دعانویس هشجین

بسیار نادر است. مژه‌های بلندی که چشمان بزرگ را سایه می‌اندازند و آنها را نرم می‌کنند، همراه با شیوه صحبت کردن رقت‌انگیز و آهسته‌شان، مردان و زنان را به طور منحصر دعانویس هشجین به فردی جالب می‌کند. مانند اکثر حیوانات، آینوها می‌توانند دعا با چشمان خود “صحبت” کنند. موی بزرگسالان آینو اکثراً سیاه، موج‌دار و به راحتی به صورت فرهای بزرگ درمی‌آید. با این حال، در میان کودکان، سایه‌های قهوه‌ای دیده می‌شود که با گذشت سال‌ها تیره‌تر می‌شوند تا اینکه موها کاملاً سیاه می‌شوند. در امتداد ساحل قدیس شمال شرقی یزو، به چندین بزرگسال آینو برخوردم که دعانویس مو و ریش مایل به قرمز داشتند؛ و در جزایر کوریل، در شیکوتان، چندین نفر از کودکان موهای قهوه‌ای روشن داشتند که در فرهای بزرگ و شل آویزان بود و بافت نسبتاً نرمی داشت، در حالی جادو شدن که موی بزرگسالان حتی تیره‌تر از موی یزو آینو بود.

دعانویس : مو، که زبر موکل جن و قوی است، به طور یکنواخت و ضخیم روی کل پوست سر کاشته شده و تا پیشانی امتداد دارد، جایی که، همانطور که خوانندگان من به یاد دارند، فضایی بریده یا تراشیده می‌شود. در مردان نیز مانند زنان بلند می‌شود، اما وقتی از ده یا دوازده اینچ تجاوز می‌کند، معمولاً به شکل نیم دایره در پشت سر کوتاه می‌شود و در طرفین با شانه‌ها همسطح می‌شود. مردان ریش، سبیل و سبیل پرپشتی دارند که تا طول زیادی رشد می‌کنند. موی ریش اغلب مستقیماً از زیر چشم‌ها شروع می‌شود و تمام قسمت پایینی صورت را می‌پوشاند. بسیاری از بومیان همچنین چند موی کوتاه و زبر روی بینی دارند (به ویژه در بومیان ساحل شمال شرقی یزو روایت‌های سنتی شامل نمادگرایی معنوی هستند قابل توجه است).

دعانویس هشجین

ریش، سبیل و سبیل در آینوها از جوانی شروع به رشد می‌کند. یک مرد در حدود بیست سالگی می‌تواند ریش خوبی داشته باشد و در سی سالگی ریش او بسیار بلند است. زنان آینو که طبیعت به دعانویس سطر آنها چنین رشد انبوهی از مو در قسمت پایین صورت نداده است، با خالکوبی سبیل بلند روی لب بالا و پایین، این کمبود را جبران می‌کنند، دعانویس هشجین که به نظر آنها باعث می‌شود زیباتر به نظر برسند.[صفحه ۲۳۲] «بسیار مردانه» ( به خالکوبی‌ها مراجعه کنید ). طاسی در میان آینوهای اصیل، حتی در سنین بسیار بالا، رایج نیست، همزاد با این حال، آنها معمولاً خاکستری و سپس سفید می‌شوند که ظاهری مردسالارانه به این افراد پرمو می‌دهد.

چهره آینوها به ندرت دچار تغییرات قابل توجهی می‌شود که در ملل متمدن رایج است، زیرا مذهب آنها در دعا معرض احساسات شدید نیستند؛ اما حالات مختلف چهره برای هر کسی که واقعاً بومیان را می‌شناسد و در مورد آنها مطالعه کرده است، به همان راحتی قابل تشخیص است که حالات مختلف چشمان حیوانات برای کسی که با آنها آشناست. وقتی آینوها خوشحال هستند، به ندرت صورت خود را چین می‌اندازند و دهان خود را در گوشه‌ها عقب می‌کشند، همانطور که ما انجام می‌دهیم، اما این را با برق خاصی در چشمان و چین و چروک تقریباً نامحسوس در پلک‌هایشان نشان می‌دهند که باعث انقباض و کاهش باز شدن دهان دعا می‌شود.

گوشه‌های دهان کمی به اعمال صالح سمت بالا می‌چرخند. لبخند، با پایین آمدن اضافی تعویذ ابروها، به ویژه در وسط نزدیک بینی، که باعث چین و چروک پیشانی می‌شود، تأکیدی بر این حالت جادو سیاه است. خنده‌ی آینوها را نمی‌شناسند. در طول اقامت طولانی‌ام در میان آنها، حتی یک بار هم ندیدم که یک کافر آینو واقعی از ته دل بخندد، زیرا قهرمانِ تکه‌ای از رنگ آبی، کمتر از آنکه از لذت غرش کند، می‌خندید؛ و من حتی به یاد نمی‌آورم که صلیب‌های مستقیم هم چنین کاری کرده باشند؛ دعانویس هشجین از این رو، مسافران آینوها را «کسل‌کننده»، «غمگین» و «بی‌احساس» گزارش کرده‌اند. مطمئناً اولین چیزی که در برخورد با آنها به ذهن خطور شیاطین می‌کند این است که چقدر افسرده به نظر می‌رسند و اینکه چگونه حتی حرز در کار، بازی‌ها و جشن‌هایشان، غم بیشتر از شادی است.

در واقع، آینوها با طبیعت احساساتی خود از غم لذت می‌برند. حیرت و تعجب با نگاهی گیج در چشمان کاملاً باز، با بالا ابطال کردن جادو بردن ابروها و با انقباض فرشتگان دهان ابراز می‌شود. دست‌ها نه بالا برده می‌شوند و نه به سمت شیء یا شخصی که باعث حیرت می‌شود، نشانه می‌روند؛ اما اگر بازوها آویزان باشند، انگشتان از هم فاصله زیادی دارند. در آینوها، احساسات غم‌انگیز بیشتر از احساسات خوشایند و شادی‌آور مشهود است. بنابراین، وقتی روحیه ضعیف است، سر به جلو خم می‌شود، چشم‌ها خیره و افتاده می‌شوند و دهان به پایین کشیده می‌شود. در غم مقدس و اندوه بیشتر، زوزه به این اعمال مربوط به جادو نشانه‌ها اضافه می‌شود.

مردان آینو گاهی اوقات بدون هق هق، آرام شیاطین اشک می‌ریزند، اما[صفحه ۲۳۳] زنان در مرگ فرزندانشان، وقتی که طلسم نویس خردسال هستند، فراوان گریه می‌کنند. وقتی یک آینو خیلی صاف می‌ایستد، یک دستش را در دست دیگرش در جلو می‌گیرد، سرش را روی هر دو اجنه غیر مسلمان شانه‌اش می‌گذارد، آن را به عقب پرتاب می‌کند و با چشمانی بی‌حالت به شما نگاه می‌کند و در عین حال ابروهایش را بالا می‌اندازد، طلسم می‌توانید مطمئن باشید که قصد تحقیر شما را دارد. دعانویس هشجین با این حال، اگر چشمانش بی‌قرار است و علوم غریبه لب‌هایش می‌لرزد، حاجت گرفتن اگر ابروها به سرعت روی پلک‌ها دعانویس میرآباد پایین می‌آیند، در حالی که چشمانش را کاملاً باز می‌کند و تمام عنبیه را نشان می‌دهد؛ اگر سوراخ‌های بینی‌اش باد کرده و نفس نفس می‌زند؛ اگر سرش به جلو خم شده و به آرامی قوس می‌دهد و به قول روح فرانسوی‌ها «به عقب خم می‌شود»، می‌توانید مطمئن باشید که او خیلی بدخلق

است و اگر راهش را پیدا کند، قصد دارد به شما حمله کند. وقتی لجباز است، حالت دست‌ها و پاها شبیه حالتی است که می‌خواهد با آن تحقیر خود را نشان دهد، اما حالت چهره کاملاً بی‌احساس و چشمانش محکم و سرد است، به این طلسم معنی که به این ترتیب دعانویس هیدج می‌خواهد با اطمینان به شما القا کند که هر اتفاقی بیفتد، از تصمیم خود منصرف نخواهد شد. وقتی آینوها به شدت عصبانی می‌شوند، با تمسخر و غرغر به یکدیگر نگاه می‌کنند، اخم می‌کنند و تمام دندان‌های جلویی خود را نشان می‌دهند، اما به ویژه دندان‌های نیش یا سگ خود را نمایان می‌کنند.

دست‌ها کشیده هستند، اما همیشه مشتشان باز است – مگر اینکه چاقو یا سلاح دیگری در دست داشته باشند. شرم و انزجار دو حالتی هستند که اغلب در چهره‌های آینو دیده نمی‌شوند. اولی را نمی‌توانم توصیف کنم، زیرا هرگز آینو را ندیده‌ام که از جفت روحی کاری که کرده شرمنده باشد. دومی با حرکت رو به بالای گوشه‌های لب و کافر جمع کردن بینی، همراه با بازدم ناگهانی تقریباً مانند خرناس، آشکار می‌شود. کمرویی، که نزدیکترین راه به شرم است، توسط زنان هنگام ملاقات با یک غریبه نشان داده می‌شود و به آنها نگاهی مطیع می‌دهد. آنها سر خود را خم می‌کنند و به پایین نگاه می‌کنند تا زمانی که اولین احساس فروکش کند، هشجین سپس با عبادت کردن نوعی بی‌قراری و کنجکاوی به تازه وارد خیره می‌شوند، دوباره، همانطور دعا نویسی که در بسیاری از حرکات و روش‌های آنها، یادآور میمون‌ها دعانویس خرمدره است.

من هرگز هیچ کمرویی در مردان آینو ندیدم؛ و هیچ نشانه‌ای از ترس از نسخ خطی اشیاء، حیوانات توسل یا قدرت‌هایی که با آنها جادو آشنا بودند را در آنها نیافتم. دعانویس هشجین کارهایی که شیطانی آنها انجام می‌دهند[صفحه ۲۳۴] البته نمی‌فهمم که آنها را بترساند، مانند کسوف خورشید یا ماه، یا مانند تپانچه‌ام وقتی که در هوروبتس مورد حمله آنها قرار گرفتم؛ و همچنین وقتی که به عنوان یک سوار بالدار سیاه در ساحل شمال شرقی ظاهر شدم. در مورد دوم، متأسفانه، من خیلی دور بودم که چهره‌های آنها را به وضوح ببینم، و در مورد اول، پس از حمله، آنها تسلیم معقول‌تری جفر نسبت به اجتناب‌ناپذیری فرشتگان نشان دادند تا بزدلی واقعی.

هشجین

آنچه من عمدتاً در آن زمان دیدم، گاهی اوقات چهره‌ای با چشمان کاملاً باز و مردد بود که به شدت اخم کرده بود؛ در حالی که برخی دیگر شانه‌های خود را بالا می‌انداختند و ذکر چشمان خود را می‌بستند و منتظر صدای بلند تپانچه بودند، صدایی ناخوشایند که قبلاً از اسلحه‌های ژاپنی شنیده می‌شد، همیشه به اعصاب آنها شوک وارد می‌کرد. ابجد وقتی یک آینو می‌خواهد نشان دهد که کاری را نمی‌توان انجام داد، یا نمی‌تواند مانع انجام آن توسط کسی شود، نه جادو کهن مانند یک فرانسوی شانه‌هایش را بالا می‌اندازد، نه مانند یک انگلیسی سرش را به طرفین تکان می‌دهد؛ و نه مانند یک ناپلی دستانش را به جلو پرتاب می‌کند، بلکه آرام و مستقیم می‌ایستد و سرش را کمی به جلو خم می‌کند، به آرامی سرش را بالا می‌آورد جادو و به کافران آرامی پلک می‌زند گشایش و می‌گوید که نمی‌تواند این کار را انجام دعانویس گتوند دهد.

دعانویس حمیدیه وقتی بچه‌ها اخم می‌کنند یا ناراضی هستند، اخم می‌کنند و لب‌هایشان را جلو می‌دهند و صدایی تو دماغی شبیه به این – «اوهیم» – درمی‌آورند، بدون اینکه هیچ یک از مصوت‌ها به وضوح تلفظ شوند. روش ما دعانویس برای تکان دادن سر پیشینه تاریخی به صورت عمودی به نشانه تأیید و تکان دادن دعانویس هشجین آن به پهلو به نشانه نفی، برای نژاد اصیل شناخته شده نیست. کسانی که کلیسا این روش را انجام می‌دهند، چه آینو و چه دورگه‌ها، آن را از ژاپنی‌ها آموخته‌اند. هشجین دست راست معمولاً در نفی استفاده می‌شود، آن را از راست به چپ و جلوی سینه کافر می‌گذرانند؛ و هر دو دست به طرز زیبایی دعانویس به سمت سینه بالا آورده می‌شوند و به نشانه تفسیر آیین‌های طلسم ممکن است در سنت‌های مختلف متفاوت باشد تأیید به سمت پایین تکان داده می‌شوند.