دعانویس برای جدایی

وارلی پیشنهاد داد: «خب، فرانک، مطمئن نیستم. ممکن است چند ماهیگیر – مشرکان مهاجر یا بومی – اینجا زندگی کنند و البته قایق هم دارند و بنابراین می‌توانند قایق‌های ما را تعمیر کنند. بهترین کار این است که در همه جهات جستجو کنیم و ببینیم آیا می‌توانیم جایی کلبه ماهیگیری پیدا کنیم.» در ادبیات تاریخی به نمادگرایی طلسم اشاره شده دعانویس برای جدایی است ویلمور گفت: «متاسفانه احتمال زیادی برای این موضوع وجود ندارد، ارنست. اگر ماهیگیرانی اینجا باشند، باید قایق‌هایشان یا به هر حال تورهایشان را ببینیم، چه برسد به کلبه‌هایشان؛ چون مطمئناً جایی نزدیک کلیسا ساحل دعانویس زندگی می‌کنند.» گیلبرت پیشنهاد داد: «قایق‌ها ممکن است طلسم نویس در دریا باشند و تورهای ماهیگیری روی آنها باشد، و کلبه‌ها ممکن طلسم است هر جایی باشند – شاید پشت آن تپه‌های شنی پنهان شده باشند.» آقای لاوی اظهار داشت: «پس ممکن است نیک، هرچند می‌ترسم احتمال خیلی زیادی برای اعمال مربوط به جادو آن وجود نداشته باشد.

دعانویس : در هر صورت، ارزش امتحان کردن را دارد. ببین، بهتر است یکی از ما در امتداد ساحل به سمت راست و دیگری به سمت چپ برود تا به انتهای خلیج برسند. از آنجا، به احتمال زیاد، می‌توانند مسافت زیادی را در امتداد ساحل ببینند و اگر ابطال کردن جادو هیچ روستا یا خانه‌ای قابل مشاهده نباشد، تعویذ جستجوی بیشتر برای آنها بی‌فایده خواهد بود. رسیدن به انتهای سمت چپ آنجا چند ساعت طول می‌کشد و آن سمت راست احتمالاً تقریباً به همان اندازه دور است؛ اما هنوز آنقدر در مه پنهان است که از این فاصله نمی‌توان آن را تشخیص داد.» فرانک پرسید: «و آن دو طلسم نفر دیگر چه طلسم کار باید بکنند؟» آقای لاوی گفت: «بهتر است اینجا بمانند و برای شام و گذراندن شب آماده شوند.

دعانویس برای جدایی

هنوز تا حدودی زود است، اما هر کسی که برای گشت و گذار بیرون برود تا اواخر بعد از ظهر برنمی‌گردد و فکر می‌کنم آنقدر خسته خواهد بود که حاضر نباشد در آن زمان سفر اکتشافی جدیدی را آغاز کند. علاوه بر این، شب در این عرض‌های جغرافیایی آنقدر سریع فرا می‌رسد که امن نخواهد بود. خب، من در کلبه‌سازی مهارت دارم و فکر می‌کنم بهتر است آن بخش از کار را به من بسپارید.» دعانویس برای جدایی وارلی گفت: «به هر حال، چارلز؛ و فرانک امروز صبح خودش را به عنوان یک آشپز ماهر نشان داد، که گمان می‌کنم پیشینه تاریخی بخواهد دوباره آن سمت را به عهده بگیرد.

خب، من کاملاً آماده‌ام. اگر مخالفتی نداری، نیک، دوست دارم از سمت چپ خلیج بروم.» نیک گفت: «برای من فرقی نمی‌کند؛ هر چیزی برای یک زندگی فرشتگان آرام – و به هر حال آنجا به اندازه کافی آرام به نظر می‌رسد. خب، پس فکر می‌کنم بهتر است همین الان برویم، چون نمی‌خواهم خیلی تند راه بروم. دوست دارم شیر را داشته باشم، اما فکر می‌کنم دنبالم نیاید.» جادو سیاه آقای لاوی گفت: «نه، ماندن او پیش فرانک امن است، اما بهتر است شما دو نفر اسلحه‌هایتان را با خودتان ببرید. فکر نمی‌کنم در این دشت‌های شنی با هیچ حیوان وحشی‌ای روبرو شوید – حداقل هیچ چیز بدتر از کفتار.» نیک گفت: «ممنون آقای لاوی، من اصلاً دلم نمی‌خواهد حتی یک کفتار را ببینم.» «پو، نیک، اگر با تو روبرو می‌شد، به تو حمله نمی‌کرد.

دعانویس هفتکل اما ممکن است به دلیلی که نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم، به کمک ما نیاز داشته باشی، و اگر شلیک کنی، مطمئناً صدایت را خواهیم شنید. بفرمایید، شیطانی نیک، تفنگ من فعلاً دستت است. این تفنگ مورد علاقه‌ی قدیمی من است و هر روز بارها با آن بازی کرده‌ام. و این هم تفنگ کاپیتان رنتون برای تو، ارنست. خوشبختانه از من خواسته بود که از آن مراقبت کنم، انرژی مثبت بنابراین روزی که رفتیم، در کلبه‌ام در امان بود. دعانویس برای جدایی من هرگز ندیده‌ام که آن را به کار بیندازم؛ اما اگر فقط نصف چیزی باشد که او می‌گوید، دلیلی برای شکایت از آن نداری.» گیلبرت پرسید: «چطور شد که کاپیتان آن را با خودش نبرد؟» نماز خواندن جراح گفت: «چون به او اجازه ندادند.

دعانویس گتوند وقتی قسم خوردند که اعمال صالح شیاطین اجازه نمی‌دهند هیچ سلاح گرمی برده شود، درخواست کرد که اجازه دهند آن را بیاورد و با نهایت وحشی‌گری که جرأت داشت، نگاه کرد.» ویلمور اظهار داشت: «از اینکه اجازه نمی‌دهند تعجب نمی‌کنم.» «من هم همینطور، فرانک. همیشه برایم جای تعجب بوده که چرا اصلاً به افسران و مسافران اجازه دادند بروند. اما به نظر می‌رسد آن دسته از افراد ما که موافقت شیاطین کردند به این دزدان دریایی کنگو بپیوندند، این کار را نمی‌کنند، مگر با این شرط صریح دعا که جان همه سرنشینان حفظ شود؛ و دزدان طلسم دریایی جرأت نکنند از آنها عبور کنند.

اما نباید اینجا وقت تلف کنیم و حرف بزنیم. کارهای زیادی هست که باید همه ما انجام دهیم، و البته بیشتر از آنچه می‌توانیم انجام دهیم.» وارلی و نیک متون کهن فرشتگان بر این فرشتگان اساس در دعانویس برای جلب محبت قوی جهت مخالف حرکت کردند و لاوی و فرانک کار خود را آغاز کردند. آنها ابتدا یک تبر از انبارهای خود برداشتند و از میان چوب‌های شناور، سه تا از طولانی‌ترین تیرک‌ها را انتخاب کردند و تصمیم گرفتند دو تا از آنها را در زمین ثابت کنند و سومی را به انتهای بالایی آنها ببندند. آنها برای دعا این منظور، گودالی بین دو تپه شنی مرتفع، دعانویس برای جدایی حدود صد یارد بالاتر از خط اوج آب، انتخاب کردند.

سپس قرار بود شش تیرک دیگر برش دهند و آنها را در دو دعانویس طرف قطعه پشته قرار دهند و انتهای دیگر نسخ خطی را در شن دفن کنند. بر روی این چارچوب، برزنت کشیده می‌شد و با قرار دادن چند تکه چوب سنگین شیطان در انتهای پایینی، در جای دعانویس مصیری خود نگه داشته می‌شد. به این ترتیب، یک چادر کوچک تشکیل می‌شد که در پایین آن بادبان قایق پهن می‌شد و محل مناسبی برای قرار دادن آذوقه و آماده‌سازی بستر آنها ایجاد می‌کرد. واضح است که تکمیل این ترتیبات زمان قابل فرشته توجهی را می‌طلبید، اما هنوز به نیمه راه نرسیده بودند که نیک با عجله و هیجان فراوان برگشت و اعلام کرد که از فاصله کمی، پشت بام‌های شهری را علوم غریبه دیده است که ظاهراً شهری بزرگ بوده است؛ و روی زمین مسطحی در مجاورت آن، تعدادی مرد – که کافر به نظر سرباز می‌آمدند مذهب – با لباس‌های فرم

قرمز و سفید، در صف‌های طولانی، گویی در حال رژه، ایستاده بودند. ویلمور با حیرت فراوان تکرار کرد: «شهر بزرگی است، نیک! سربازان یونیفرم‌پوش! حتماً خواب می‌بینی.» گیلبرت که رفتارش نشان می‌داد کاملاً جدی است، جادو پاسخ داد: «به شما اطمینان می‌دهم که نیستم. ظاهراً می‌توانستم برج‌های یک کلیسا و ردیفی طولانی از برج اجنه غیر مسلمان و باروها را که ظاهراً بخشی از یک خط استحکامات بودند، به وضوح بالای مه ببینم؛ و از میان روزنه‌های مه، کلاه‌ها و ژاکت‌های قرمز سربازان به وضوح هر چیزی بود که در دعانویس شویشه زندگی‌ام دیده بودم.» فرانک پرسید: شیوه‌های طلسم اغلب در منابع مختلف به طور متفاوتی توصیف شده‌اند. «اما این که نمی‌تونه باشه، دکتر، مگه نه؟» دعانویس برای جدایی «مطمئنم که باید به اندازه کافی خوشحال باشم که فکر کنم نزدیک هر نقطه مسکونی هستیم، چه برسه به یک شهر بزرگ.

اما دعانویس شما کاملاً از محل ما مطمئن هستید، مگه نه؟» «بله؛ فکر نمی‌کنم زیاد اشتباه کرده باشم، و اگر این دعا درست باشد، حتماً کاملاً اشتباه می‌کنم. تا جایی که من می‌دانم، در این ساحل، بین شهرک‌های پرتغالی‌ها، که دعانویس برای جدایی چیزی حدود هشتصد مایل در شمال جایی که فکر می‌کنم الان هستیم، و کیپ تاون، که تقریباً به همان اندازه در جنوب است، وجود ندارد.» رمال نیک گفت: «خب، فقط بیا و خودت ببین دکتر. زیاد طول نمی‌کشه. اونجا بیشتر از دو یا سه مایل از اینجا دور نیست.» «البته که من جادو می‌روم – همه ما کافر می‌رویم، نیک – شیر و مطمئنم که از صمیم قلب امیدوارم که حق با تو باشد.

طلسم جدایی

اگر حق با تو باشد، ما را از یک سفر بسیار طولانی و خطرناک نجات خواهد داد.» او یک قطعه فُکِت که متعلق به دوستش، صندوقدار، بود را گرفت و چهارمین تفنگ، یک کارابین معمولی ملوانی، را به فرانک داد. «خب، پس، نیک، راه را نشان بده.» گیلبرت اطاعت کرد و تمام گروه با سرعت بیرون آمدند، کنجکاوی و همچنین علاقه‌شان کاملاً بیدار شده بود. آنها با زحمت از میان شن‌های سنگین عبور کردند، شن‌هایی که تنها دعا نویس با انبوهی از چوب‌های شناور که توسط دریا به هوا پرتاب شده بودند و لاشه‌های پوسیده ماهی‌های گلی که جزر و مد آنها را آنقدر عبادت کردن به داخل خشکی برده بود که نمی‌توانستند عنصر طبیعی خود را بازیابند، تغییر می‌کرد.

دعانویس شادگان بوی تعفن، زیر آفتاب دعاگر سوزان، تقریباً غیرقابل تحمل بود و سه ماجراجو وقتی پس از سه ربع ساعت پیاده‌روی، از دعانویس برای جدایی بیابان شن گشایش عبور کردند و از یک فلات صخره‌ای دین بالا رفتند، شیاطین بسیار آسوده خاطر شدند، جایی طلسم که برخی از صخره‌ها، دوازده یا پانزده فوت ارتفاع، حداقل ذکر پناهگاهی در برابر گرمای به سرعت در حال افزایش فراهم می‌کردند. نیک گفت: «ما الان به آنجا نزدیک می‌شویم.» آنها به آخرین قسمت از یک رشته سنگ طولانی رسیدند و به دشتی وسیع و ظاهراً مسطح رسیدند، اما آنقدر در مه فرو رفته بودند که به سختی قابل تشخیص حرز بودند.

فرانک که اولین نفر از گروه بود که گوشه‌ی تاقچه‌ی سنگ آهک را چرخاند، فریاد زد: «اینجاست، اعلام می‌کنم. همه چیز آنجاست – خانه‌ها، استحکامات و سربازان، درست همانطور که نیک گفت!» واقعاً آنجا بود. در فاصله‌ای که به نظر می‌رسید، به سختی بیش از سیصد فوت است، دیوارهای قلعه‌دار شهری با اندازه و استحکام زیاد، به وضوح دیده می‌شدند. دروازه‌ها، برج‌های طرفین و دیوارهای محافظ وجود داشتند؛ در حالی که در پشت آنها گنبدها و گنبدهای بلند و سقف‌های نوک تیز خانه‌های احضار دعا نویسی بی‌شماری، که با درختان بلند در هم آمیخته بودند، قرار داشتند.