دعانویس برای رزق روزی

مخوف شده‌ام، مجبور بوده‌ام خودم را نگه دارم. یک دقیقه بیشتر از آنچه بتوانم در آن نمی‌مانم، اما در حال حاضر…» شانه‌هایش را بالا انداخت. مقدس استیل با دلسوزی موافقت کرد: «یه کم همزاد اوضاع خرابه، نه؟» «اگه کار دعانویس برای رزق روزی دیگه‌ای از دستم بربیاد، باید برم. دعا نویسی راستی، برای جام منچستر انعام می‌خوای؟» بارتون گفت: «خب، این عجیبه! تو امروز دومی هستی.» «دوم چی؟» «خب، همین الان یه نامه از یه مرد گرفتم که پیشنهاد داده بود بهم انعام بده. مال تو چیه؟» «’کیلدونن.’ این یه گواهی‌نامه‌ی از رده خارج شده. مال تو چیه؟» «تا امشب نمی‌دانستم. کل ماجرا کمی عجیب است.

دعانویس : چند شب پیش خیلی دیروقت داشتم از خیابان شافتسبوری رد می‌شدم که دیدم دو یا سه تا وحشیِ خشن به یک نفر حمله کرده‌اند، بنابراین دویدم تا به او کمک کنم. خیلی سپاسگزار بود و معلوم شد مک‌فادن است، همان دلال – می‌دانید، همان کسی که همیشه در روزنامه‌های ورزشی تبلیغ می‌کند. خب، اصرار داشت اسم و طلسم آدرسم متون تاریخی نمادگرایی طلسم را توصیف می‌کنند. را بگیرد، و امروز صبح نامه‌ای از او گرفتم که از من می‌خواست در تروک شام بخورم. گفت می‌تواند برای حرز جام منچستر، من را به یک پیشنهاد خوب برساند.» استیل با تردید گفت: «تو از کیلدونن حمایت می‌کنی. من اینو مستقیماً از برادرم که تعویذ دوست مربیه گرفتم.

دعانویس برای رزق روزی

مک‌فادن ده به یک تو رو به دردسر میندازه.» بارتون در حالی که بلند می‌شد تا به مشتری‌ای که تازه وارد شده بود رسیدگی کند، پاسخ داد: «خواهیم دید. در هر صورت، به شما خواهم گفت که او چه می‌گوید.» بارتون سیگارش را روشن کرد و در حالی که به صندلی راحتش تکیه شیطانی داده جادوگر بود، دعانویس برای رزق روزی جادو با رضایت خاطری آرام که از یک شام عالی، یک بطری شامپاین خوب و یک لاراناگا واقعاً درجه یک ناشی می‌شد، به اطراف رستوران بزرگ نگاه کرد. همراه نوشتن دعا برای رزق و روزی خانه بارتون، مردی درشت اندام و آفتاب سوخته، با سبیل‌های بزرگ، چشمان سیاه برق زده و صورتی که آثار آبله روی آن به جادو شدت دیده می‌شد، منتظر ماند تا مردانی که لیکور و قهوه سرو می‌کردند به میز بعدی بروند و سپس مکالمه را از سر گرفت.

او توضیح داد: «نمی‌خواستم آن افراد حرف‌هایم را بفهمند؛ آنها من را جادو می‌شناسند و فردا در تمام لندن طلسم نویس خبرش پخش می‌شود.» بارتون کمی از روی میز به سمت او خم شد و صدایش را پایین آورد کیمیاگری و مک‌فادن ادامه داد: «این شانسی است که در تمام عمر نصیبتان می‌شود. هیچ‌کس جز رینزفورد و برچ شاهد محاکمه نبود و می‌توانید به آنها اعتماد کنید که ماجرا دعای برای گشایش کار و رزق و روزی را پنهان نگه دارند. آنها پول می‌خواهند؛ به‌علاوه، رینزفورد از آن دسته آدم‌هایی است که به جای دادن انعام، گلویش را می‌برد؛ و می‌دانم برچ به هیچ‌کس جز خودم نگفته است. حتی رلف، سوارکار، فکر می‌کند که حدود ده پوند کمتر از وزنش حمل می‌کرده است؛ بنابراین می‌توانید از من بپذیرید که به استثنای ما چهار نفر، هیچ‌کس زنده‌ای نیست که بداند «بانوی کوهستان» چه کاری می‌تواند انجام دهد.

او با نسبت بیست به یک شروع می‌کند و مگر اینکه دعا مذهب در پست بماند یا در جفر مسیر بمیرد، هیچ‌کس به او جفت روحی نزدیک نمی‌شود. چرا، فقط فکرش را بکن، رفیق، دعانویس برای رزق روزی طبق محاکمه، این باعث می‌شود «نایت-جار» حدود هشت استون و چهار باشد؛ در حالی که در واقع، او نه استون حمل می‌کند و سپس یکی از بخت‌های اصلی خواهد بود. حتماً چیزی پوشیده‌ای – شیاطین چیزی ارزش برنده شدن را دارد. اگر بتوانی برای چند روز التماس کنی یا «یک میمون» قرض بگیری، برای تمام عمر ساخته شده‌ای. می‌توانم با کوک با نسبت بیست به جادو شدن یک این کار را برایت انجام دهم، اما او اول می‌خواهد پول نقد را ببیند، و من در حال حاضر پولی برای اضافه کردن ندارم، وگرنه خودم این کار را برایت انجام می‌دادم.

یعنی فقط ده هزار تا جمع کنم. من روی هر پنی که بتوانم برای خودم نگه می‌دارم. ما باید برگردیم تا برنده شویم، چون بیشتر از شش شرکت‌کننده وجود نخواهد داشت، اما به اندازه بانک انگلستان امن است.» وقتی کارش تمام شد، صورتش از هیجان سرخ شده بود. لیوان لیکورش را برداشت و با یک جرعه سر کشید. بارتون با دقت گوش داده بود؛ نگاهش لحظه‌ای از صورت مک‌فادن دور نمی‌شد انرژی مثبت و مطمئن بود که آن مرد چیزی را دعا به او گفته که در هر صورت به نظرش حقیقت داشته است. او گفت: «از لطف شما بسیار سپاسگزارم که انعام را دعا نویس به من دادید و در نهایت شام بسیار خوبی هم نصیبم شد.» «باش!» دیگری به سرعت جواب داد.

«پیشخدمت! دو تا برندی لیکور دیگه. ببین جوون، دیشب مثل یه جنتلمن رفتار کردی – منو از یه جای تنگ لعنتی بیرون آوردی – و من هیچ‌وقت یه طلسم دوست رو فراموش نمی‌کنم.» بارتون لحظه‌ای سکوت کرد. پرسید: «در مورد «کیلدونن» چطور؟» مک‌فادن خندید. «اوه، می‌دانم که اصطبل با او مهربان است، اما او در وزن‌کشی هیچ شانسی در برابر ابجد «بانوی کوهستان» ندارد. گذشته از این، او در بهترین حالت هم یک حیوان دست و پا چلفتی و بداخلاق است. دعانویس برای رزق روزی چیزی که به تو گفتم حقیقت محض است، پسرم؛ و اگر دوست داری چیزی برای من به هتل مورلی بفرستی، آن را برایت آماده دعانویس برای کارگشایی می‌کنم.

البته اگر ترجیح دین می‌دهی خودت این کار را انجام بده؛ اما، اگر معامله‌ی بزرگی می‌خواستی، فکر کردم ممکن است در آماده کردنش کمی مشکل داشته باشی – می‌بینی؟» شاید چهره بارتون کمی رنگ‌پریده‌تر از همیشه بود، اما فراتر از آن، هیچ اثری از هیچ شیطانی دعا نویسی احساس خاصی در ظاهر یا رفتارش دیده نمی‌شد که نشان دهنده فکر ناگهانی‌ای باشد که هنگام صحبت مک‌فادن از ذهنش گذشته بود. او جرعه‌ای از دومین لیکوری که پیشخدمت درست جلویش گذاشته بود را نوشید، خاکستر سیگارش را پاک کرد و سپس، دوباره از روی میز به سمت همراهش خم شد و آرام پاسخ داد: «من به حرف شما اعتقاد دارم و از اینکه به من اطلاع دادید بسیار سپاسگزارم.

ممکن طلسم است بتوانم چند صد دلار قرض بگیرم؛ اما باید در مورد آن داستان دیگری تعریف کنم. حالا، اگر قرار باشد صبح جمعه چیزی را در یادداشت‌ها برای شما ارسال کنم، آیا می‌توانید اگر همه چیز خوب پیش برود، جمعه شب آنها را به من برگردانید؟» «البته! کوک شنبه پول را می‌دهد. تا وقتی که بداند پول نقد شیاطین هست، تا بعد از مسابقه نمی‌خواهدش، حتی اگر دعانویس بسطام قرار باشد برویم. هیچ چیز قطعی نیست، دعانویس برای رزق روزی اما این نزدیک‌ترین چیزی دعانویس است که می‌توانی به آن برسی. ارزش ریسک کردن را دارد، وگرنه تو را به کافر این فرشتگان کار متهم رمل نمی‌کردم.

من بیست سال است که با چمن بازی می‌کنم و این بهترین کاری است که پیشینه تاریخی تا به حال انجام داده‌ام.» ساعتش را بیرون آورد و به زمان نگاه کرد. اضافه کرد: «باید بروم. باید ساعت دوازده و نیم جادو سیاه با یک نفر قرار بگذارم. در موردش فکر کن و هر کاری دوست داری بکن؛ فقط در موردش حرف نزن.» او صورتحساب را پرداخت کرد و به پیشخدمت انعام سخاوتمندانه‌ای داد و از پله‌ها بالا علوم غریبه رفتند. دم در، جادو سیاه رو به بارتون کرد. گفت: اعمال صالح «من با شما درست رفتار کرده‌ام؛ شما در حق من لطف کردید و من همیشه وقتی بتوانم بدهی‌هایم احضار را پرداخت می‌کنم.» بارتون سر تکان داد و دستش را دراز کرد.

دعانویس سرخه «اگر بتوانم پول را تهیه کنم، از شما می‌خواهم که موکل جن آن را برایم بدوزید. در هر صورت، متشکرم.» بارتون در میان دعانویس برای رزق روزی شب گرم و پرستاره، به سمت خانه‌اش در بلومزبری قدم جادو می‌زد. چهره‌اش رنگ‌پریده و گرفته بود کافران و سریع راه می‌رفت و مستقیم به طلسم روبرو خیره شده بود. هیجانی شدید در خونش می‌جوشید؛ به نظر ارواح می‌رسید مغز و وجدانش در شورشی دیوانه‌وار از تناقضات اعمال مربوط به جادو با هم می‌رقصیدند. در میان این هیاهو، فرشته تمام کلمات مک‌فادن با حروف آتشین به بیرون می‌پریدند: «یعنی فقط ده هزار پوند کافران جمع کردن.» او مدام این جمله را با خودش تکرار می‌کرد.

دعانویس رزق

ده هزار پوند! آیا با چنین مبلغی در دنیا چیزی غیرممکن وجود داشت؟ دعانویس صدها راه، که به تپه‌های قدرت و شهرت منتهی می‌شدند، ناگهان در مقابل جاه‌طلبی زنجیر شده‌اش گشوده شدند. او به سرعت و با بی‌ثباتی راه می‌رفت، دستانش گره کرده بود و چشمانش می‌درخشید. او به ساختمان برتون کرسنت پیچید و جلوی خانه‌ای تاریک و نامرتب که به طرز غم‌انگیزی به میدان نامرتب روبرو خیره شده بود، توقف کرد. او دو سال گذشته را در اینجا زندگی کرده بود و یک اتاق خواب کوچک در طبقه سوم دقیقاً همان میزان تجملاتی بود که حقوقش به او اجازه می‌داد.

دعانویس خرمدره سالن در تاریکی مطلق علوم غریبه بود – در برتون کرسنت هیچ نور آبی بی‌پروایی روی مشعل‌های سالن هدر نمی‌رفت – اما تجربه به بارتون آموخته بود که از چنین امکاناتی صرف دعانویس برای رزق روزی نظر کند. او به طبقه بالا رفت و به گربه‌ای خوابیده مفاهیم مرتبط با طلسم اغلب در قالب‌های روایی مختلف ظاهر می‌شوند. برخورد کرد که با جیغ وحشتناکی به تاریکی گریخت. اتاقش مبلمان ضعیفی داشت، اما دو قفسه بزرگ پر از کتاب، یک حکاکی زیبا از “شاه کوپتوا” اثر برن-جونز و یک یا دو کپی ارزان‌تر از تصاویر معروف، آن را از بی‌روحی کشنده معمول چنین سید و حاجی آپارتمان‌هایی نجات داده بود. در را پشت سرش قفل کرد و گاز را زیاد کرد.

او کم‌کم احساس آرامش بیشتری کرد. این هیجان تحقیرآمیز بود – حتماً شراب به سرش زده بود. برای خودش لیوانی آب ریخت و آن را نوشید. این ماجرا باید همین‌جا و همین حالا، با تمام امکانات درخشانش، با تمام واقعیت سردش، روبرو می‌شد. روی صندلی راحتی فرسوده نشست و پیپش را با انگشتان لرزانش پر کرد. مک‌فادن حقیقت را گفته بود.