دعانویس سیستان و بلوچستان

تمام اسرار جهنمی سبت جادوگران شدند. وانمود می‌شد که وقتی یک تازه‌کار را به فرقه خود می‌پذیرفتند، او را مجبور می‌کردند که از رستگاری دعاگر خود دست بکشد و عیسی مسیح را نفرین کند؛ سپس او را وادار به تسلیم در برابر دعانویس سیستان و بلوچستان بسیاری از مراسم نامقدس پیشینه تاریخی و نفرت‌انگیز می‌کردند و او را مجبور می‌کردند که گونه، ناف و باسن مافوق را ببوسد و سه بار بر جادو سیاه روی صلیب تف کند. اینکه همه اعضا از ارتباط با زنان منع شده بودند، اما می‌توانستند بدون هیچ مانعی خود را به انواع فسق و فجور غیرقابل وصفی تسلیم کنند؛ اینکه هرگاه به طور اتفاقی یک تمپلار از این دستور سرپیچی می‌کرد و کودکی به دنیا می‌آمد، تمام اعضای فرقه گرد هم می‌آمدند و آن را مانند توپ بدمزه از یکی به دیگری پرتاب می‌کردند تا تمام شود؛ اینکه سپس شیاطین آن را روی آتش ملایم کباب می‌کردند و با چربی که

دعانویس : از آن می‌چکید، مو و ریش یک تصویر بزرگ شیطان را روغن مالی کافر می‌کردند. همچنین گفته می‌شد که وقتی یکی از شوالیه‌ها می‌مرد، بدن اوسوزانده و به پودر تبدیل شد و سپس با شراب مخلوط شد و توسط حرز هر یک از اعضای فرقه نوشیده شد. فیلیپ چهارم، که به احتمال زیاد شیاطین برای اعمال نفرت بی‌رحمانه خود، بخش عمده‌ای از این اتهامات را ابداع کرده بود، دستور دستگیری فوری همه تمپلارها را در قلمرو خود صادر کرد. جادو سیاه پاپ بعداً تقریباً با همان شور و اشتیاقی که پادشاه فرانسه داشت، به این موضوع پرداخت؛ و در هر بخش از اروپا، تمپلارها به زندان انداخته شدند و اموال و املاک آنها مصادره شد.

دعانویس سیستان و بلوچستان

صدها نفر از آنها، وقتی به دار مجازات آویخته شدند، حتی مضحک‌ترین اتهامات علیه خود را اعتراف کردند و با این کار، سر و صدای عمومی دعانویس و امید دشمنان خود جفر را افزایش دادند. درست است که وقتی از دار طلسم مجازات بیرون آورده شدند، هر آنچه را که قبلاً اعتراف کرده بودند، انکار کردند؛ اما این شرایط فقط فریادها را افزایش داد و به عنوان یک جرم دعانویس اضافی علیه آنها محسوب شد. دعانویس سیستان و بلوچستان آنها در وضعیت بدتری نسبت به قبل در نظر گرفته شدند و فوراً به عنوان مرتدان فرشتگان بازگشته به آتش کشیده شدند. پنجاه و دعا نویسی نه نفر دعانویس گهواره از این قربانیان نگون بخت، همگی با هم در مزرعه‌ای در حومه پاریس با آتشی آرام سوزانده شدند، در حالی که تا آخرین سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند لحظه زندگی خود به بی‌گناهی خود از جنایاتی که به آنها نسبت داده شده بود اعتراض می‌کردند و از پذیرش عفو به شرط اعتراف

به گناه جادو خودداری می‌کردند. صحنه‌های مشابهی در استان‌ها به نمایش گذاشته شد؛ و به مدت چهار سال، به سختی ماهی بدون مشاهده اعدام یک یا چند نفر از این مردان نگون بخت سپری می‌شد. سرانجام، در سال ۱۳۱۳، آخرین صحنه این تراژدی با سوزاندن استاد اعظم، ژاک دو مولای، شیطان و همراهش گی، فرمانده نورماندی، به پایان رسید. تصور چیزی فجیع‌تر از این غیرممکن است – به همان اندازه برای پادشاهی که منشأ این جنایت بود، پاپی که از آن حمایت کرد، و احضار عصری که این جنایت هولناک را تحمل کرد، ننگین است. اینکه بدخواهی عده‌ای معدود بتواند چنین طلسم اتهامی را مطرح کند، برای عاشقان نوع بشر، اندیشه‌ای تحقیرآمیز است؛ اما اینکه میلیون‌ها نفر از بشریت باید آن را باور کنند، حتی بیشتر از آن شرم‌آور است.

اعدام ژاندارک، بدنام‌ترین نمونه‌ی بعدی است که تاریخ از نسبت دادن جادوگری به یک دشمن سیاسی به ما می‌دهد. موارد توسل آزار و اذیت مشابه، که در آن این جنایت بهانه‌ای برای ارضای نفرت کافران سیاسی یا دعانویس قیدار مذهبی شده است، می‌تواند تا حد زیادی افزایش یابد. اما بهتر است رمال فوراً به بررسی گاو نر پاپ اینوسنت، مشعلی که قطار طولانی را به طلسم آتش کشید و انفجاری چنان نسخ خطی مهیب بر فراز جهان مسیحیت ایجاد کرد، دعانویس سیستان و بلوچستان بپردازیم. با این حال، لازم است به چند دین سال قبل از آن رویداد برگردیم تا انگیزه‌هایی را که کلیسا را ​​در انتشار آن سند ترسناک تحت تأثیر قرار داده است، بهتر درک کنیم.

دعانویس اسکو در اواخر قرن چهاردهم و اوایل قرن پانزدهم، بسیاری از جادوگران در نقاط مختلف اروپا سوزانده شدند. نتیجه طبیعی اجنه غیر مسلمان آزار و اذیت شدید، افزایش جرم یا مدعیان آن بود. کسانی کافران که خود را متهم و تهدید طلسم به مجازات می‌دیدند، اگر افرادی شیاطین با خلق و خوی بد و ذکر بدخواه بودند، آرزو می‌کردند که قدرتی به آنها نسبت داده شود تا از آزاردهندگان خود انتقام بگیرند. موارد متعددی از افراد نیمه دیوانه ثبت شده است که در حال زمزمه کردن طلسم‌هایی بودند که قرار بود شیطان را بیدار کند. وقتی دین و قانون به کافر طور یکسان جرم را به رسمیت شناختند، جای تعجب نیست که افراد ضعیف در عقل و افراد قوی در تخیل، به ویژه هنگامی که خلق و خوی عصبی داشتند، خود را دارای قدرت‌های وحشتناکی می‌دانستند که همه دنیا از آن صحبت می‌کردند.

اعتقاد همسایگانشان از خودشان عقب نماند و اعدام نتیجه سریع آن بود. زنی را روی تل هیزم می‌سوزانند، در حالی که راهبان با صلیب برایش نطق می‌کنند. ژاندارک با افزایش ترس از جادوگری، روحانیون کاتولیک تلاش کردند تا این اتهام را به فرقه‌های مذهبی، پیشگامان اصلاحات، جادو کهن که تقریباً در همین زمان برای کلیسای روم بسیار خطرناک بودند، نسبت دهند. اگر اتهام بدعت نمی‌توانست نابودی آنها را تضمین فرشته کند، دعانویس سیستان و بلوچستان اتهام جادوگری و جادوگری هرگز بی‌اثر نبود. در سال ۱۴۵۹، جماعتی فداکار از والدوسیان در آراس، که شب‌ها برای عبادت خدا به روش خود در مکان‌های خلوت به آنجا می‌رفتند، قربانی اتهام جادوگری شدند.

در آراس شایع شد که فرشتگان در مکان‌های بیابانی که به آنها پناه می‌بردند، شیطان به شکل انسانی در برابر آنها ظاهر می‌شود و قوانین و احکام خود را از روی کتاب بزرگی می‌خواند که شیطانی همه آنها قول اطاعت از آن را می‌دادند. سپس او پول و غذا را بین آنها دعانویس تقسیم می‌کند تا آنها را به خدمت خود وادارد، که پس از آن، آنها خود را به ابطال کردن جادو هر نوع شهوت و هرزگی تسلیم کردند.فساد. بر اساس این شایعات، چندین نفر از افراد معتبر در آراس، به جادو همراه تعدادی از پیرزنان فرتوت و احمق، طلسم نویس دستگیر و زندانی دعا شدند.

شکنجه، آن ابزار مناسب برای وادار کردن متهم به اعتراف به هر چیزی، البته مصادره شد. مونسترلت، در وقایع‌نگاری خود، می‌گوید که آنها شکنجه شدند تا اینکه برخی از آنها حقیقت کل اتهامات را پذیرفتند و علاوه بر دعانویس سیستان و بلوچستان این، گفتند که در جلسات شبانه خود بسیاری از افراد صاحب‌منصب را دیده و شناخته‌اند؛ بسیاری از اسقف‌ها، بزرگان، فرمانداران و شهرداران شهرها، نام‌هایی بودند که خود بازجویان به قربانیان قدیس القا کرده بودند. چندین نفر که بدین ترتیب علیه آنها اطلاع داده دعا شده بود، به زندان انداخته شدند و چنان شکنجه وحشتناکی شدند که عقل از سرشان پرید و در هذیان‌های درد خود، به ملاقات‌های نیمه‌شب خود سیستان و بلوچستان با شیطان و سوگندهایی که برای خدمت به او خورده بودند نیز اعتراف کردند.

بر اساس این اعترافات، حکم صادر شد. پیرزنان بیچاره، طبق معمول در چنین مواردی، در بازار به دار آویخته و سوزانده شدند. به بزهکاران ثروتمندتر اجازه داده می‌شد با پرداخت مبالغ هنگفتی فرار کنند. خیلی زود پس از آن، به طور جهانی مشخص شد که این محاکمات به نفرت‌انگیزترین شکل ممکن انجام شده است و قضات انگیزه‌های انتقام شخصی علیه بسیاری از افراد بانفوذتری که در این جنایات دخیل بودند، داشته‌اند. پارلمان پاریس پس از کلیسا فرشتگان آن، این حکم را غیرقانونی و قضات را گناهکار اعلام کرد؛ اما حکم آن برای اینکه حتی به نفع کسانی که جریمه را پرداخت کرده بودند یا برای مجازات مقاماتی که مرتکب تخلف شده بودند، باشد، خیلی دیر شده بود، زیرا این حکم تا سی و دو سال پس از اعدام‌ها صادر نشد.

سیستان و بلوچستان

در این میان، اتهامات جادوگری به سرعت در فرانسه، ایتالیا و آلمان گسترش یافت. عجیب است که اگرچه در وهله اول عمدتاً اعمال مربوط به جادو علیه مرتدان بود، اما این دسته از کاتولیک‌ها به اندازه خود کاتولیک‌ها به این جرم اعتقاد راسخ داشتند. در دوره‌های بعدی نیز می‌بینیم که لوتری‌ها و کالوینیست‌ها بیشتر از رومیان جادوگرسوزی می‌کردند، و این تعصب ریشه عمیقی داشت. هر نکته دعا کافران اعتقادی دیگری مورد اختلاف بود، اما این نکته توسط هر فرقه‌ای به اندازه اصالت کتاب مقدس یا وجود خدا به خوبی سنت‌های طلسم ممکن است در بافت‌های تاریخی مختلف متفاوت باشند اثبات شده تلقی می‌شد. اما در این دوره اولیه همه‌گیری، آزار و اذیت‌ها توسط رؤسای کلیسای کاتولیک هدایت ابجد دعانویس مجرب در سیستان و بلوچستان می‌شد.

تصور می‌شد که گسترش بدعت، نشانه آمدن دجال است. فلوریموند، در اثر خود در مورد دجال، راز این پیگردها را فاش کرد. او می‌گوید: «همه کسانی که نشانه‌هایی از نزدیک شدن دجال به ما ارائه داده‌اند، موافقند که افزایش جادوگری و جادوگری، دوره غم‌انگیز ظهور اوست. و آیا هرگز عصری مانند عصر ما چنین مصیبت‌زده بوده است؟ کرسی‌هایی که در دادگاه‌های عدالت ما برای مجرمان در نظر گرفته شده، با افرادی که به این گناه متهم شده‌اند، سیاه شده است.»قاضی کافی برای محاکمه آنها وجود ندارد. سیاه‌چال‌های ما پر از آنهاست. روزی نیست که دادگاه‌های خود را با احکامی که صادر می‌کنیم خونین نکنیم، یا روزی نباشد که با اعترافات وحشتناکی که شنیده‌ایم، ناامید و وحشت‌زده به خانه‌هایمان بازنگردیم.

طلسم و شیطان چنان ارباب خوبی به حساب می‌آید که نمی‌توانیم تعداد زیادی از بردگان دعانویس سیستان و بلوچستان او را عبادت کردن به آتش بکشیم، اما آنچه از خاکستر آنها برمی‌خیزد، تعداد کافی برای تأمین جای آنها خواهد بود. فلوریموند در اینجا نظر کلی کلیسای روم را بیان کرد؛ اما هرگز به ذهن هیچ‌کس موکل جن که درگیر این آزمایش‌ها بود، خطور نکرد که اگر واقعاً شیطانی بود.