دعانویس بابلسر

هر چه از من خواسته‌اند را اجابت کنند، صحیح و سالم به خانه خواهیم رسید؛ فرشتگان اما اگر این کار را نکنند، طلسم قطعاً حرز گم دعا خواهیم شد. رویاهای من هرگز مرا فریب نمی‌دهند، بنابراین دعانویس بابلسر از شما التماس می‌کنم که در ادامه‌ی سفر از نصیحت من پیروی کنید.» طلسم شاهزاده گفت: «اینقدر سر یک خواب داد و بیداد نکن؛ خواب‌ها چیزی جز ابرها نیستند. با این حال، برای اینکه نگران نشوی، قول می‌دهم هر طور که می‌خواهی رفتار دعا کنم.» با این اوصاف، آنها سفر خود را آغاز کردند. ظهر به گلد استریم رسیدند. وقتی به پل رسیدند، خدمتکار گفت: «شاهزاده من، بگذار کالسکه را اینجا بگذاریم و کمی پیاده برویم.

دعانویس : شهر زیاد دور نیست و می‌توانیم به راحتی کالسکه دیگری به آنجا ببریم، چون چرخ‌های گشایش این یکی خراب است و دیگر دوام نمی‌آورد.» شاهزاده با دقت به کالسکه نگاه کرد. به نظرش کالسکه آنقدرها هم که خدمتکارش گفته بود ناامن به نظر نمی‌رسید؛ اما او قولش را داده بود و مذهب به قولش عمل کرد. آنها پیاده شدند و بار اسب‌ها را برداشتند. شاهزاده و عروسش از روی پل عبور کردند، اما خدمتکار گفت که اسب‌ها را از میان نهر عبور می‌دهد مشرکان تا جادو سیاه آنها را آب بدهد و بشوید. آنها بدون هیچ آسیبی به آن طرف رسیدند و در شهر که کاملاً نزدیک بود، کالسکه‌ای نو خریدند و دوباره به سفر خود ادامه دادند؛ اما هنوز مسافت زیادی نرفته بودند که با فرستاده‌ای از جانب پادشاه روبرو شدند.

دعانویس بابلسر

و میان مردم خود داشته باشید.» شاهزاده آنقدر خوشحال شد که نتوانست صحبت کند. اما خدمتکار گفت: «سرورم، اجازه دهید ابتدا این کالسکه را بررسی کنم و اگر مشکلی نبود، می‌توانید سوار شوید؛ در غیر این صورت بهتر است در کالسکه خودمان بمانیم.» شاهزاده هیچ اعتراضی نکرد و پس از اینکه کالسکه را خوب بررسی کرد، خدمتکار گفت: «به آداب و رسوم تاریخی شیوه‌های طلسم را حفظ کرده‌اند همان اندازه که زیبا است، بد هم هست»؛ و با این حرف، کالسکه را تکه تکه کرد و آنها با دعاگر رمل کالسکه‌ای که خریده بودند به راه خود ادامه دادند. دعانویس بابلسر سرانجام به مرز رسیدند؛ در آنجا پیک دیگری رمال منتظرشان بود که جادو گفت پادشاه دو جامه فاخر برای شاهزاده و همزاد عروسش فرستاده است و التماس کرد که آنها را برای ورود به دولت بپوشند.

اما خدمتکار از شاهزاده التماس کرد که با آنها کاری نداشته باشد و تا زمانی که اجازه از بین بردن جامه‌ها را نگرفته بود، به او آرامش نداد. پادشاه پیر وقتی فهمید که تمام ترفندهایش بی‌نتیجه مانده است، پسرش هنوز زنده است و حالا که ازدواج کرده، باید تاج و دعانویس سطر تخت را به او واگذار شیاطین کند، خشمگین ذکر شد، زیرا این قانون سرزمین بود. او مشتاق بود بداند شاهزاده چگونه فرار کرده است و گفت: «پسر عزیزم، واقعاً از بازگشت سالم تو خوشحالم، جادو سیاه اما نمی‌توانم تصور کنم که چرا دعانویس کالسکه زیبا و لباس‌های باشکوهی که فرستادم، تو را خوش نیامد؛ چرا آنها را نابود کردی.» شاهزاده گفت: «در واقع، اعلیحضرت، من خودم از نابودی آنها بسیار آزرده خاطر بودم؛ اما خدمتکارم التماس کرده بود که همه چیز را در طول سفر هدایت کند و من به او قول داده بودم که این کار را انجام دهد.

او اعلام کرد که اگر طبق گفته او عمل نکنم، نمی‌توانیم به سلامت به خانه برگردیم.» پادشاه پیر به شدت خشمگین شد. او شورای شماره ملا خود را فراخواند و خدمتکار را به مرگ محکوم کرد. چوبه دار را در میدان جلوی کاخ برپا کردند. خدمتکار را بیرون بردند و حکمش نماز خواندن را برایش خواندند. دعانویس میرآباد طناب را دور گردنش می‌انداختند که التماس کرد اجازه دهد چند کلمه آخر را بگوید. گفت: «در سفرمان دعا نویسی به خانه، دعانویس بابلسر شب اول را در یک مسافرخانه گذراندیم. من نخوابیدم و تمام شب را کشیک دادم.» و سپس به تعریف حرف‌های کلاغ‌ها ادامه داد و همین‌طور که حرف می‌زد، تا زانوهایش تبدیل به سنگ شد.

شاهزاده از او خواست که دیگر چیزی نگوید، چون بی‌گناهی‌اش را ثابت کرده بود. اما خدمتکار به موکل جن حرفش توجهی نکرد و وقتی داستانش تمام شد، از سر تا پا تبدیل به سنگ شده بود. آه! شاهزاده چقدر از دست دادن خدمتکار وفادارش غمگین بود! و چیزی که بیش از همه او را رنج می‌داد این فکر اعمال صالح بود که او به خاطر وفاداری‌اش از دست رفته است، و او تصمیم گرفت به سراسر جهان سفر کند و هرگز آرام نگیرد تا راهی برای بازگرداندن او به زندگی پیدا کند. حالا در دربار پیرزنی زندگی می‌کرد که پرستار شاهزاده بود. شاهزاده تمام نقشه‌هایش را به او گفت و همسرش، شاهزاده خانم، را به مراقبت او سپرد.

پیرزن گفت: «پسرم، راه درازی در دعانویس پیش داری؛ تا وقتی کافران که با بخت و اقبال روبرو نشده‌ای، نباید برگردی. اگر او نتواند به تو کمک کند، هیچ‌کس روی زمین نمی‌تواند.» بنابراین شاهزاده برای یافتن بخت دعانویس حمیدیه خوش به راه افتاد. او راه رفت و راه رفت تا از سرزمین خود فراتر رفت و سه روز در بیشه‌ای سرگردان بود، اما هیچ موجود کافر زنده‌ای را در آن ندید. فرشتگان در پایان روز سوم به رودخانه‌ای رسید که در نزدیکی آن آسیاب بزرگی قرار داشت. شب را در آنجا گذراند. صبح روز بعد، وقتی می‌خواست آنجا را ترک کند، دعانویس بابلسر آسیابان از او پرسید: «ای سرورم، تنها کجا می‌روی؟» و شاهزاده به او گفت.

«پس از اعلیحضرت خواهش می‌کنم این سوال را از بخت خوش بپرسید: چرا با اینکه من یک آسیاب عالی با تمام ماشین‌آلاتش دارم و غلات زیادی برای آسیاب کردن دارم، آنقدر فقیر هستم که به سختی می‌دانم چطور از یک روز تا روز دیگر زندگی کنم؟» شاهزاده قول داد که پرس و جو کند و به راه خود ادامه داد. او سه روز دیگر در اطراف پرسه زد و در پایان روز سوم شهری کوچک دید. وقتی به آن رسید، خیلی دیر شده بود، اما هیچ نوری در هیچ کجا ندید و تقریباً از میان جادو سیاه آن دعا نویسی گذشت، بدون اینکه کافران خانه‌ای پیدا کند که بتواند به آن پناه ببرد.

اما در دوردست‌ها، در انتهای شهر، نوری در پنجره‌ای دید. او مستقیماً نسخ خطی به سمت آن رفت و در خانه سه دختر بودند که با هم بازی می‌کردند. شاهزاده درخواست اقامت شبانه دین کرد و آنها او را به فرشتگان خانه خود بردند، به او شام دادند و اتاقی برایش آماده کردند که در آن بخوابد. صبح روز طلسم بعد، وقتی دعانویس قیدار فرشتگان داشت طلسم نویس می‌رفت، از او پرسیدند کجا می‌رود و او داستانش را برایشان تعریف کرد. دوشیزگان گفتند: «ای شاهزاده‌ی مهربان، از بخت خوش بپرس چطور شده که ما اینجا بالای سی سال سن داریم و هیچ معشوقی برای خواستگاری ما نیامده، با اینکه ما خوب، زیبا و بسیار کوشا هستیم.» شاهزاده قول داد بابلسر که جویا شود و به راه خود رفت.

سپس به جنگلی بزرگ رسید و از صبح تا شب و از شب احضار تا صبح در آن پرسه زد تا اینکه به انتهای دیگر آن رسید. در آنجا جویبار زیبایی یافت که با جویبارهای دیگر متفاوت بود، زیرا به طلسم جای جاری شدن، دعانویس بابلسر ساکن بود و شروع به صحبت کرد: «جناب شاهزاده، به من بگو چه چیزی تو را به این بیابان آورده است؟ من حتماً صد سال یا بیشتر است که اینجا جاری هستم و هنوز کسی از آنجا عبور نکرده است.» شاهزاده پاسخ داد: «اگر خودت را تقسیم کنی تا من بتوانم سید و حاجی از آنجا عبور کنم، به تو خواهم گفت.» جویبار بی‌درنگ از ارواح هم جدا شد و شاهزاده بدون اینکه پاهایش خیس شود، از میان آن گذشت؛ و به محض اینکه به آن سوی جویبار رسید، همانطور که قول داده بود، داستانش را تعریف کرد.

بابلسر

جویبار فریاد زد: «آه، از بخت خوش بپرس، با اینکه من جویباری چنین زلال، درخشان و خروشان هستم، چرا هرگز ماهی یا موجود زنده‌ی دیگری در آب‌هایم ندارم؟» شاهزاده گفت که این کار را دعانویس باغ ملک خواهد کرد و به سفرش ادامه داد. وقتی کاملاً از جنگل دور شد، در دره‌ای زیبا قدم زد تا به خانه‌ای کوچک و پوشیده از نی رسید و چون خیلی خسته بود، برای استراحت به داخل آن رفت. همه چیز در خانه به طرز زیبایی تمیز و مرتب بود و پیرزنی شاد و صادق کنار آتش قدیس نشسته بود. شاهزاده گفت: «صبح بخیر، مادر.» «پسرم، بخت با تو یار باشد.

چه چیزی تو را به این دیار آورده است؟» شاهزاده پاسخ داد: «من دنبال شانس هستم.» «پس جای درستی آمده‌ای پسرم، چون من مادرش هستم. او الان خانه نیست، دارد در تاکستان بیل می‌زند. تو هم برو. این هم دو بیل. وقتی او را دیدی که شروع به بیل زدن کرد، اما کلمه‌ای با او حرف نزن. الان ساعت یازده است. وقتی نشست تا شامش را بخورد، کنارش انرژی مثبت بنشین و با او غذا بخور. بعد از شام از تو سوال می‌کند جادو و بعد همه پیشینه‌های فرهنگی بر تفسیر طلسم تأثیر می‌گذارند مشکلاتت را آزادانه طلسم به او می‌گویی بابلسر او هر چه بپرسی جواب می‌دهد.» دعا با این حرف، راه را به او نشان داد و شاهزاده رفت و همانطور که او گفته بود عمل دعانویس گتوند کرد.

بعد از شام، آنها دراز کشیدند تا استراحت کنند. ناگهان بخت برگشته شروع توسل به صحبت کرد تعویذ و گفت: «بگو ببینم، دعانویس بابلسر تو چطور آدمی هستی که از وقتی به اینجا آمده‌ای، یک کلمه هم حرف نزده‌ای؟» مرد جوان پاسخ داد: «من احمق نیستم، اما من آن شاهزاده‌ی بدبختی هستم فرشتگان شیطانی که خدمتکار وفادارش به سنگ تبدیل شده است و می‌خواهم بدانم چگونه می‌توانم به او کمک کنم.»