دعانویس بندر گناوه

قندهار، در شهر تقاسیلا، معلمی بسیار مشهور هست که می‌خواهم از او بیاموزی. این را بگیر و به عنوان دستمزد به او بده.» با این موکل جن حرف، هزار سکه پول به او دعانویس بندر گناوه داد و او را مرخص کرد. پسرک رفت و نزد این معلم نسخ خطی آموزش دید؛ پنج سلاح را از او به عنوان هدیه دریافت کرد، با او خداحافظی کرد و پس از ترک تاکاسیلا، مسلح به پنج سلاح، سفر خود را به بنارس آغاز کرد. در راه خود به جنگلی رسید که محل سکونت دیو موهای ژولیده بود. در شیاطین ورودی جنگل، چند مرد او را دیدند و فریاد زدند: «سلام، آقای جوان، از آن جنگل دور شو!

دعانویس : در آن دیوی طلسم به نام «موهای ژولیده» هست: او هر مردی را که می‌بیند می‌کشد!» و آنها سعی کردند جلوی او را بگیرند. اما فرشتگان بودیسات، با اعتماد به نفس، بی‌باک نماز خواندن چون شیر یال‌دار، مستقیم به راه خود ادامه داد. وقتی به میانه‌ی جنگل رسید، دیو خود را نشان داد. شیاطین او خود را به بلندی اعمال صالح یک درخت نخل ساخت؛ سرش به اندازه‌ی یک بتکده، چشمانش به بزرگی نعلبکی بود، و دو عاج روی برآمدگی‌ها و پیازهایش داشت؛ صورتش مانند شاهین، شکمی رنگارنگ و دست‌ها و پاهایش آبی بود. فریاد زد: «کجا می‌روی؟ بایست! برای من غذا درست می‌کنی!»[196] دیوی با موهای ژولیده دیوی با موهای ژولیده بودیسات گفت: «ای دیو، من با توکل به خودم به اینجا آمدم.

دعانویس بندر گناوه

به تو توصیه می‌کنم که مراقب باشی ارواح چگونه به من نزدیک می‌شوی. این یک تیر مسموم است که آن را به سمت تو پرتاب می‌کنم و تو را نقش بر زمین می‌کنم!» با این تهدید، تیری آغشته به زهر کشنده را در کمان خود قرار داد و رها کرد. تیر به موهای دیو شیطان چسبید. سپس او بارها و بارها شلیک کرد تا اینکه پنجاه تیر پرتاب کرد؛ و همه آنها در موهای دیو گیر کردند. دیو همه آنها را کوتاه کرد و جلوی پایش انداخت؛ سپس به بودیسات نزدیک شد، که شمشیرش را کشید و به دیو حمله کرد و رمل او را تهدید کرد.

شمشیرش – که سه و سی اینچ مفاهیم تجلی در سنت‌های معنوی پدیدار می‌شوند طول داشت – در موهای دیو گیر کرد! بودیسات با نیزه‌اش به او ضربه زد – که آن هم گیر کرد! او با گرزش به او ضربه زد – و آن هم گیر کرد! وقتی بودیسات دید که این [مو] محکم چسبیده است، رو به دیو کرد. دعانویس بندر گناوه گفت: «تو، دیو! آیا قبلاً هرگز نام من را نشنیده بودی؟ حاجت گرفتن شاهزاده‌ی پنج سلاح؟ وقتی به جنگلی که تو در آن زندگی می‌کنی آمدم، به کمان و سلاح‌های دیگرم اعتماد نداشتم. حرز امروز تو را می‌کوبم و پودر می‌کنم!» بدین ترتیب تصمیم توسل خود را اعلام کرد و با فریادی با دست راست به دیو زد.

مو در موهایش گیر کرد! با دست چپش به او ضربه زد – آن هم گیر کرد! با پای راستش به او لگد زد – آن هم گیر کرد؛ سپس با پای چپش – و آن هم گیر کرد! سپس با سرش به او کوبید و فریاد زد: «تو را به پودر تبدیل می‌کنم!» و سرش مانند بقیه محکم گیر کرد. بدین کافر ترتیب بودیشتات پنج بار به دام افتاد، در پنج مکان محکم گرفتار شد و به دار آویخته شد: با دعانویس این حال او هیچ ترسی احساس نکرد – حتی عصبی هم نشد. دیو با خود فکر کرد: «اینجا یک شیر مرد است!»[197]مردی شریف!

او از انسان هم والاتر است! او اینجاست، گرفتار دیوی چون من؛ با این حال ذره‌ای نمی‌ترسد. از زمانی که من این جاده را ویران کرده‌ام، هرگز چنین مردی را ندیده‌ام. حالا، چرا او نمی‌ترسد؟ او نتوانست مرد را بخورد، اما از او پرسید: «چرا، آقای جوان، از مرگ نمی‌ترسی؟» «چرا باید بترسم، دیو؟» او پاسخ داد. «در یک زندگی، انسان فقط یک بار می‌تواند بمیرد. گذشته از این، در شکم من صاعقه‌ای است؛ اگر مرا بخوری، دعانویس هرگز نمی‌توانی آن را هضم کنی؛ این صاعقه درون تو را به تکه‌های کوچک پاره می‌کند و تو را دعا می‌کشد: بنابراین هر دو هلاک خواهیم شد.

به همین دلیل است که من از هیچ روح چیز نمی‌ترسم.» (منظور بودیساتا از این، سلاح دانشی بود که در درون خود داشت.) وقتی این را شنید، دیو با خود فکر کرد: «این مرد جوان حقیقت را می‌گوید. هضم تکه‌ای از گوشت چنین شیرمردی، اگر بزرگتر از یک لوبیا قرمز نبود، برای من خیلی سخت بود. دعانویس بندر گناوه رهایش می‌کنم!» دعانویس بندر پل بنابراین، از طلسم شدت ترس، بودیسات مقدس را رها کرد و گفت: «آقای جوان، تو شیر مردی! من تو را نخواهم خورد. کافر من تو را از دستانم آزاد کردم، همانطور که ماه پس از کسوف از آرواره‌های راهو بیرون می‌آید. به جمع دوستان و شیاطین خویشاوندانت برگرد!» و بودیسات گفت: «ای دیو، همانطور که گفتی، من خواهم رفت.

تو به عنوان یک دیو، ظالم، خونخوار، جادو سیاه خورنده گوشت و خون دیگران به دنیا آمدی، زیرا در زندگی‌های پیشین خود شرارت ورزیدی. اگر هنوز به شرارت ادامه دهی، دعا شیطانی از تاریکی به تاریکی دیگر خواهی رفت. اما اکنون که مرا دیده‌ای، شرارت ورزیدن را غیرممکن خواهی یافت. گرفتن جان موجودات زنده باعث تولد، به عنوان یک حیوان، در دنیای پتاس، یا در بدن یک آسورا می‌شود، یا اگر کسی به عنوان یک انسان دوباره متولد شود، عمر او را کوتاه می‌کند.» طلسم با این و[198]مانند موعظه، ضرر پنج نوع شرارت و فایده پنج نوع فضیلت را به او گفت و به طرق مختلف دیو را ترساند و با او سخن گفت تا اینکه او را مطیع خود کرد و به خودسازی واداشت و پنج نوع فضیلت را در او مستقر ساخت؛ او را وادار به پرستش خدایی کرد که در آن جنگل برایش قربانی می‌کردند؛ و پس دعانویس بندر دیر از

آنکه با دقت او را نصیحت کرد، از آن جنگل بیرون دعانویس رفت. در ورودی جنگل، او همه چیز را به طلسم مردم آنجا گفت؛ و مسلح به پنج سلاح خود به بنارس رفت. پس از آن، او پادشاه دعانویس بندر بوشهر شد و با عدالت شیطانی حکومت کرد؛ و پس از دادن صدقه و انجام کارهای نیک، مطابق اعمال خود درگذشت. و معلم، هنگامی که این داستان به پایان رسید، کاملاً روشن شد و این آیه را پیشینه تاریخی تکرار کرد دعانویس بندر گناوه که ذهن و قلبش از هر آرزویی آزاد است، آنکه با زیستن پرهیزگارانه در پی آرامش است، او کیمیاگری به موقع خود تمام بندها را خواهد گسست که او را به زندگی پیوند می‌دهند و دیگر نیستند.

بدین ترتیب، معلم از طریق قداست و آموزش شریعت به اوج رسید و پس از آن چهار حقیقت را اعلام کرد. در رمال پایان اعلام حقایق، این برادر نیز به مقام قداست رسید. سپس معلم ارتباط برقرار کرد و کلید داستان تولد را داد و گفت: «در آن زمان آنگولیمالا دعا نویسی دیو بود، اما شاهزاده پنج سلاح، خود من بودم.» [199] شهر عاج و شاهزاده خانم پری آن ای روزی طلسم نویس شاهزاده جوانی همزاد با پسر وزیر اعظم پدرش مشغول تمرین تیراندازی بود که یکی از تیرها ابطال کردن جادو تصادفاً به همسر تاجری که در اتاق بالایی خانه‌ای در همان نزدیکی قدم می‌زد، برخورد کرد.

شاهزاده پرنده‌ای را طلسم که روی طاقچه پنجره آن اتاق نشسته بود، نشانه گرفت و کوچکترین اطلاعی از حضور کسی نداشت، وگرنه به آن سمت تیراندازی نمی‌کرد. در طلسم نتیجه، او و پسر وزیر، بی‌خبر از آنچه اتفاق افتاده بود، از آنجا دعانویس بندر گناوه دور شدند و پسر وزیر او را به خاطر اینکه پرنده را ندیده بود، مسخره شیاطین کرد.[200] تاجر فوراً رفت تا از همسرش چیزی بپرسد، و او را دید که ظاهراً مرده در وسط اتاق افتاده و تیری در فاصله نیم یاردی سرش در زمین فرو رفته بود. با این تصور که او مرده است، به سمت پنجره دوید و فریاد جادو سیاه زد: «دزد دزد!

دعانویس بندر گناوه

آنها شماره ملا همسرم را کشته‌اند.» همسایه‌ها به سرعت جمع شدند و خدمتکاران به طبقه بالا دویدند تا ببینند چه خبر است. اتفاقاً زن غش کرده بود و فقط یک زخم بسیار کوچک در سینه‌اش وجود داشت که تیر به آن خورده بود. به محض اینکه زن به هوش آمد، به آنها گفت که دو مرد جادو سیاه جوان با تیر و کمان از آنجا عبور کرده‌اند و یکی از آنها عمداً او را که کنار پنجره ایستاده بود، هدف قرار داده است. با شنیدن این خبر، تاجر نزد پادشاه رفت و ماجرا را برایش تعریف کرد. اعلیحضرت از چنین شرارت گستاخانه‌ای بسیار خشمگین شد و سوگند یاد کرد که در صورت پیدا شدن مجرم، او را به بدترین مجازات محکوم کند.

او به تاجر دستور مذهب داد که برگردد و بررسی کند فرشتگان که آیا همسرش اگر دوباره آن مردان جوان را ببیند، می‌تواند آنها را بشناسد یا خیر. زن پاسخ داد: «بله، من باید دوباره آنها را دعانویس بندر گناوه در میان تمام مردم شهر بشناسم.» پادشاه وقتی تاجر این پاسخ را آورد، گفت: «پس این مقاله بر الگوها و مفاهیم کلی مرتبط با طلسم تمرکز دارد. فردا تمام مردان ساکن این شهر را از دعا جلوی خانه‌ات عبور می‌دهم و همسرت کنار پنجره می‌ایستد و مراقب مردی خواهد بود که این کار زشت را انجام داده است.» فرمان سلطنتی به این مضمون صادر شد. بنابراین روز بعد همه مردان و پسران شهر، از ده سال به بالا، جمع شدند و در مقابل خانه …

رژه رفتند.[201]تاجر. اتفاقاً (زیرا هر دو از انجام این دستور معاف شده بودند) پسر پادشاه جادو و پسر وزیر نیز در میان اجنه غیر مسلمان جمعیت بودند و از آنجا عبور می‌کردند. آنها برای دیدن تماشا گشایش آمدند. به محض اینکه این دو نفر جلوی ویترین مغازه تاجر ظاهر طلسم شدند، همسر تاجر آنها را شناخت و فوراً به پادشاه گزارش داد.