دعانویس شویشه

دوستان من، و وظیفه خود را انجام دهید تا غارت‌شدگان را از دست ستمگر نجات دهید، مبادا مذهب آتش خشم خدا دیری نپایید که بر شما شعله‌ور شود. پی وی هریس، یا بهتر است بگوییم دعانویس شویشه پای چپ پی وی هریس، از پنجره‌ی بالایی خانه‌اش بیرون آمد و کمی بعد بقیه‌ی پی وی، ملبس به لباس دیده‌بانی‌اش، او را دنبال کردند. او با احتیاط در امتداد یک برآمدگی شیاطین تزئینی و با روکش گچی خزید تا به سقف ایوان رسید، جایی که در حالی که جورابش را بالا حاجت گرفتن می‌کشید و با دقت خیابان سایه‌دار زیر پایش را بررسی می‌کرد. دسترسی به سقف ایوان جلویی از مسیری آسان‌تر از مسیر نرده‌های تزئینی امکان‌پذیر بود.

دعانویس : این مسیر از طریق آپارتمان السی، خواهر پی‌وی، و از طریق یکی از پنجره‌های جلویی او که با پرده‌های زیبا پوشانده شده بود، امکان‌پذیر بود. اما او در تلاش خود برای نقض این قلمرو بی‌طرف، با سنت‌های آیینی در فرهنگ‌های مختلف تکامل یافته‌اند دیدن توسل درِ خلوتگاه او که قفل بود، گیج شده بود. او درخواست اجازه ورود کرده بود و در همان لحظه صداهای زمزمه‌ای از درون دعا شنیده بود. جادو سیاه مشورت عجولانه بین السی و مادرش منجر به سیاستی شده بود که نقشه‌های پی‌وی را به خطر انداخته بود. نه تنها این، بلکه بدتر از آن؛ شرافت او به عنوان یک دیده‌بان رمل زیر سوال رفته بود.

دعانویس شویشه

کافران «نذار بیاد تو، من عمداً در رو قفل کردم.» این از طرف السی است. خانم هریس با همراهی چرخ خیاطی گفته بود: «فکر کنم فقط می‌خواهد به سقف ایوان برسد.» «برام شیطانی مهم نیست، نمی‌ذارم از اینجا رد بشه؛ اگه لباسمو ببینه، همه پسرای شهر می‌فهمن و همه‌شون خواهر دارن. هر کسی احضار که به بالماسکه دعوت شده باشه، دقیقاً دعانویس سگزآباد می‌دونه که من چی می‌پوشم. دعانویس شویشه بهتره با لباس مجلسی نیام. می‌دونی که حالش چطوره، اصلاً نمی‌تونست دهنشو بسته نگه داره. اصلاً می‌خواد روی پشت بام ایوان چیکار کنه؟ اگه حالش اونقدر خوب نیست که بره مدرسه، فکر نمی‌کنم از ایوان جلویی بالا بره.» خانم هریس با لحن همیشگی و ملایم و مدارا تعویذ پاسخ داد: «فکر کنم یه چیزی در مورد رادیوشه.

دوشنبه برمی‌گرده مدرسه.» «خدا را شکر که این اتفاق افتاد.» این نظر السی بود. قهرمان گیج غرید: « این نشون می‌ده چقدر در مورد جفت روحی پیشاهنگ‌ها اطلاعات داری! دخترا که نمی‌تونن راز نگه دارن! اگه فکر می‌کنی کسی می‌تونه از من بفهمه چی می‌خوای بپوشی…» خانم هریس التماس کرده بود: شیاطین «والتر، از در برو بیرون. خودت که می‌دانی السی خیلی خیلی سرش شلوغ است و من دارم به او کمک می‌کنم. او فقط تا چهارشنبه فرصت دارد لباسش را آماده کند.» پی‌وی که از رمال مهارت و ذکاوت خود آگاه بود، حاضر نشد در مورد موضوعی که به شرافت مردانه‌اش مربوط می‌شد، صحبت دعانویس بویین سفلی کند.

او بعداً، وقتی هیچ مانعی وجود نداشت، در مورد این موضوع دعا نویسی صحبت می‌کرد. او به اتاق خودش برگشته بود و بلافاصله درگیر یک سیستم عظیم طناب‌کشی شد که روی تخت و کف اتاق مجاور پهن شده بود. اجزای تشکیل‌دهنده‌ی این سیستم عبارت بودند از یک دسته‌ی چنگک، دو دسته‌ی جارو که به هم بسته شده شیطان بودند، چند قرقره، چندین قلاب پیچی بزرگ و کیلومترها سیم و کابل. این دستگاه پهن و گسترده، آنتن شیطانی هوایی پی وی بود که قرار بود صداهای سرگردان شب را بگیرد و به گوش پی وی برساند. با این حال، در مورد فعلی، به جای آن، پای پی وی را گرفت، بخشی از طناب که روی تخت پهن شده شیاطین بود، دعانویس شویشه به دام افتاد و قهرمان ما، پس از یک مبارزه کوتاه و دیوانه وار، روی زمین پخش شد.

این اولین قسمت دراماتیک مربوط به رادیوی پی وی بود. درست پس از اینکه او خود را از طلسم ابطال کردن جادو میان انبوهی از ساخته‌های دست خودش رها کرد، از پنجره اتاقش بیرون آمد، در حالی که پای چپش جلوتر از بقیه بود؛ که این موضوع، ادعای مکرر روی بلیکی مبنی بر اینکه پی وی دعانویس دزج همیشه با سر به رادیو نگاه ابجد می‌کرد را به طور قطعی رد می‌کند. فصل دوم لیوان همزمان با ظاهر شدن پی-وی بر پشت بام ایوان جلویی، پرده‌های چیت پنجره خواهرش با احتیاط کشیده شدند تا هرگونه تلاشی برای نگاه کردن به داخل را مختل کنند. پی-وی آنقدر سرگرم بود شیطانی که متوجه این توهین کلیسا نشد.

چشمان و افکارش به درخت نارون بزرگی دوخته دعانویس شده بود که در نزدیکی پیاده‌رو، چند یارد دورتر، در آن سوی چمنزار روییده بود. درخت، چنان باشکوه بود که فقط یک نارون می‌داند چگونه باشد، تنه بلند و ضخیمش تا نقطه‌ای تقریباً هم‌سطح با سقف خانه، بدون شاخه بود. در آن ارتفاع، دعانویس هورامان تخت شاخه‌های بزرگش در پیاده‌رو گسترده شده بودند و منطقه وسیعی از چمنزار هریس را سایه انداخته بودند. پی‌وی با نگاه موشکافانه یک مهندس، این درخت را بررسی می‌کرد. سپس از ته یکی از جیب‌های شلوارش یک گلوله نخ ماهیگیری و از ته جیب دیگرش دسته‌ی جداشدنی یک اتوی تخت را بیرون آورد.

دعا نویسی آن را به طنابی که باز گشایش دین می‌کرد گره زد تا به اندازه‌ی کافی برای هدفش آزاد شود. او با اخم به درخت نارون دوردست نگاه کرد، انگار که قصد نابودی آن را داشت. دعانویس شویشه در همین حال، صدای خفه‌ی چرخ خیاطی از پنجره‌ی خواهرش به گوش می‌رسید. پی‌وی فرشتگان حالا توپ دعانویس آرمرده طناب را در جیبش گذاشت و دسته‌ی آهنی را به سمت شاخه‌های درخت پرتاب کرد. طناب به سید و حاجی زمین افتاد و طنابی که به آن دعا وصل بود، از پشت آن آویزان بود. او آن را بالا کشید و دوباره پرتاب کرد. دو بار، سه بار، نتوانست در شاخه‌ها جایی پیدا کند.

جفر اگر بادبادک یا کیسه‌ی لوبیا یا یکی از آن اسباب‌بازی‌های چرخان و بالارونده بود، از روی کج‌خلقی محض، با اولین پرتاب روی درخت می‌ماند. اما دسته‌ی آهنی غریزه‌ی فرار نداشت، نمی‌ماند. نه روح تنها این، بلکه یک مشکل جدید هم پیش آمد. ماگ، توله سگی که دعانویس با خانواده هریس زندگی می‌کرد، درست به موقع روی چمن پایین ظاهر شد و دسته تخت آهنی را گرفت، درست کافران زمانی دعانویس زرینه که پی وی می‌خواست آن را بلند کند. طلسم پی وی فریاد زد: «اونو ول کردی! اون رو انداختی، ماگ، شنیدی؟» اما طلسم ماگ، که بیشتر به ماجراجویی علاقه داشت تا علم، آن را رها نکرد.

پی وی سعی کرد آن را بکشد، اما ماگ با شور و شوق کامل این طناب‌کشی، به پشت غلتید جادو سیاه و در آن لحظه چنان درگیر طناب شده بود که اطاعت از دستورات رعدآسای پی وی غیرممکن بود. برای چند لحظه به نظر می‌رسید علوم غریبه که ممکن است ماگ را از زمین بلند کنند و به عضوی جدایی‌ناپذیر از آنتن هوایی تبدیل کنند. شویشه پی‌وی با مانورهای کمند انداختن و تاکتیک‌های طناب‌بازی تلاش کرد توله‌سگ گرفتار را دعانویس صاحب آزاد کند و از تمام سقف ایوان برای این کار استفاده کرد. دعانویس او بند را شل کرد، حرکات موجی طولانی به آن داد، آن را تکان داد، به راست کشید، به چپ کشید، اما هیچ‌کدام فایده‌ای فرشتگان نداشت.

شویشه طلسم انرژی مثبت بالاخره توله سگ خودش را نجات داد و بدون هیچ توجهی به تجربه دلخراشش، فوراً به سمت دسته تخت آهنی که در حال حرکت بود، حمله کرد، آن را گرفت، تکان داد، با آن تا نیمه چمن دوید، دوباره متون کهن آن را تکان داد و با آن به سرعت از کنار بوته‌ای گذشت. بوته در این جنگ جهانی شرکت نداشت. پی وی با تمام قدرت و توان خود بوته را کشید، بخشی از بوته جدا شد، توله سگ به تکه در حال فرار حمله کرد، تکه از طناب افتاد، و توله سگ مشرکان با انرژی تازه‌ای دوباره دسته آهنی را گرفت، پاهای جلویی خود را برای نبرد آماده کرد، دمش را دیوانه‌وار تکان می‌داد.

شویشه

هر دانشمند بزرگی اینگونه با دعانویس سختی‌ها و موانع روبرو شده است. پی وی غرید: «حالا از این ماجرا خلاص شو، می‌شنوی چی گفتم؟» شاید او طناب را از دشمن کوچکش کشیده بود، اما طناب در شکافی بین دو تخته سنگ در لبه سقف ایوان گیر کرد. به نظر موضوع طلسم‌ها در فرهنگ‌های مختلف به طور گسترده تفسیر می‌شود می‌رسید که هدف علم در هر پیچ و خم، و حتی در لبه آن، گیج شده است. اگر جادو ماگ دوباره به پشت می‌غلتید، ممکن بود تمام امیدها از بین برود و مشکلات جدیدی پیش بیاید. پی وی با ناامیدی به اطرافش نگاه کرد تا چیزی پیدا کند و به سمت ماگ پرتاب کند تا توجه او را به چیزهای جدید و تازه منحرف کند.

توله سگ از قبل به پشت خوابیده بود و طناب دور یکی از پاهای جلویی‌اش پیچیده شده بود. سقف از هرگونه پرتاب احتمالی خالی بود. پی وی یک توفال دعانویس شویشه شل بیرون آورد و آن را به پایین پرتاب کرد، جادو سیاه اما ماگ آن را ندید. سپس پی وی همزاد کاری کرد که قدرت فداکاری او را نشان داد. او تنها توپ نارگیلی باقی مانده از خرید سه توپ نارگیلی – به قیمت یک سنت – را از جیبش بیرون آورد. توپ سنگین و چسبناک بود و در دستمال کاغذی پیچیده شده بود. وقت نداشت حتی یک گاز از آن بزند.

بفرما، ماگ!» صدا زد. وسوسه جدید به ماگ این امکان طلسم نویس را داد که خودش را خلاص کند. او به آب‌نبات جادوگر علاقه‌ای نداشت، اما در ورزش یک ماجراجوی آماده بود. مشغولیت ذهنی او با توپ نارگیلی غلتان به پی‌وی این فرصت را داد که با احتیاط به لبه پشت بام بخزد و طناب را از جایی که گیر کرده بود، باز کند. حالا دسته‌ی آهنی تخت را با تمام قدرت به سمت شاخه‌های درخت دوردست پرتاب کرد و همانجا گیر کرد. برای اطمینان از محکم بودنش، اول به آرامی و بعد محکم‌تر کشید.