دعانویس آشار

به صورت زیگزاگ حرکت کردیم، ابتدا از یک تپه‌ی شیب‌دار بالا احضار رفتیم، سپس از آن طرف پایین آمدیم دعانویس آشار و به اسب‌ها در یک چایخانه‌ی کنار جاده‌ای در کنار دریاچه‌های معروف زنزای استراحت دادیم. دریاچه‌ی بزرگتر از این دو دریاچه – کونوما – با جزایر کوچک متعدد و پوشیده از درختان برگ‌ریز، بسیار زیبا است. از نظر شکل، بسیار نامنظم است و نقاط زیادی که به درون دریاچه بیرون زده‌اند، به زیبایی پیشینه تاریخی صحنه می‌افزایند، در حالی که از یک طلسم طرف، خط الراس مرتفعی که از آن عبور کرده بودم، و از طرف دیگر، آتشفشان ناهموار کوماگاتاکه، پس‌زمینه‌ای زیبا برای پهنه آب زلال تشکیل می‌دهند.

دعانویس : خروجی این دریاچه به خلیج آتشفشان، در جنوب شرقی آتشفشان کوماگاتاکه، می‌ریزد. دریاچه دیگر، اگرچه کوچکتر است، اما کاملاً چشمگیر دین است و همان ویژگی‌های برادر بزرگتر خود را دارد. نام آن اونو-نوما است. یکی از ویژگی‌های خاص این دریاچه‌ها این است که سرشار از نوعی ماهی کوچک – فونا – هستند که ژاپنی‌ها بسیار قدردان آن هستند. در چایخانه روی زیراندازهای نرم نشستم و بنتویم را – ژاپنی – خوردم.[صفحه ۴] ناهار – روی یک میز کوچک برای من سرو شد. سوپ آب بود؛ جلبک دریایی بود؛ یک کاسه برنج و ماهی خام بود. ماهی – یک فونای کوچک – در یک ظرف کوچک بود و پشتش با یک برگ پوشیده شده بود؛ سرش از کنار بشقاب بیرون زده بود.

دعانویس آشار

روی برگ، چند تکه گوشت خام که به طور مرتب بریده شده بودند، قرار داده شده بود که کافر ظاهراً از پشت حیوان زیرین جدا شده بودند. از آنجایی دعا که مدت‌ها به این نوع غذاهای شیطان ژاپنی عادت داشتم، با کمال میل خوردم، که ناگهان، با وحشت فراوان، فونا ، که با چشمان گرد شده به من خیره شده بود، از وزنی که از پشتش به اندام‌های گوارشی من منتقل شده بود، دعانویس آشار رها شد و حرز با برگ و همه چیز، از ظرف بیرون پرید و روی حصیر افتاد. تمام قسمت‌های حیاتی با دقت در ماهی باقی مانده بود و موجود بیچاره کافران هنوز زنده بود!

فریاد زدم: «وحشتناکه!» و با خشونت فرشتگان میز را کنار زدم و با انزجار از آنجا بیرون رفتم، که باعث تعجب فراوان حاضران شد، چرا که انتظار داشتند از خوشمزگی غذا لذت ببرم. روزها و روزها بعد، مفاهیم تجلی در سنت‌های معنوی پدیدار می‌شوند می‌توانستم در ذهنم چشمان خیره‌ی دعا ماهیگیر را ببینم که هر حرکت چوب غذاخوری‌ام را تماشا می‌کرد و پشت خودش را که تکه‌تکه خورده می‌شد! هر جا که می‌رفتم، این چشم بزرگ روبرویم می‌ایستاد و بسته به کم و بیش تنهایی و گرسنگی‌ام، اندازه‌اش کوچک یا بزرگ می‌شد. من قبلاً اغلب ماهی خام خورده بودم، اما هرگز ماهی زنده نخورده بودم! سفر با باشا همان بعدازظهر از سر گرفته شد و من، که بیشتر مرده بودم تا زنده، عصر در کافر موری، یک روستای کوچک ژاپنی در دامنه آتشفشان کوماگاتاکه، پیاده شدم.

قله این کوه ۴۰۰۰ فوت بالاتر از سطح جادو شدن دریا است، اما دهانه حوضه مانند آن در ارتفاعی نسبتاً پایین‌تر قرار دارد. تا ارتفاع مشخصی، پوشیده از درختان برگ‌ریز و صنوبر است، از آنجا به بعد دامنه‌های آن عاری از پوشش گیاهی، ناهموار شیاطین و بسیار رنگارنگ است. این کوه بخشی از یک توده آتشفشانی است که از آتشفشان اسان، در جنوب، تا مرز استان شیریبشی امتداد دارد و مستقیماً از استان اوشیما عبور می‌کند و تا کوه یوراپداکه توسل می‌رسد. کوماگاتاکه یکی از باشکوه‌ترین و زیباترین کوه‌هایی است که تا به حال دیده‌ام، زیرا تقریباً از هر طرف دارای خطوط زیبایی است.

انزوا و ارتفاع ناگهانی و شدید آن، که مستقیماً از دریا سرچشمه می‌گیرد، البته،[صفحه ۵] جلوه‌ای باشکوه به دامنه‌های عجیب و غریب دعا و بی‌روح آن، که پوشیده از خاکسترهای گرم رنگ، سنگ‌های خارا و گدازه‌ها هستند. دعانویس آشار من جادو سیاه به موروران، از طریق خلیج آتشفشان، رفتم و صبح روز بعد با یک قایق کوچک جانم را به خطر انداختم و به مومبتس رسیدم. از آنجا به سمت دعا نویسی اوسو و آپوتا، دو روستای آینو که در فاصله کمی شیطانی از یکدیگر قرار دارند، حرکت کردم. وقتی از ژاپن می‌آییم، اولین چیزی که به ذهن هر مسافری در سرزمین آینو خطور می‌کند، بوی ماهی خشک است که طلسم همه جا به مشام می‌رسد؛ مورد بعدی ابطال کردن جادو تعداد زیاد کلاغ‌ها – لاشخورهای این سرزمین – و در نهایت، طبیعت آتشفشانی جزیره است.

در بازدید از یک روستای آینو، چیزی که بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داد، کلبه‌های فلاکت‌بار و کثیف در مقایسه با خانه‌های مرتب و تمیز ژاپنی بود؛ فقر و کثیفی تقریباً وحشتناک مردم و طبیعت آرام و مطیع آنها. من به تفصیل در مورد این خلیج آتشفشانی آینو صحبت نخواهم کرد، مشرکان زیرا این بخش از کشور نسبتاً متمدن است و پیش از سفر من به آنجا، افراد زیادی به آنجا سفر کرده‌اند. علاوه بر این، طلسم اکثر آنها با ژاپنی‌ها ازدواج کرده‌اند و در نتیجه بسیاری از آداب کلیسا و رسوم ژاپنی را پذیرفته‌اند. آینوهای ساحل، کلبه‌های خود را عموماً روی یک خط، نزدیک ساحل می‌سازند و هر خانواده قایق «کنده‌کاری‌شده» خود را در ساحل آماده کرده متون کهن است تا در صورت نیاز، در اختیارشان قرار دهد.

کلبه‌ها کوچک و بدشکل هستند و هیچ مبلمان یا تختی ندارند. سقف و دیوارها با کاهگل پوشیده شده‌اند ، اما آنقدر ناقص که باد و باران به راحتی از میان پوشش نی آنها عبور می‌کند. کنجکاوی تنها ویژگی خوبی است که من تا به حال داشته‌ام و به پیروی از آن، بینی‌ام را به داخل دعانویس چندین کلبه در امتداد ساحل فرو کردم. این اشتباه دعانویس توجردی از جانب من بود، دعانویس آشار زیرا در سرزمین آینوها، بینی آخرین چیزی است که باید در جایی فرو کرد. من بیش از حد شگفت‌زده گشایش شدم که چگونه انسان‌ها می‌توانند در چنین کثافتی زندگی کنند! بومیان با مهربانی از من خواستند که وارد شوم و من البته این کار را کردم، از در کوچک خم شدم و حصیری را که از روزنه محافظت می‌کند، بالا بردم.

وقتی داخل بودم، بیشتر از عبادت کردن آنچه می‌دیدم، بو می‌شنیدم، زیرا پنجره شرقی – که به اندازه یک دستمال کوچک بود و تنها پنجره در کلبه بود – نور کافی برای روشن کردن محوطه نداشت. با این حال، خیلی زود به تاریکی عادت کردم و سپس[صفحه ۶] می‌توانستم به وضوح محیط اطرافم را تشخیص دهم. پیرمردی کاملاً برهنه، با سری زیبا، مو و ریشی بلند و سفید، روی زمین در میان انبوهی از دعانویس رامجرد جلبک‌های دریایی نشسته بود که او آنها را باز و بسته می‌کرد. دو زن و دو مرد دعا نویسی رمال شیطانی جوان، با دعا چشمانی درخشان و باهوش و گونه‌هایی برجسته، در کارش به او کمک می‌کردند.

با روشی آرام و ملایم، همه دست‌هایشان را جلو آوردند، هر کدام کف دست‌هایشان را به هم مالیدند و با بالا بردن بازوها، به آرامی موهایشان را و مردان ریش‌هایشان را با پشت دست‌هایشان نوازش کردند، در حالی که زنان دعانویس آشار انگشت اول را از چپ به راست زیر بینی خود مالیدند. این سلام آنهاست و بسیار برازنده است. به نظر می‌رسید که از دیدن من خوشحال شدند و از من خواستند بنشینم. از آنجایی که نه صندلی، نه مبل، نه چهارپایه و نه کوسن وجود نداشت، روی زمین چمباتمه کافران زدم. زن آینو در حال ادای احترام زن آینو در حال ادای احترام.

بیشتر آینوهای خلیج ولکانو ژاپنی را می‌فهمند و به آن صحبت می‌کنند و در صورت سید و حاجی لزوم کلمات آینو را نیز در متن خود می‌گنجانند، بنابراین من مکالمه‌ای را شروع کردم. به نظر نمی‌رسید مکاتب فکری مختلف، دعانویس آشار اعمال طلسم را به طور متفاوتی تفسیر می‌کنند حضور جادو من آنها را آزار دهد یا کنجکاوی‌شان را برانگیزد، و فراتر از نگاه کردن به دکمه‌های صدفی روی کت سفیدم، به نظر نمی‌رسید فرشتگان که از من خوششان آمده باشد. ظاهراً دکمه‌ها برای آنها بسیار جالب‌تر از شخصی بود که آنها را می‌پوشید. گهگاه چند کلمه‌ای می‌گفتند، اما هر وقت کسی صحبت می‌کرد، به فرشتگان نظر می‌رسید که برخی از افراد گروه عصبانی هستند، گویی از بی‌ادبی یا نقض آداب معاشرت.

آشار

مردان و زنان گوشواره‌های بزرگ یا تکه‌هایی از پارچه قرمز یا سیاه به گوش داشتند که به زیبایی آنها می‌افزود. اما زنان علوم غریبه با سبیل موکل جن بلندی که از گوش تا گوش روی دعانویس صورت خالکوبی شده تعویذ بود، زشت شده بودند. طرح‌های خشن، بازوها و دست‌های زنان را زینت می‌دهد و برخی از زنان نسخ خطی جوان‌تر بدون شک اگر با خالکوبی‌ها زشت نشوند، زیبا خواهند بود، زیرا هنگام راه رفتن به خوبی راه می‌روند و چهره‌ای زیبا دارند. از روی ظاهر، باید فکر کنم که آنها خیلی پرشور هستند. وقتی از کلبه بیرون آمدم، صحنه‌ای دیدم که هرگز فراموش نخواهم کرد.

دو پسر برهنه، پوشیده از جوش‌های وحشتناک پوستی، شیاطین یک استخوان ماهی بزرگ را برداشته بودند علوم غریبه و از دعانویس آن بیرون آورده بودند.[صفحه ۷] داشتند سعی می‌کردند غذایی درست کنند. حدود سی سگ، وحشی از گرسنگی، دورشان جمع شده بودند و با خشم به سمت بچه‌های وحشت‌زده پارس طلسم می‌کردند و دعانویس آشار برای آن غذای نحس به آنها حمله می‌کردند و با آنها درگیر می‌شدند. در امتداد ساحل قدم می‌زدم و سعی می‌کردم جادو سیاه با برخی از آینوها که کمتر از بقیه خجالتی بودند، دوست شوم. یک دختر کوچک به طور ویژه‌ای زیبا بود. او دعانویس حسن‌آباد فقط حدود جادو ده سال داشت و چشمان درشت، آشار پوست برنزه، دندان‌های سفید، خالکوبی ریز آبی-مشکی روی لب بالایی‌اش، موهای بلند و سیاه شانه نشده‌اش که دورش می‌چرخید و گوشواره‌های پارچه‌ای طلسم قرمزش، او را به یکی از عجیب‌ترین نقاشی‌های رنگی انرژی مثبت که در زندگی‌ام دیده‌ام تبدیل کرده بود.