دعانویس در زینبیه اصفهان

مجبور کرد تا با خود به تپه هجوم آورند. سپس جهنم دروازه‌های رمل خود را به دعا نویسی روی انسان‌های بیچاره گشود و دعانویس در زینبیه اصفهان آنها را با موسیقی اغواکننده به درون خود کشاند. در کودکی اغلب این داستان را می‌شنیدم، و در ابتدا بدون اینکه به آن توجه خاصی داشته باشم؛ اما خیلی زود چنان مرا فرا گرفت که تمام طبیعت، هر صدایی، هر گلی، طلسم داستان این نواهای دلربا را به یاد من آورد. نمی‌توانم به تو بگویم که چه غمی، چه اشتیاق وصف‌ناپذیری مرا شیطان فرا گرفت، وقتی به حرکت ابرها نگاه می‌کردم و نور آبی باشکوه را می‌دیدم که از میان آنها می‌تابید؛ یا چه خاطراتی چمنزارها و دعا نویسی جنگل‌ها در ژرفای قلبم بیدار می‌شدند.

دعانویس : اغلب فرشته زیبایی شیطانی و سرشاری طبیعت سلطنتی چنان مرا تحت تأثیر قرار می‌داد که دستانم را دراز می‌کردم، گویی می‌خواستم با آنها پرواز کنم.[صفحه ۱۹۳]بال‌هایی داشته باشم؛ تا بتوانم همچون روح طبیعت، خود جادو سیاه را بر فراز کوه و دره جاری کنم؛ تا بتوانم بر فراز چمن و جنگل به تفکر منابع تاریخی به آداب و رسوم آیینی اشاره می‌کنند فرشتگان بپردازم و غنای سعادت او را استنشاق کنم. و اگر در روز، چشم‌انداز آزاد مرا مسحور می‌کرد، در شب، خیال‌پردازی‌های تاریک و خواب‌آلود مرا عذاب می‌دادند؛ و خود را در تاریکی مطلق پیش رویم قرار می‌دادند، گویی که مسیر زندگی‌ام را برای همیشه مسدود می‌کردند. بالاتر از همه، یک رویا بود که تأثیری محونشدنی بر احساساتم گذاشت، هرچند هرگز نتوانستم به وضوح اشکال آن را به خاطر بیاورم.

دعانویس در زینبیه اصفهان

فکر کردم غوغایی عظیم در خیابان‌ها برپاست؛ صداهای نامفهوم و گیج‌کننده‌ای شنیدم؛ شب تاریک بود؛ به خانه پدر و مادرم رفتم؛ کسی جز پدرم آنجا نبود، و او هم بیمار بود. صبح روز بعد، پدر و مادرم را در آغوش گرفتم و با مهربانی و نرمی ذوب‌کننده‌ای آنها را ادرس بهترین دعانویس در اردبیل به دعا سینه‌ام فشردم، گویی نیرویی خصمانه می‌خواست آنها را از من جدا کند. به پدرم گفتم: «آیا قرار است تو را از دست بدهم؟» «آه! بدون تو تعویذ در این دنیا چقدر بدبخت و تنها بودم!» دعانویس در زینبیه اصفهان آنها سعی کردند مرا دلداری دهند، اما نتوانستند تصویر مبهم را از خاطرم پاک کنند.

«بزرگتر انرژی مثبت شدم، در حالی که هنوز خودم را از دیگر پسران همسن و سال خودم جدا نگه می‌داشتم. اغلب تنها در مزارع پرسه می‌زدم: و یک روز صبح، در حین پرسه زدن‌هایم، راهم را گم کرده بودم؛ و همینطور در جنگلی انبوه عبادت کردن به این سو و آن سو می‌رفتم، و نمی‌دانستم به کجا برگردم. پس از مدت‌ها جستجوی بیهوده برای یافتن جاده، سرانجام ناگهان به نرده‌ای آهنی رسیدم که در میان آن باغی قرار داشت. از میان میله‌ها، مسیرهای سایه‌دار زیبایی را در مقابلم دیدم؛ درختان میوه و گل‌ها؛ و در نزدیکی‌ام شیاطین بوته‌های گل رز در آفتاب می‌درخشیدند.

اشتیاقی بی‌‌نام برای این گل‌های رز علوم غریبه مرا فرا گرفت؛ نتوانستم جلوی خودم را بگیرم که به جلو بروم؛ خودم را به فرشتگان زور از بین میله‌ها عبور دادم و حالا در باغ ایستاده بودم. بلافاصله روی زانوهایم افتادم؛ جادو سیاه بوته‌ها را در آغوش گرفتم؛ گل‌های رز را با لب‌های قرمزشان بوسیدم و در اشک‌هایم ذوب شدم. مدتی زانو زده شیطانی بودم نماز خواندن و غرق در نوعی وجد و شعف بودم که دعا نویسی دو دختر از طلسم رزق و روزی فراوان دعا نویس کوچه‌ها آمدند؛ یکی هم‌سن و سال خودم، دیگری بزرگتر. از خلسه‌ام بیدار شدم و به وجد بالاتری فرو رفتم. چشمم به کوچکتر افتاد و در این لحظه احساس کردم که گویی موکل جن تمام رنج‌های ناشناخته‌ام التیام یافته است.

آنها مرا به خانه بردند؛ والدینشان، دعانویس پس از اینکه نام مرا فهمیدند، دعانویس در زینبیه اصفهان برای پدرم پیغام فرستادند که عصر خودش آمد و رمال مرا برگرداند. «از این روز، جریان نامطمئن زندگی‌ام جهت ثابتی پیدا کرده بود؛ افکارم برای همیشه به سوی قلعه و دخترک شیاطین هجوم آوردند؛ زیرا به نظرم می‌رسید که اینجا روح خانه‌ی تمام آرزوهایم است. لذت‌های فرشتگان همیشگی‌ام را فراموش کردم، همبازی‌هایم را رها کردم،[صفحه ۱۹۴]و اغلب توسل به باغ، قلعه و اِما سر می‌زدم. در مدت کوتاهی، گویی در اینجا ساکن خانه شده بودم، طوری که دیگر دیدن من برایشان عجیب نبود؛ و اِما هر روز برایم عزیزتر می‌شد.

بدین ترتیب ساعاتم می‌گذشت؛ و مهر و محبتی قلبم را تسخیر کرده بود، هرچند خودم از آن آگاه نبودم. به نظرم می‌رسید که تمام مقصدم محقق شده است؛ هیچ آرزویی نداشتم جز اینکه دوباره بیایم؛ و وقتی می‌رفتم، همان چشم‌انداز را برای فردا دعا داشته باشم. «اوضاع از این قرار بود که شوالیه‌ای جوان در خانواده با من دعانویس آشنا شد؛ او دوست پدر و مادرم بود؛ و او هم خیلی زود، مانند من، به اما دل بست. از همان لحظه، از او به عنوان دشمن خونی‌ام متنفر شدم؛ اما هیچ چیز نمی‌تواند احساساتم را توصیف کند، وقتی که خیال می‌کردم اما او را بیشتر از من دوست دارد.

از آن لحظه به بعد، جادو گویی موسیقی که تا ارواح آن زمان شیاطین مرا همراهی می‌کرد، در سینه‌ام خاموش شد. من فقط به مرگ و نفرت فکر می‌کردم؛ افکار وحشی اکنون در سینه‌ام بیدار می‌شدند، وقتی اما آهنگ‌های معروفش را با عودش می‌خواند. من هم نفرتی را که احساس می‌کردم پنهان نمی‌کردم؛ و وقتی پدر و مادرم سعی می‌کردند با من استدلال و مخالفت کنند، من خشمگین و متناقض می‌شدم.» «حالا در جنگل‌ها و بیابان‌های سنگی پرسه می‌زدم، از خودم خشمگین بودم. مرگ رقیبم چیزی بود که تصمیم گرفته بودم. شوالیه جوان، پس از چند ماه، رسماً از والدین معشوقه‌ام خواستگاری کرد و معشوقه‌ام به عقد او درآمد.

هر آنچه در طبیعت نادر و جادو زیبا بود، هر آنچه مرا با شکوهش مسحور کرده بود، در روحم با تصویر اما یکی شده بود؛ من هیچ خوشبختی دیگری جز اما جادو کهن را تصور نمی‌کردم، نمی‌شناختم یا آرزو نمی‌کردم؛ نه، دعانویس در زینبیه اصفهان من عمداً تصمیم گرفته بودم که روزی که از دست دادن او نسخ خطی را به همراه داشت، نابودی خودم را نیز به همراه داشته باشد.» «پدر و مادرم از چنین انحرافی در دل اندوهگین بودند؛ مادرم بیمار شده بود، مشرکان اما من به این موضوع توجهی نمی‌کردم؛ وضعیت او برایم چندان مشکلی ایجاد نمی‌کرد و به ندرت او را می‌دیدم. روز عروسی دشمنم نزدیک می‌شد؛ و با نزدیک شدن آن، عذاب روحی که مرا به جنگل‌ها و کوه‌ها شیاطین کشاند، افزایش می‌یافت.

من و خودم را با وحشتناک‌ترین نفرین‌ها نفرین می‌کردم. در این زمان هیچ دوستی نداشتم؛ هیچ مردی حاضر نبود مسئولیتی را به عهده بگیرد، زیرا همه مرا از دست رفته می‌دانستند.» شب ترسناک عروسی از راه رسید. در میان صخره‌ها پرسه می‌زدم، صدای شرشر جویبارهای جنگلی را از پایین می‌شنیدم؛ اغلب از خودم می‌لرزیدم. وقتی صبح شد، جفر دشمنم را دیدم که از کوه‌ها پایین می‌آید؛ با ضربات سهمگین به او حمله کردم.[صفحه ۱۹۵]سخنرانی‌ها؛ او پاسخ داد؛ ما شمشیرهایمان را کشیدیم و او خیلی زود زیر ضربات خشمگین من افتاد. «من با عجله رفتم، اما مراقب او نبودم، اما ملازمانش جسد را بردند.

شب‌ها، در اطراف خانه‌ای که اِمای من را در بر گرفته بود، پرسه می‌زدم؛ و چند روز بعد، در صومعه‌ی همسایه صدای ناقوس تشییع جنازه و آواز قبر راهبه‌ها را شنیدم. جویا شدم؛ و به من گفته شد که دوشیزه اِما، از غم مرگ شیطانی دامادش، دعانویس در زینبیه اصفهان مرده است.» «دیگر مذهب نمی‌توانستم بمانم؛ شک داشتم که زنده هستم یا نه، آیا کیمیاگری همه چیز حقیقت دارد یا نه. با عجله به خانه پدر و مادرم برگشتم؛ و شب بعد، دیروقت، به شهری که آنها در آن زندگی می‌کردند، رسیدم. همه چیز در آنجا آشفته بود؛ اسب‌ها و ارابه‌های نظامی خیابان‌ها را پر کرده بودند، سربازان به این ذکر طرف و آن طرف هل می‌دادند و با عجله و بی‌نظمی صحبت می‌کردند: امپراتور در شرف شروع یک لشکرکشی علیه دشمنانش بود.

زینبیه اصفهان

وقتی وارد شدم، نوری تنها در خانه پدرم می‌درخشید؛ فشار خفه‌کننده‌ای بر سینه‌ام سنگینی می‌کرد. همین که در زدم، خود پدرم با قدم‌های آهسته و متفکرانه به استقبالم آمد؛ و بلافاصله رویای قدیمی دوران کودکی‌ام را به یاد آوردم؛ و با احساسی سوزان احساس کردم که اکنون در حال تحقق یافتن است. با حیرت پرسیدم: «پدر، چرا اینقدر دیر بیدار شده‌ای؟» او مرا به داخل هدایت کرد و گفت: «شاید بیدار شده باشم، زیرا طلسم مادرت اکنون مرده است.» «سخنانش همچون صاعقه بر روحم فرود آمد. او با حالتی متفکرانه نشست؛ من کنارش نشستم. جسد در تختی دراز کشیده بود و به طرز عجیبی در پارچه کتان پیچیده شده طلسم رزق و روزی مغازه بود.

قلبم داشت از جا می‌پرید. پیرمرد گفت: «من اینجا بیدار شدم، چون همسرم هنوز کنارم نشسته است.» حواسم از کار افتاد؛ چشمانم را به گوشه‌ای دوختم؛ و پس از مدتی، گویی بخاری برخاست؛ بخار بالا رفت و متزلزل شد؛ و چهره آشنای مادرم به وضوح از میان آن جمع شد و با نگاهی جدی به من نگاه کرد. می‌خواستم بروم، اما نمی‌توانستم؛ زیرا هیکل مادرم مرا به سوی خود فرا می‌خواند و پدرم مرا در آغوش گرفت و با صدای سید و حاجی آهسته‌ای به من دعانویس زمزمه کرد: «او از غم تو مرد.» با محبتی کودکانه او را در آغوش گرفتم؛ اشک‌های سوزانم را روی سینه‌اش ریختم.

مرا بوسید؛ و من لرزیدم؛ در زینبیه اصفهان زیرا لب‌هایش، وقتی مرا لمس می‌کردند، سرد بودند، مانند لب‌های یک مرده. علوم غریبه با وحشت طلسم فریاد دعانویس در زینبیه اصفهان زدم: «پدر، حالت چطور است؟» او با درد به خود می‌پیچید و هیچ جوابی نداد. چند لحظه بعد، کافران احساس کردم که او سردتر می‌شود؛ دستم را روی قلبش گذاشتم، اما بی‌حرکت بود؛ و در هذیانی ناله‌وار، بدنش را محکم در آغوش گرفتم. [صفحه ۱۹۶] «انگار سوسویی، همچون نخستین پرتو سپیده دم، از اتاق تاریک گذشت؛ و ناگاه، روح پدرم در کنار پیکر مادرم نشست؛ و هر این محتوا اطلاعات کلی مربوط به طلسم را خلاصه می‌کند دو با دلسوزی طلسم به من نگاه کردند.