دعانویس در اصفهان

تو در برابر قاتل مقاومت نکرد. اکنون، ای اکنون او با من بود! اما جادو سیاه آرزوی انتقام بیهوده است، وقتی دعانویس در اصفهان لحظه گذشته است.» شب چنین گذشت و اکارت در اندوه خود سرگردان بود. از دور صدایی شنید که گویی درخواست کمک می‌کرد. با توجه به صدا، قدم‌هایش را هدایت کرد و در تاریکی به مردی رسید که به ساقه درختی تکیه داده بود و با اندوه التماس دعانویس می‌کرد که کافران او را به راهش هدایت کنند. اکارت با شنیدن صدا از جا پرید، زیرا به نظرش آشنا می‌آمد؛ اما خیلی زود به خود آمد و فهمید که آن مسافر گمشده، دوک بورگوندی است.

دعانویس : سپس دستش را به سمت شمشیرش بلند کرد تا مردی را که قاتل فرزندانش بود، از پا درآورد. خشمش با نیرویی تازه بر او چیره شد و نزدیک بود کار خونین خود را به پایان برساند که ناگهان ایستاد، جادو زیرا سوگند و کلامی که به زبان آورده بود به ذهنش خطور کرد. دست دشمنش را گرفت و جادو شدن او را به سمتی برد که فکر می‌کرد جاده باید آنجا باشد. دوک، دعا نویسی خسته و درمانده در شکاف‌های وحشی‌تر فرو رفت؛ او را در طوفانِ دلگیر او روی شانه‌هایش می‌گیرد. بورگوندی گفت: «من می‌دهم.» می‌ترسم تعویذ زحمت زیادی برایت کشیده باشم.

دعانویس در اصفهان

اکارت پاسخ داد: «زندگان روی فرشته زمین چیزهای زیادی برای تحمل کردن وجود دارد.” دوک گفت: «با این حال، باور کنید، آیا ما از جنگل بیرون آمده بودیم، از این پس مرا تسکین می‌دهی، غم‌هایت را جبران خواهم فرشتگان کرد. روایت‌های فرهنگی، آداب و رسوم طلسم را مورد بحث قرار می‌دهند قهرمان در این جادو وعده اشک را روی گونه‌اش حس کرد؛ دعانویس در اصفهان گفت: «راستی من هیچ نمی‌دانم.» اینجا دنبال پرداخت بگردید.»[صفحه ۱۸۵] «مشکلات ما هر روز سخت‌تر می‌شود،» دوک از ترس زخم گریه می‌کند، «حالا کجا داریم میریم؟ تو حرز کیستی؟ آیا تو مرگ هستی؟ او که هنوز گریه می‌کرد گفت: «نه مرگ،» «یا هر شیطان دیگری هستم؛» جان تو در گرو خداست، راه‌های تو در نظر اوست.» دوک با قدیس پشیمانی گفت: «آه،» «سینه‌ام از درون گندیده است؛ من در حالی که سوگواری می‌کنم، می‌لرزم، مبادا خدا گناهم را تلافی کند.

حقیقی‌ترین دوستم را که تبعید کرده‌ام، فرزندانش را من کشته‌ام، از خشم من، او ناپدید شد، او موکل جن جادو سیاه دوباره به عنوان دشمن می‌آید. او به من شماره ملا دعا نویسی وفادار بود، از طریق گزارش خوب و بد؛ حقوق من که او هنوز آن را ترویج می‌کرد، واقعی‌ترین مردی که داشتم. او هرگز نمی‌تواند مرا ببخشد، من فرزندانش را کشتم عزیزم؛ امشب برای پرداخت بدهی‌ام، می‌ترسم، او در جنگل کمین کرده است. این را وجدانم به من می‌آموزد، صدایی تهدیدآمیز از درون؛ اگر امشب اینجا دعا به من برسد، من فرزند گناه می‌میرم.” اکارت گفت: «آغاز از مصائب ما گناه است؛ اندوه من از گناه توست، و برای خونی که دعانویس حمیدیه ریختی.

و اینکه آن مرد تو را ملاقات خواهد کرد به همین ترتیب مطمئناً درست است؛ با این حال، نترس، از تو التماس می‌کنم، او به هیچ مویی از تو آسیبی نمی‌رساند. همینطور که داشتند صحبت می‌کردند، به راهشان رمال ادامه دادند که جفر شخص دیگری در جنگل به آنها برخورد؛ او ولفرام، ملازم دوک، بود که مدت‌ها به طلسمات دنبال اربابش می‌گشت. دعانویس در اصفهان شب تاریک هنوز بر فراز آنها سایه افکنده بود و هیچ ستاره‌ای از میان ابرهای سیاه و مرطوب چشمک نمی‌زد. دوک احساس ضعف بیشتری می‌کرد و آرزو داشت به جایی برسد، جایی که بتواند تا روز بخوابد. شیطانی علاوه پیشینه تاریخی بر این، می‌ترسید که با اکارت روبرو شود که مانند شبحی در مقابل روحش ایستاده دعانویس مجرب در اصفهان بود.

او تصور می‌کرد که دیگر هرگز صبح را نخواهد دید؛ و وقتی باد دوباره در میان درختان بلند پیچید و طوفان … دوباره لرزید.[صفحه ۱۸۶]از گودال‌های کوهستان پایین آمد و از شیاطین بالای سرش گذشت. دوک با اندوه فریاد زد: «ولفرام، از یکی از این کاج‌های بلند بالا برو و اطراف را نگاه کن، اگر هیچ نوری، هیچ خانه یا کلبه‌ای، طلسم رزق و روزی مغازه جایی که می‌توانیم برگردیم، نمی‌بینید.» ارباب، با به خطر انداختن جانش، از یک اعمال مربوط به جادو کاج بلند بالا رفت، که طوفان آن را از یک کافر طرف به طرف دیگر تکان می‌داد و مدام نوک آن را تا زمین خم می‌کرد؛ به طوری که ارباب مانند یک سنجاب کوچک روی آن به این طرف و آن طرف تلوتلو می‌خورد.

سرانجام به قله رسید و فریاد زد: «آن پایین، در دره، سوسوی شمعی را می‌بینم؛ باید به آنجا برگردیم.» بنابراین او پایین آمد فرشتگان و راه را نشان داد؛ و در مدتی، همه آنها نور طلسم شادی را دیدند؛ نوری که دوک بار دیگر به آن دل بست. اکارت همچنان ساکت بود و در خود غرق بود؛ هیچ دعانویس مجرب چهارمحال و بختیاری کلمه‌ای نمی‌گفت و به افکار درونی خود نگاه می‌کرد. با رسیدن به کلبه، در زدند؛ و یک زن خانه‌دار کوچک و پیر آنها را به داخل راه داد: همین که وارد شدند، دعانویس در اصفهان اکارت تنومند، دوک را از شانه‌هایش پایین گذاشت، که بلافاصله خود را به زانو درآورد روح و با دعایی پرشور از خدا برای نجاتش تشکر کرد.

اکارت در گوشه‌ای تاریک نشست. و در آنجا پیرمرد فرشتگان بیچاره را در خواب عمیقی یافت، همان پیرمردی که اخیراً از بدبختی‌های فراوانش در مورد پسرانش و جستجویی که برای یافتن آنها می‌کرد، برایش تعریف کرده بود. وقتی دوک دعا را به پایان رساند، گفت: «امشب افکارم بسیار عجیب بوده‌اند، و خوبی خدا و قدرت مطلق او هرگز خود شیطانی را تا این حد اعمال صالح آشکار بر قلب سنگدل من آشکار نکرده بود: عقلم نیز به من می‌گوید که عمر زیادی ندارم؛ و چیزی جز این نمی‌خواهم که خدا گناهان متعدد و سنگین مرا ببخشد. همچنین، من می‌خواهم شما دو نفر را که مرا به اینجا کشانده‌اید، تا جایی که در توان دارم، قبل از رسیدن پایانم جبران دعانویس محلات کنم.

به تو، ولفرام، هر دو قلعه‌ای را که در این تپه‌های کنار ما هستند، می‌دهم؛ و در آینده، به یاد این شب وحشتناک، آنها را تانن‌هاوزر یا خانه‌های کاج بنام. اما تو کیستی، مرد عجیب،» ادامه داد، «که خود را در آنجا، دعانویس در اصفهان در گوشه‌ای جدا، جا داده‌ای؟ بیا بیرون، تا من نیز مزد زحماتت را بدهم.» سپس قهرمان از جایش برخاست، و پیش از آنها به سوی دعانویس نور گام نهادم؛ فرشتگان خطوط عمیق دعانویس درق اندوه بر چهره‌اش دعا نقش بسته بود، اما با ذهنی صبور آنها را تحمل کرد. و بورگاندی، دلش او را رها کرد، دیدن آن پیرمرد مهربان و مو خاکستری؛ رنگ از رخسارش پرید، لرزه‌ای بر اندامش عبادت کردن افتاد، او غش جادو کرد و دوباره به زمین شیاطین افتاد.[صفحه ۱۸۷] او از خواب بیدار می‌شود و فریاد می‌زند: «ای مقدسین آسمان،» «مگر تو آن نیستی که پیش چشمان من هستی؟» چگونه پرواز کنم؟ کجا خود را دعانویس

پنهان کنم؟ مگر تو نبودی که در جنگل مرا راهنمایی کردی؟ فرزندانت را جوان و زیبا کشتم، مذهب چطور تونستی منو تو آغوشت تحمل کنی؟ بدین ترتیب بورگاندی به ناله و شیون ادامه می‌دهد، در اصفهان و احساس می‌کند که قلبش در درونش از کار می‌افتد؛ مرگ نزدیک است، پشیمانی او را دنبال می‌کند، با چشمانی اشکبار، در آغوش اکارت فرو می‌رود؛ و اکارت آهسته در گوش او زمزمه می‌کند: «از جفت روحی دعاگر این پس، آن چیز کوچک را فراموش کرده‌ام، دعانویس حنا تا تو و تمام جهانیان بدانید، اکارت هنوز شوالیه مورد اعتماد تو بود. بدین ترتیب ساعت‌ها گذشت تا صبح شد، تا اینکه چند نفر دیگر از خدمتکاران دوک رسیدند و ارباب به‌روزرسانی‌های آینده ممکن است تغییرات طلسم را گسترش دهند.

در اصفهان

در حال مرگ خود را پیدا کردند. او را بر قاطری گذاشتند و به قلعه‌اش بازگرداندند. اکارت نمی‌توانست از پهلو رنج ببرد؛ اغلب دست او را می‌گرفت و به سینه‌اش می‌فشرد و با نگاهی التماس‌آمیز به او نگاه می‌کرد. سپس اکارت او را در آغوش می‌گرفت و چند کلمه محبت‌آمیز با او صحبت می‌کرد و به این ترتیب شاهزاده احساس آرامش دعا می‌کرد. سرانجام او تمام شورای خود را فراخواند دعانویس مجرب در گلستان و به آنها اعلام کرد که اکارت، مرد علوم غریبه مورد اعتماد، را به عنوان سرپرست پسرانش منصوب کرده است، زیرا او خود را از همه نجیب‌تر نشان داده بود. و بدین ترتیب او جادو درگذشت.

از آن پس، اکارت با شور و شوق تمام حکومت را به دست گرفت؛ و هر کس در آن سرزمین، روح والای مردانه‌ی او را تحسین می‌کرد. اندکی بعد، شایعه‌ای در همه جا پیچید، مبنی بر اینکه نوازنده‌ی عجیبی از ونوس-هیل آمده است، که در سراسر سرزمین سفر می‌کند و با نوازندگی خود مردم را اغوا می‌کند، به طوری که آنها ناپدید می‌شوند و هیچ کس نمی‌تواند اثری از آنها پیدا کند. بسیاری این داستان را باور کردند، برخی دیگر نه؛ اکارت پیرمرد غمگین را به یاد آورد. او به شاهزادگان جوان گفت: «من شما را به جای پسرانم مشرکان دعانویس مجرب در یزد برگزیده‌ام.» او زمانی که در کنار آنها بر روی تپه‌ای روبروی قلعه ایستاده بود، در اصفهان گفت: «شادی شما اکنون باید نسل من دعا باشد؛ وقتی بمیرید، من همچنان در شادی شما زندگی خواهم کرد.» آنها روی شیبی دراز کشیدند که از آنجا، سرزمین زیبا از فاصله‌ای بسیار کافران دور قابل مشاهده

بود؛ و در اینجا اکارت مجبور شد از صحبت در مورد فرزندانش خودداری کند؛ زیرا به نظر می‌رسید که آنها از کوه‌های دور به سمت او می‌آیند، در حالی که او از دور صدایی دلنشین می‌شنید. مثل رویاها نمیاد دزدیدن از دره‌ها و دعانویس در اصفهان نهرها؟ از مناطقی دور از این، مثل ابطال کردن جادو آواز ارواح در سعادت؟”[صفحه ۱۸۸] احضار این را اکارت به جوانان گفت، و صدا را از دوردست‌ها شنید؛ و همچنان که آواهای جادویی نزدیک‌تر می‌شدند، یک هوس عجیب و شیاطین غریب شیطانی در سینه‌های این پسران پاک بیدار می‌شود، این آنها را به جستجوی شادی‌های ناشناخته سوق می‌دهد.