیش از همه گل‌های رز بود. او هرگز چنین گل رزهایی را بو نکرده بود، دعانویس نه، نه در کالیفرنیا. جفر نسیمی از دریا دعا نویس می‌وزید و گویی گل‌های رز را تا اعماق قلبش می‌دمید، طوری که انگار همه آنها دور و برش بودند، سرخ تیره، سفید سوزان، گلبرگ‌هایشان را اعمال صالح بر سرش رمل می‌پاشیدند.

می‌توانست صدای دریا را بر روی شن‌های آن سوی درختان بشنود. لحظه‌ای ایستاد و عطر را استنشاق کرد – خوشمزه، فوق‌العاده. به نظر می‌رسید که تعداد زیادی از گلبرگ‌ها را بین دستانش له می‌کند. بعد از مدتی جاده از هم جدا شد و او مسیری را دید که مستقیماً از میان درختان به دریا منتهی می‌شد. به محض اینکه چند قدم روی شن‌های نرم برداشت، به نظرش رسید که در دنیایی تنهاست که هر حرکتی را که انجام می‌دهد زیر نظر دارد. انگار که دارد به حریمش طلسم تجاوز می‌کند. ایستاد و پشت سرش را نگاه کرد: ردیف باریک درختان عقب‌نشینی کرده بودند، کلبه‌ها ناپدید شده بودند.

مجرب در کرج

در مقابلش انبوهی از شن‌های زرد رنگ بود، بنفش پررنگ دریا مانند دیواری در سمت راستش قد برافراشته بود و گویی منظره‌ای دورتر را پنهان می‌کرد، پرده‌ای آبی کم‌رنگ که محکم روی آسمان کشیده دعانویس مجرب در خراسان جنوبی شده بود. شیطانی مه غلیظی شهر را فرا گرفته بود. هیچ موجود زنده‌ای در ذکر دیدرس نبود. او به پهنه‌ای از شن‌های سفت و سخت رسید که جویبارهای باریک آب آن را در بر گرفته بود. هوا فوق‌العاده ملایم و مطبوع بود. او هرگز در زندگی‌اش چنین احساس انتظاری شیطان را تجربه نکرده بود. گویی می‌دانست که این پهنه شنی آخرین جویباری است که باید از آن عبور کند تا به سرزمینی اسرارآمیز برسد.

با موکل جن خودش گفت، چقدر این چیزها فردا برایم عادی به نظر خواهد رسید، وقتی که در یک هتل مدرن و مرفه، در حالی که تخم‌مرغ و بیکن می‌خورم، دیلی میل خودم را می‌خوانم و از مسافران ایستبورن می‌شنوم و اینکه چه کسی در دعانویس مجرب در کرج اسکاتلند «تیراندازی» کرده و اینکه آیا یورکشایر ساری را در کریکت شکست داده است یا دعانویس مجرب در مرکزی نه. او می‌خواست این لحظه را نگه دارد، وارد شهر نشود، حتی اگر هوس فرشتگان دیوانه‌واری داشت که یک ساعت روی شن‌ها قدم بزند، محو شدن رنگ آسمان و تغییر رنگ دریا به شیوه‌های طلسم اغلب در منابع مختلف به طور متفاوتی توصیف شده‌اند. همزاد خاکستری شبح‌وار را ببیند، سپس دعا نویسی از تپه به تروث برگردد و با قطار شبانه به لندن برگردد.