دعانویس توجردی

داد. آنها انگلستان را ترک کردند و به فرانسه رفتند. آن سخنرانی عجیب او را به او برگرداند؛ هیچ‌کس او را با او شریک نمی‌شد. آنها در کاله ساکن شدند. چند روز پس از ورودشان، او موهایش را کوتاه کرد؛ امیدوار دعانویس توجردی بود که با دیدن اینکه او شبیه او نخواهد بود، تحت تأثیر قرار گیرد، زیرا سعی کرد شبیه او شود – یک پسر مثل او باشد. او یک کلاه شیک جدید حاجت گرفتن خرید، یک لباس مجلسی شیک، از سر تا پا نو، درست کرد، اجنه غیر مسلمان زیرا همه چیز باید با مدل مو تغییر می‌کرد. اما وقتی او در مقابل او ایستاد، مانند یک دختر شیاطین بیست و پنج ساله، شاد و تقریباً پرجنب‌وجوش، او به سادگی ناامید شد – نه، مدتی طول کشید تا بتواند کاملاً بفهمد چه اتفاقی افتاده است.

دعانویس : تا جایی که مادرش گشایش را به یاد می‌آورد، چشمانش همیشه از زیر تاجی به بیرون نگاه می‌کرد؛ جدی‌تر، زیباتر. «مامان،» گفت، «کجایی؟» رنگش پرید و جدی شد، و با لکنت چیزی در مورد راحت‌تر بودنش گفت – در مورد موهای قرمزی که وقتی شروع به از دست دادن رنگشان می‌کردند، خوب به نظر نمی‌رسیدند – و به اتاقش رفت. آنجا نشست، موهای مرد جلوی او و موهای خودش کنار آنها؛ گریه کرد. «مامان، کجایی؟» می‌توانست جواب بدهد: «رافائل، کجایی؟» او همه جا با او می‌رفت. در فرانسه، دو فرد خوش‌قیافه و شیک‌پوش همیشه مورد توجه قرار می‌گیرند، چیزی که او کاملاً از آن قدردانی می‌کرد.

دعانویس توجردی

در طول سفرهای مختلفشان، او همیشه فرانسوی طلسم شیاطین صحبت می‌کرد؛ او از او التماس می‌کرد که حداقل گاهی اوقات به زبان نورس صحبت کند، ابجد اما همه اینها بیهوده بود. در اینجا نیز آنها از هر کارخانه ممکن و غیرممکنی بازدید کردند. او که دعا نویسی در مواقع عادی غیرعملی و کم‌حرف بود، هر زمان که می‌خواست به یک دعانویس میامی نانوایی بخار دسترسی پیدا کند، می‌توانست پر از حیله و عشوه باشد و از آنجایی که معمولاً در مورد آرایش خود وسواس داشت، اگر می‌توانست برای رافائل کمی از مکانیک سر در بیاورد، دعانویس توجردی دوباره دودآلود و کثیف برمی‌گشت. از هوای آلوده مثل وبا می‌ترسید، اما گاز اسید سولفوریک را طوری استنشاق می‌کرد که انگار به خاطر او ازن استفاده کرده است.

«دیدن، فرشتگان رافائل، جوهره است، روش‌های دیگر سایه‌ی آن فرشتگان هستند.» یا «دیدن، رافائل، گوشت و نوشیدنی است، دیگری چیزی جز ادبیات نیست.» او کاملاً با او آیین‌های نمادین در طول نسل‌ها تکامل یافته‌اند هم عقیده نبود: فکر می‌کرد نوتردام پاریس، که هر روز او را از آنجا بیرون می‌کشیدند، غنی‌ترین ضیافتی بود که تا آن زمان از آن لذت برده بود، در حالی که از کارخانه‌ی ابطال کردن جادو «مایِل و فیل» کشنده‌ترین بوها متصاعد می‌شد. مطالعه‌اش – او به خاطر شماره ملا زبانش او را به این کار تشویق کرده بود و خودش هم به او کمک کرده بود؛ حالا به آن حسادت می‌کرد و نمی‌توانست متقاعدش کند که برایش کتاب‌های جدید بخرد؛ اما با این وجود، او کتاب‌ها را تهیه دعانویس هیدج می‌کرد.

آنها چند ماهی بود که در کاله بودند؛ او اربابانی داشت و کم‌کم داشت احساس می‌کرد که در خانه‌ی خودش است که بیوه‌ای از جفت روحی یکی از مستعمرات به همراه طلسم دخترش، دختری سیزده ساله، به پانسیون رسید. اعمال صالح تازه واردها بیش از دو روز بود که سر میز غذا نیامده بودند که آقا جوان شروع به تعریف و علوم غریبه تمجید از خانم جوان کرد. از همان لحظه اول همه چیز واضح بود. خیلی زود همه در پانسیون از اینکه متوجه شدند چقدر فرانسوی او روان می‌شود، بسیار خوشحال شدند. انتخاب کلمات او گاهی اوقات حتی زیبا بود! دختر بدون ذره‌ای دستور زبان، با جذابیت، سرزندگی، کمی یاوه‌گویی، زبان فرانسه را به او یاد می‌داد.

یک جفت چشم مطمئن و صدای جوان کافی بود. از او بود که او مخفیانه، احضار رمان‌ها را یکی پس از دیگری به دست می‌آورد. باید مخفیانه این کار را می‌کرد؛ لوسی مخفیانه آنها را تهیه کرده بود؛ مخفیانه آنها را به دعانویس آبش‌احمد او می‌داد؛ مخفیانه آنها را می‌خواند؛ دوباره مخفیانه آنها را پس می‌گرفت. این خواندن باعث شد کمی حواس‌پرت شود، اما در غیر این صورت هیچ چیز از گرایش او به ادبیات پرده بر انرژی مثبت نمی‌داشت دعانویس توجردی مطمئناً، آنها خیلی شگفت‌انگیز نبودند. فرو کاس متوجه عشوه‌گری پسرش شد و به همراه بقیه به پیشرفت او در زبان فرانسه لبخند زد. او نسبت به این دوستی که تا حد زیادی در آن سهیم بود، کمتر از دوستی‌های انگلستان که کاملاً از آنها محروم بود، اعتراض داشت.

عصرها، مادر و دختر را برای گشت و گذارهای کوتاه بیرون می‌برد؛ و از این گشت و گذارها بسیار لذت می‌برد. اما رمان‌خوانی‌هایی که جوانان مخفیانه انجام می‌دادند، منجر به مکالماتی از نوع «بزرگسالان» شده بود. آنها با تجربه عمیقی که مناسب سنشان بود، از عشق صحبت می‌کردند، با جادو احتیاط بیشتری در مورد زمان برگزاری عروسی خود صحبت می‌کردند؛ در این مورد، آنها به طور غیرمستقیم دعا نویسی چیزهای زیادی می‌گفتند که باعث لرزش لذت‌بخش بسیاری در آنها می‌شد. از آنجایی که آنها عادت داشتند در مقابل دیگران در مورد خودشان صحبت کنند، احساسات خود را به شکلی پوشیده توصیف کنند، اغلب اتفاق می‌افتاد که وقتی افراد زیادی در نزدیکی بودند، این سرگرمی را بیشتر ادامه می‌دادند و قبل از دعا اینکه خودشان از آن آگاه شوند، در اوج یک زبان دین نمادین قرار می‌گرفتند و با یکدیگر «کچ» بازی می‌کردند.

فرو کاس یک شب متوجه شد که کلمه «گل رز» بیش از حد طولانی شده سید و حاجی است، بیش از آنکه هر گل رزی بتواند به آن برسد؛ در همان حال، نگاه پژمرده را در چشمان آنها دید و با این سوال شروع به صحبت کرد: «منظورت از گل رز چیست، دخترم؟» اگر کسی از پشت بوته‌ی گل رز نگاه می‌کرد و آنها را در حال بوسیدن یکدیگر می‌دید، کاری که هرگز نکرده بودند، بی‌شک از خجالت سرخ می‌شدند. روز بعد، فرو کاس اتاق‌های جدیدی پیدا کرد که از اسکله‌ای که نزدیکش زندگی می‌کردند، خیلی دور بودند. رافائل درست زمانی طلسم که از غرور و تکبر خود پایین آمده و خود را دعا نویس در ردیف همراهانش قرار شیطان داده بود، از جدا شدن از انگلستان رنج رمل زیادی کشیده بود، اما کوچکترین توجهی به مشکل او نشد؛ این مشکل فقط مادرش را آزار داده دعا بود.

محروم شدن کامل از کتاب‌هایی که آنقدر به آنها علاقه داشت، برایش سخت بود دعانویس توجردی اما تا آن زمان، در سرزمینی بیگانه، در میان سخنان بیگانگان، همیشه به او پناه می‌برد. حالا آشکارا از او دعانویس باغستان سرپیچی می‌کرد. مستقیماً به هتل رفت و مادام مری و دخترش را پیدا کرد، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است. این کار را هر روز پس از پایان درس‌هایش انجام می‌داد. حالا لوسی تنها معشوقه‌اش شده بود؛ تمام اوقات فراغتش را به او اختصاص می‌داد، و مذهب نه تنها این (زیرا دیگر دیدن او در خانه مادرش کافی نبود)، بلکه کافر آنها در اسکله هم با هم ملاقات می‌کردند!

گاهی اوقات یک خدمتکار برای حفظ ظاهر با آنها قدم می‌زد، شیاطین و گاهی اوقات او در پشت صحنه می‌ماند. گاهی دعانویس اوقات سوار یک کشتی نروژی می‌شدند، گاهی اوقات در اطراف پرسه می‌زدند یا زیر درختان بزرگ قدم می‌زدند. وقتی او را با دعانویس توجردی پیراهن کوتاهش دید که از در بیرون آمد، حرکات سریعش را دید، و با علامت‌های سرزنده‌اش که با چتر جادو آفتابی یا کلاه یا دعا گل به او می‌داد، اسکله، کشتی‌ها، عدل‌های گندم، بشکه‌ها، هوا، سر و صدا، جمعیت، همه انگار داشتند بازی جادو می‌کردند و آواز دعا می‌خواندند به استقبالش دوید.

توجردی

او هرگز جرأت نمی‌کرد کاری بیش از گرفتن هر دو دست تپل و قهوه‌ای او انجام دهد، و یا چیزی بیش از این نگوید: «تو خیلی شیرینی، تو خیلی خیلی خوبی.» و او هرگز فراتر این محتوای مرتبط با طلسم ممکن است با ظهور تفاسیر جدید به‌روزرسانی شود. از این نرفت که به او نگاه کند، با او قدم بزند، با او بخندد و به او بگوید: «تو مثل دعاگر بقیه نیستی.» تنها خود این جادو سیاه دختر سیزده ساله می‌داند که در زندگی‌اش چه تجربیاتی داشته است. او دعانویس اربطان هرگز از او نپرسید، او بیش از حد به او مطمئن بود. او زبان فرانسه را از او آموخت، همانطور که پرنده‌ای از منقار پرنده‌ی دیگر تغذیه می‌کند، یا مانند کسی که به تصویر طلسم خود در فواره نگاه می‌کند، همانطور که از آن می‌نوشد.

یک روز، وقتی مادر و پسر مشغول صبحانه بودند، مادر آرام به شیطانی طلسم او نگاه کرد. گفت: «من درباره یک مدرسه مقدماتی عالی مکانیک در روئن شنیده‌ام، بنابراین نامه‌ای نوشتم تا در مورد شیطانی آن پرس‌وجو کنم، و این هم جواب. فرشتگان من از هر جادو نظر آن را تأیید ارواح می‌کنم، همانطور که کافران شما هم دعانویس آشار وقتی آن را بخوانید تأیید خواهید کرد. فکر می‌کنم به روئن برویم؛ نظر شما در مورد آن چیست؟» اول سرخ شد، بعد سفید شد؛ بعد نان و دستمال سفره‌اش را زمین فرشته گذاشت؛ بلند شد و از اتاق بیرون رفت. کمی بعد، زن از او پرسید که آیا نامه را نمی‌خواند؛ مرد بدون جواب او را ترک کرد.

بالاخره، درست زمانی که می‌خواست به ملاقات لوسی در اسکله برود، لوسی گفت، و این بار با قاطعیت، که قرار است ظرف یک ساعت فرشتگان آنجا دعانویس توجردی را ترک کنند. لوسی قبلاً وسایلش را جمع کرده بود؛ همانطور که آنجا ایستاده بودند، مرد برای آوردن چمدان‌ها آمد. در آن لحظه، مرد احساس کرد که کاملاً می‌تواند بفهمد که دعا نویسی چرا پدرش او را کتک زده است. وقتی در کالسکه‌ای که آنها را به ایستگاه می‌برد نشستند، او به شدت رنج کشید. با خودش فکر کرد که اگر مادرش با چاقو به او ضربه زده بود.