دعانویس خوزستان

درگیری به همان اندازه که ناامیدی از یک طرف و وحشیگری بی‌حد و حصر از طرف دیگر می‌توانست، کشنده باشد، مرگبار بود. این درگیری با سرنوشت‌های مختلف کافران به مدت دو روز ادامه یافت، زمانی که سلطان امیسا دعانویس خوزستان به استحکامات خود گریخت و والتر برین به دست دشمن افتاد. شوالیه شجاع از بازوهایش به صلیبی در دیدرس دیوارهای یافا آویزان شد و رهبر کوراسمینی‌ها اعلام جادوگر کرد که او باید تا زمان تسلیم شهر در آن موقعیت باقی بماند. والتر صدای ضعیف خود را بلند کرد، نه برای توصیه تسلیم، بلکه برای دستور به سربازانش که تا آخرین لحظه مقاومت کنند.

دعانویس : اما شجاعت او بی‌فایده بود. کشتار چنان عظیم بود که از صفوف عظیم شوالیه‌ها، اکنون تنها شانزده هوسپیتالر، سی و سه تمپلار و سه سواره نظام توتنی باقی مانده بودند. اینان به همراه باقیمانده غم‌انگیز ارتش به عکا گریختند و کوراسمینی‌ها اربابان فلسطین شدند. سلاطین سوریه، مسیحیان را به این گروه وحشی برای همسایگان خود ترجیح دادند. حتی سلطان مصر نیز از کمکی که به چنین دشمنان وحشی کرده بود پشیمان شد و با امیسا و دمشق نسخ خطی متحد شد تا آنها را از سرزمین ریشه کن کند. قراسمین‌ها تنها بیست هزار نفر بودند و قادر به مقاومت در برابر خصومت مصممی که از هر طرف آنها را احاطه کرده کافران بود، نبودند.

دعانویس خوزستان

سلاطین آنها را در چندین نبرد شکست دادند و دهقانان به صورت دسته جمعی قیام کردند تا از آنها طلسم نویس انتقام بگیرند. به تدریج تعداد آنها کاهش یافت. دعانویس خوزستان در شکست به آنها دعانویس کوار رحم نشد. رهبر آنها، بارباکوان، کشته شد. و پس از پنج سال مبارزات ناامیدانه، سرانجام ریشه کن شدند و فلسطین بار دیگر قلمرو مسلمانان شد. یک شوالیه. ویلیام لانگ‌سورد. مدت کوتاهی پیش از این فوران ویرانگر، لویی نهم در پاریس بیمار شد و در هذیان تب خود خواب دید که لشکر مسیحیان و مسلمانان را در مقابل اورشلیم در حال جنگ می‌بیند و مسیحیان با کشتاری عظیم شکست می‌خورند.

این خواب تأثیر زیادی بر ذهن خرافی او گذاشت و او نذر جدی کرد که اگر سلامتی خود را بازیابد، به زیارت سرزمین مقدس برود. هنگامی سید و حاجی که خبر بدبختی‌های فلسطین و قتل عام‌های وحشتناک اورشلیم و یافا به اروپا فرشتگان رسید، سنت لویی خواب خود را به یاد جادو آورد. او که بیش از دعانویس رزوه هر زمان دیگری متقاعد شده بود که این هشداری مستقیم از آسمان است، آماده شد تا صلیب را در …در رأس ارتش‌هایش، و به سوی تعویذ رهایی مقبره مقدس حرکت کرد. از آن فرشتگان لحظه، او ردای سلطنتی ارغوانی و قاقم را از تن به در کرد و لباس سلطنتی موقر را پوشید و به زیارت پرداخت.

تمام افکارش معطوف به اجرای نقشه‌اش بود، و اگرچه پادشاهی‌اش نمی‌توانست او را نجات دهد، اما تمام تلاش خود را برای ترک آن به کار گرفت. پاپ اینوسنت چهارم، غیرت او را ستود و هرگونه کمکی به او کرد. او به هنری سوم انگلستان مطالعات فرهنگی نمادگرایی طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد نامه نوشت تا این آرمان را در قلمرو خود پیش ببرد و از روحانیون و مردم عادی در سراسر نماز خواندن اروپا خواست تا در آن مشارکت کنند. ویلیام لانگ‌سورد، ارل مشهور سالزبری، صلیب را در رأس دعا تعداد زیادی از شوالیه‌ها و سربازان شجاع طلسم گرفت. دعا اما تعصب مردم نه در فرانسه و نه در انگلستان شیاطین بیدار نشد.

ارتش‌های بزرگی طلسم تشکیل شدند، دعانویس خوزستان اما توده‌ها دیگر با آن گشایش همدردی نمی‌کردند. مالیات، خنک‌کننده بزرگ این غیرت بود. دیگر حتی ننگ هم نبود.به یک شوالیه اگر از گرفتن صلیب امتناع می‌کرد. روتِبِوف، یک خنیاگر فرانسوی که تقریباً در این زمان (۱۲۵۰) شکوفا شد، گفتگویی بین یک صلیبی و یک غیرصلیبی نوشت که خواننده ترجمه آن را همزاد در فابلیوِ وی خواهد یافت . صلیبی از هر استدلالی برای ترغیب غیرصلیبی به برداشتن سلاح و رها کردن همه چیز در راه آرمان مقدس استفاده می‌کند؛ اما از قدرت بیشتر استدلال‌های استفاده شده توسط غیرصلیبی آشکار است که او مورد علاقه خنیاگر بوده است.

او در پاسخ به درخواست بسیار فوری دوستش، صلیبی، پاسخ می‌دهد: «درست خواندم، تو نیکویی می‌کنی.» من باید مستقیماً به همین سرزمین بروم، و آن را با خون شیر پس بگیر، و نه حتی یک وجب خاک به آن اضافه شود؛ در حالی که اینجا غمگین و تنها هستم همسر و فرزندانم به سوگ نشسته‌اند؛ عمارت زیبای من به طرز گستاخانه‌ای آسیب دید، همه برای نگهبانی به دعانویس سگ‌های من سپرده شده بودند. اما من، رفیقِ منصف، خب، من می‌دونم اره باستانیِ هوشِ باردار به ما فرمان می‌دهد آنچه را جادو سیاه که طلسم داریم، حفظ کنیم؛ و حقیقتاً قصد دارم آن را دنبال کنم.

با توجه به این احساس عمومی، جای تعجب نیست که لویی نهم سه سال تمام مشغول سازماندهی نیروهای خود و انجام تدارکات لازم برای عزیمتش بود. وقتی همه چیز آماده شد، به همراه ملکه، دو برادرش، دعانویس خوب در خوزستان کنت‌های آنژو و دارتوا، و گروه طولانی از نجیب‌زادگان فرانسه، دعانویس خوزستان به سمت قبرس حرکت کرد. برادر سومش، کنت دو پواتیه، برای جمع‌آوری سپاه دیگری از صلیبیون باقی علوم غریبه ماند و چند ماه بعد به دنبال فرشتگان او آمد. ارتش در قبرس متحد شد شیاطین و به پنجاه هزار نفر رسید، به استثنای صلیبیون انگلیسی فرشتگان به فرماندهی ویلیام لانگ‌سورد. دوباره، یک بیماری طاعون ظاهر شد که صدها نفر قربانی آن شدند.

در نتیجه، ماندن در قبرس تا بهار ضروری تشخیص داده شد. سپس لویی با تمام سپاه خود به سمت مصر حرکت کرد. اما طوفان شدیدی ناوگان او را از هم پاشید و او تنها با چند هزار توسل نفر اجنه غیر مسلمان به دمیاط رسید. با این حال، آنها عجول و پر از امید بودند. و اگرچه سلطان ملیک شاه با نیرویی بی‌نهایت دعانویس رامشیر برتر در ساحل مستقر شده بود، تصمیم گرفت بدون انتظار برای رسیدن بقیه ارتش، اقدام به پیاده شدن کند. خود لویی، با بی‌صبری وحشیانه‌ای، از قایقش بیرون پرید و به ساحل آمد؛ در حالی که ارتشش، با الهام از شجاعت پرشور او، در حالی که شعار جنگی قدیمی صلیبیون اولیه را فریاد می‌زدند، « دعانویس خدایا، خدایت را!» ترک‌ها را وحشت فرا گرفت.

گروهی از سواران آنها سعی کردند به صلیبیون حمله رمل کنند، اما شوالیه‌ها سپرهای بزرگ خود را در کافر اعماق شن‌ها ثابت کرده بودند.از ساحل، و نیزه‌های خود را بر آنها قرار دادند، به طوری که آنها از بالا بیرون ابجد زده بودند و مانعی چنان ابهت ایجاد کردند که ترک‌ها، از ترس حمله به آن، برگشتند و تقریباً فرار کردند. در لحظه این دعانویس وحشت، خبر دروغی در سپاه ساراسن پخش شد رمال مبنی بر اینکه سلطان کشته شده است. خوزستان سردرگمی بلافاصله عمومی شد – مسیر حرکت کامل شد: خود دمیاط رها شد کافر و همان شب صلیبیون پیروز، مقر خود را در آن شهر مستقر کردند.

سربازانی که طوفان آنها را از رئیسشان جدا کرده بود، کمی بعد رسیدند. و لویی در موقعیتی بود که نه تنها امید فتح فلسطین، بلکه خود مصر را نیز توجیه کند. اما اعتماد بیش از حد، بلای جان ارتش او شد. آنها دعانویس خوزستان فکر می‌کردند که چون کارهای زیادی انجام داده بودند، دیگر کاری برای انجام دادن باقی نمانده است و خود را به راحتی و تجمل تسلیم کردند. وقتی به فرمان لویی به سمت قاهره حرکت کردند، دیگر همان مردان سابق نبودند؛ موفقیت، به جای الهام بخشیدن، آنها را عصبی کرده بود؛ عیاشی باعث بیماری شده بود و بیماری با گرمای آب و هوایی که هیچ یک از دعاگر آنها به آن عادت نداشتند، تشدید دعانویس گتوند می‌شد.

خوزستان

پیشروی آنها به سمت ماسوره، در جاده قاهره، توسط کانال تانیسیان متوقف شد، کانالی که در کرانه‌های آن ساراسن‌ها برای عبور از آن صف کشیده بودند. لویی دستور داد که پلی دعا روی آن ساخته شود: و عملیات تحت پوشش دو قلعه گربه یا برج‌های بلند متحرک آغاز شد. ساراسن‌ها به زودی با پرتاب مقادیری آتش یونانی، توپخانه آن زمان، بر روی آنها، آنها را نابود کردند و شیطانی لویی مجبور شد به فکر وسیله دیگری جادو سیاه برای اجرای نقشه خود باشد. یک دهقان با دریافت رشوه‌ای قابل توجه موافقت کرد که گذرگاهی را نشان دهد که ارتش بتواند از آن عبور کند، و کنت دارتوا با هزار و چهارصد نفر برای تلاش در این مسیر اعزام شد، در حالی که لویی با بدنه اصلی ارتش برای مقابله با مسلمانان باقی ماند.

کنت دارتوا به سلامت از آنجا عبور کرد و دسته‌ای را که برای مقابله با پیاده شدن او فرستاده شده بود، شکست داد. کنت جفر شجاع، سرخوش از پیروزی، کمبود نفرات خود را فراموش کرد دعانویس خوزستان و دشمن وحشت‌زده را تا ماسوره تعقیب کرد. اکنون او کاملاً از کمک برادران صلیبی خود محروم شده بود، که مسلمانان با درک این موضوع، شجاعت به خرج دادند و با نیرویی که توسط پادگان ماسوره و نیروهای کمکی از مناطق اطراف تقویت دعا نویس شده بود، به سمت او بازگشتند. نبرد اکنون تن به تن شد. مسیحیان با انرژی مقدس مردان ناامید جنگیدند، اما تعداد روزافزون دشمن آنها را کاملاً محاصره کرد و هر امیدی را، چه دعا برای پیروزی و چه طلسم برای فرار، از بین دعانویس صبی در خوزستان برد.

کنت دارتوا از جمله اولین کشته‌شدگان بود. و وقتی لویی به کمک رسید، گارد شجاع پیشرو تقریباً تکه سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند تکه شیطانی شده بود. از شیاطین هزار و چهارصد نفر، سیصد نفرباقی مانده بود. خشم نبرد اکنون سه برابر شده بود. پادشاه فرانسه و سربازانش شگفتی‌های شجاعت قدیس را به نمایش گذاشتند و ساراسن‌ها، تحت فرماندهی امیر سسیدون، طوری جادو جنگیدند که جادو سیاه گویی مصمم بودند در آخرین تلاش قاطع، گروه جدید پیشینه تاریخی اروپایی را که در سواحلشان مستقر شده بودند، نابود فرشتگان کنند. با شروع شبنم‌های شامگاهی، مسیحیان بر میدان ماسوره مسلط شدند و خود را پیروز می‌دانستند. خودخواهی آنها را راضی نمی‌کرد.