دعانویس بافق

خالص آینو تقریباً به طور کامل از ماهی، گوشت و جلبک دریایی تشکیل شده است. فقط گاهی اوقات ریشه برخی جادو کهن درختان خورده می‌شود. در پیراتوری متوجه شدم که بسیاری ارزن می‌کارند و می‌خورند و ذرت و برنج بد نیز دعانویس بافق گاهی از ژاپنی‌ها تهیه می‌شود. بنری همچنین در مسیر تمدن تا ابطال کردن جادو آنجا پیش رفته است که ثروت اندک خود را صرف خرید شش مرغ و یک خروس کرده و خانه مجلل خود را با آنها به اشتراک گذاشته است. این مرغ‌ها طبق رسم تخم می‌گذارند و بنری و “همسرش” آنها را می‌خورند. از آنجایی که زبان آینو کلمه خاصی برای این نوع پرنده وارداتی ندارد، آنها با نام “کیکیری” شناخته می‌شوند.

دعانویس : بِنِری، رئیس آینوهای پیراتوری. بعد از تجربه‌ای که در هوروبتس داشتم، تصمیم گرفتم در طراحی‌هایم دقت بیشتری شیاطین داشته باشم. موضوع موکل جن را مطرح کردم.[صفحه ۲۵] به بنری گفتم حرز و از او خواستم که برای کشیدن پرتره‌اش کنارم بنشیند. در ابتدا او بسیار اکراه داشت، اما سرانجام تصور دریافت هدیه بر تردیدهایش غلبه کرد – زیرا او واقعاً از این نظر متمدن بود و ارزش نسخه خود از دلار قدرتمند را به کمال درک می‌کرد – و با رضایت به کلیسا کشیدن طرحش، نشست – در همان ابتدا با همان طلسم شجاعت و در دعاگر عین حال مطیع بودن. او تاجی از تراشه‌ها و جلبک دریایی بیرون آورد که با وقار آن را نشان می‌داد.[صفحه ۲۶] روی سرش گذاشته شده بود، در حالی که همسر بهترش در پوشیدن لباس‌های سلطنتی‌اش به او ارواح کمک می‌کرد ، و همچنین یک شمشیر بزرگ که بخشی از نشان سلطنتی او نیز بود.

دعانویس بافق

در جلوی تاج، سر یک خرس کوچک تقریباً تراشیده شده از چوب قرار داشت و لباس‌ها بسیار پر زرق و برق بودند. آنها از نوارهایی از پارچه آبی، سفید و قرمز دوخته طلسم شده به هم ساخته شده بودند. مواد مورد استفاده ژاپنی بودند، اما به شکلی کاملاً آینو برش داده و چیده شده بودند. اگرچه بنری شروع خوبی ذکر طلسم داشت، اما نشستن روی صندلی خوب نبود و مانند اکثر حیوانات، دوست نداشت کسی به او خیره شود. او سنگینی نگاه را احساس می‌کرد و این باعث ناراحتی فرشتگان او می‌شد. دعانویس بافق چند دقیقه نگذشته بود که آشکارا بی‌صبر شد. او حتی با دور انداختن تاج و شمشیر چوبی‌اش، عصبانیت خود را دعا نویس نشان داد.

از سوی دیگر، طراحی در خانه بنری برای من کار آسانی نبود. با تمام احترامی که برای رئیس پیراتوری قائلم، باید بگویم که خانه او نمونه‌ای از تمیزی نبود. برادران و رعایای پشمالوی او هم بهتر از کافر او نبودند و بسیاری از آنها بسیار بدتر بودند. کک‌ها و حشرات دیگر آنقدر زیاد بودند که در عرض چند دقیقه به معنای واقعی کلمه از آنها پوشیده دعانویس شدم، و هر کدام از آنها به هزینه روایات تاریخی از آداب و رسوم طلسم نمادین یاد می‌کنند من یک وعده غذایی آرام و دلچسب داشتند، در حالی که من، به اجنه غیر مسلمان خاطر هنر، مجبور بودم به طرح خود ادامه دهم و آنها را دست نخورده بگذارم.

با وجود همه اینها، بنری آن روز دو بار جاودانه شد و خدمتکار، خانه‌دار یا همسر او – سه کلمه که برای آینوها معنای یکسانی دارند – نیز در حین ریسیدن الیاف داخلی پوست درخت اولموس کامپستریس ، که قرار جادو سیاه بود لباس جدیدی برای ارباب، ارباب و شوهرش باشد، به نسل‌های بعدی منتقل شد. وقتی برای طراحی خانه‌ها و فرشتگان انبارهای روستا بیرون می‌رفتم، بنری و مرد دیگری همه جا دنبالم می‌آمدند؛ جادو اما نه او و نه همسایۀ او هیچ فرشتگان علاقه‌ای به طراحی نشان نمی‌دادند. دعانویس بافق در ژاپن، کوریا و چین، اغلب صدها نفر دور و برم بودند که با دقت هر ضربه قلم‌مو را تماشا می‌کردند مشرکان و همیشه آنها را در تشخیص معنی هر خط یا علامت قلم‌مو، باهوش و سریع دعانویس قیدار یافته‌ام.

می‌توانم بدون ترس از مخالفت، ادعا کنم که اکثر ژاپنی‌ها، کوریایی‌ها و چینی‌ها در این زمینه حتی از اروپایی‌ها هم سریع‌تر هستند، به این دلیل که خطوط برای آنها مطالعه‌ای مادام‌العمر است. حروف چینی که کافران چیزی جز مطالعه عمیق خطوط نیستند، توسط سه ملت فوق‌الذکر پذیرفته شده‌اند و[صفحه ۲۷] من این را دلیل رمل اصلی این می‌دانم که چرا این بینش هنری حتی در میان پایین‌ترین طبقات اجتماعی نیز یافت می‌شود. آینوها چنین بینشی ندارند؛ دین همزاد آنها هیچ شخصیتی، هیچ نوع نوشتاری، هیچ کتابی ندارند و بنابراین جای تعجب نیست که آنها برای درک هنر آموزش ندیده‌اند، هر چقدر هم که در مورد من بد بوده باشد.

درک آنها از خطوط هنوز در ابتدایی‌ترین شکل خود است و چیزی بیش از آنچه غریزی است، ندارند. به عنوان مثال، در حالی که من در حال طراحی بودم، بنری و دوستش مانند دو سگ یا کنار من نشستند یا چمباتمه زدند و وقتی طرح من تمام شد، آن را به آنها دعانویس خرمدره نشان دادم. «پیریکا، پیریکا! نیشپا!» («خیلی خوشگله، خیلی خوشگله، آقا!») دعانویس بافق بنری با اعتماد به نفس کامل فریاد زد؛ اما وقتی از او پرسیدم که به نظرش طرح چه چیزی را نشان می‌دهد، حرفم را قطع کرد و گفت که من نقاشی را کشیده‌ام و باید بدانم برای چه کاری بوده است؛ اما نمی‌دانست.

دوستش با او موافق بود. وقتی کارم تمام شد، سه نفری به خانه‌ی بنری برگشتیم. دو دوست آینویم خیلی مشتاق بودند که من چیزی برای خوردن پیدا کنم. از صحبت‌ها جادو سیاه و حرکاتشان فهمیدم که برایشان غیرقابل درک است که من جلوی یک کلبه‌ی آینو بنشینم و – به قول خودشان – «انواع تابلوها را روی یک تخته‌ی چوبی بکشم». بعد از یک بحث دعانویس طولانی، آن دو به این نتیجه رسیدند که خانه‌های شیطانی کشور ما دعانویس حمیدیه آنقدر طلسم بد هستند که من را به کشور آینو فرستاده‌اند تا از الگوی کلبه‌های آینو «کپی» کنم! به نظر می‌رسید که بنری از چیزی هیجان‌زده است و با عجله و اشتیاق طلسم نویس عجیبی ما را به خانه برگرداند.

وقتی صبح از خانه بیرون رفتیم، دیدم که همسر بنری چند تخم‌مرغ را در آب گذاشت تا روی شیاطین آتش بجوشانند. وقتی تقریباً دو ساعت بعد وارد دعا نویسی کلبه شدیم، دعانویس بافق تخم‌مرغ‌ها هنوز در حال جوشیدن بودند و هیچ خدمتکار زیبایی در نزدیکی آنها نبود که فریاد بزند. برای اینکه آتش در غیاب او خاموش نشود، دختر متفکر بزرگترین قسمت تنه درخت را در شومینه قرار داده بود! روی هم رفته، بنری و تمام سارو آینوهایش بسیار خوش‌خلق هستند. آنها کم‌کم به نقاشی شدن عادت کردند، چون دیدند که در نهایت واقعاً «مرگ فوری» برایشان به همراه ندارد. هر چه بیشتر آینوها را ببینیم، کثیف‌تر به نظر می‌رسند، مذهب اما از آنجایی که کثیفی تا حد زیادی به زیبایی تصویر کمک می‌کند.

حالی که من ترجیح ابجد می‌دادم آنها را با لباس‌های کهنه و روزمره‌شان طراحی کنم. باید بگویم، به خاطر خودشان، آنها هرگز برای شستشو فرستاده نشدند. از آنجایی که طراح سریعی بودم، طلسمات به یک ترفند متوسل شدم. بافق وانمود دعانویس سطر کردم که از یک فرد خاص طراحی می‌کنم، که البته بلافاصله برای “لباس پوشیدن” فرستاده شد، و دعا نویسی در حالی که او، پس از بازگشت، نیم ساعت یا بیشتر با صبر و حوصله ژست می‌گرفت، در این میان از چهار یا پنج بومی مختلف طرح‌هایی کشیدم که نمی‌دانستند به تصویر کشیده شده‌اند. از آنجایی که آینوها – و احتمالاً آنها تنها مردم نیستند – نمی‌توانستند هیچ یک از طرح‌های من را درست کنند، ترفند من هرگز کشف نشد.

بافق

روزی، بنری پیر با محبتی تمام دستم را گرفت و مرا به کلبه‌ای در همان نزدیکی برد و محرمانه به من گفت که قرار است دختر و پسر مورد علاقه‌اش را ببینیم. رئیس دعا قبیله پیشینه تاریخی همین‌طور که ما وارد می‌شدیم پیروزمندانه گفت: «این، این دختر زیبای دعانویس بیستون بنری، پیریکا منوکو ، است.» «و آن» – در حالی که به جوانی اشاره می‌کرد – «تنها پسرش.» پرسیدم: «و سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند آن پیرزن پشمالوی توی کلبه‌ی خودت چی؟» او گفت: «آن پوروماچی (همسر شیاطین بزرگ) من است» و با تعریف و تمجید از زن مسن‌تر، موضوع را تکمیل کرد: «و این هم پون-ماچی (همسر کوچک) من است.» «چرا باید دو همسر داشته باشی، ای شماره ملا مورمون پیر؟» بافق او با عصبانیت پاسخ داد: «نیشپا، همسر بزرگ من پیر است و فقط می‌تواند تمام کارهای سخت خانه و بیرون را انجام دهد.

عبادت کردن موهای من سفید است، اما من قوی هستم و هنوز هم یک همسر جوان رمال می‌خواستم.» در واقع، در بنری به اندازه کافی شوخ‌طبع بود که او شیطانی را یا به یک آدم بی‌عرضه یا به یک فیلسوف تبدیل کند. نظریه‌های او به همان اندازه که قابل توجه بودند، به دعانویس بافق ویژه برای خودش، سازگار نیز بودند. رئیس قبیله در بازگشت از خانه معشوقه‌اش، حال و هوای بسیار پرحرفی داشت و دو یا سه داستان ژاپنی را تعریف کرد که می‌خواست من آنها را افسانه‌های ناب آینو بدانم. یک مبلغ مذهبی کافر فرهیخته و دو یا سه مسافر قبل از او که قبل از من از پیراتوری بازدید کرده بودند، این افسانه‌های به اصطلاح را به طور کلی شیطانی پذیرفته و حرف بنری را به جادو سیاه عنوان صحت آنها پذیرفته بودند، که البته از آنجایی که رئیس پیر ژاپنی را خیلی خوب صحبت می‌کند، کار فرشتگان درک و فرشته فهم

را احضار ساده‌تر می‌کرد.[صفحه ۲۹] با این حال، بسیار شگفت‌زده شدم وقتی دیدم چنین اروپایی‌های دانشمندی می‌توانند چنین اعتماد بی‌چون و چرایی به یک رئیس بربر آینو داشته باشند. بنری با این فکر که این موضوع مرا خوشحال خواهد کرد، داستان سیل و طغیان بزرگی را برایم تعریف کرد که تقریباً همه آینوها در آن بافق غرق شدند.