دعانویس جاجرم

از هر ایده مذهبی دیگری، به جز آن، ضرر رسانده است. نمی‌خواهم هیچ امیدی را از قلب هیچ انسانی بگیرم. من هیچ مخالفتی با اعتقاد مردم به هر چیز دعانویس جاجرم خوبی ندارم – هیچ مخالفتی با انتظار آنها از تاج شادی بی‌نهایت برای هر انسانی ندارم. بسیاری از مردم تصور می‌کنند که جاودانگی باید یک خیر بی‌نهایت باشد؛ اما، گذشته از همه اینها، چیزی وحشتناک در ایده زندگی بی‌پایان وجود دارد. به رودخانه‌ای فکر کنید که هرگز به دریا نمی‌رسد؛ به پرنده‌ای که هرگز بال‌هایش را نمی‌بندد؛ به سفری که هرگز پایان نمی‌یابد. اکثر مردم از فکر کردن به دنیای دیگر و باور به آن لذت زیادی می‌برند.

دعانویس : در آنجا زندانی انتظار آزادی دارد؛ برده آزادی را می‌یابد؛ فقیر انتظار ثروت دارد؛ ثروتمند خوشبختی؛ دهقان رویای قدرت و پادشاه رضایت را در سر می‌پروراند. آنها انتظار دارند آنچه جادو سیاه را که در اینجا کم دارند، در آنجا بیابند. من نمی‌خواهم این رویاها را نابود کنم. من تلاش می‌کنم آتش‌های ابدی را خاموش کنم. یک قبر خوب و خنک بی‌نهایت بهتر از کوره آتشین خشم یهوه است. خواب ابدی بهتر از درد ابدی است. من به سهم خود ترجیح می‌دهم نابود شوم طلسم تا اینکه فرشته‌ای باشم با تمام امتیازات بهشتی، و با این حال در سینه‌ام قلبی داشته باشم که بتواند شاد باشد در حالی که کسانی که در این دنیا مرا دوست داشتند، در حال نابودی بودند.

دعانویس جاجرم

من صمیمانه امیدوارم که زندگی آینده تمام رویاهای باشکوه را محقق کند؛ اما در دین امروزی هیچ شادی تعویذ وجود ندارد. هیچ چیز به اندازه ادعاهای الهیات که هیچ حقیقتی آنها را پشتیبانی نمی‌کند، هنگام خم شدن بر فراز مردگانمان، خالی شیاطین از آرامش نیست. وعده‌ها بسیار دور و مردگان بسیار نزدیک هستند. دعانویس جاجرم از سخنان گفته شده در هجده قرن پیش، پژواک‌ها بسیار فرشتگان ضعیف و صدای کلوخ‌ها بر تابوت بسیار بلند است. بالای قبر، کشیش صادق چه می‌تواند بگوید؟ اگر مردگان مسیحی نبودند، پس جادو چه؟ روحانی ارتدکس کافر چه تسلی می‌تواند به بیوه یک کافر صادق بدهد؟ اگر مسیحیت علوم غریبه حقیقت داشته باشد، نمادگرایی آیینی در اسناد فرهنگی ظاهر می‌شود دنیای دیگر بدتر از این خواهد دعانویس آشخانه بود.

دعانویس پیرانشهر در مشرکان آنجا بسیاری بدبخت خواهند بود، فقط تعداد کمی خوشحال؛ در آنجا بدبختان نمی‌توانند کیمیاگری وضعیت خود را بهتر کنند؛ آینده ستاره امیدی طلسم ندارد و در شرق ابدیت هرگز سپیده‌ای نخواهد بود. سوال . اگر ایده مجازات ابدی را کنار بگذارید، فرشته چگونه می‌خواهید انسان‌ها را مهار کنید؛ از چه طریقی رفتار آنها را به سمت خوبی سوق خواهید داد؟ پاسخ . خب، مشکل دین این است که مجازات و پاداش را به دنیای دیگری موکول می‌کند. اشتباه، اشتباه است، زیرا باعث ناراحتی می‌شود. درست، درست است، زیرا به خوشبختی انسان منجر می‌شود. این حقایق اساس چیزی است که من آن دعانویس را دین این دنیا می‌نامم.

وقتی انسانی اشتباه می‌کند، عواقب آن طلسم به دنبال آن می‌آید و بین علت و معلول، یک منجی نمی‌تواند قدم بردارد. بخشش نمی‌تواند بین عمل ارواح و پیامد آن حائل ایجاد کند. باید دینی برای بدن وجود داشته باشد دعانویس فاروج – دینی که از بدشکلی جلوگیری کند، از تکثیر دیوانگی خودداری کند، بیماری را گسترش ندهد دعانویس جاجرم دینی که بر اساس پیامدهایش در این طلسم نویس جهان قضاوت شود. مسیحیت ارتدکس آموخته و هنوز هم می‌آموزد که در این جهان تفاوت بین خوب و بد در این است که بدها از خود لذت می‌برند، در حالی که خوبان صلیب فضیلت را دعا با ابروهای خونین بسته و سوراخ شده با خارهای صداقت جادو شدن و مهربانی حمل می‌کنند.

به نظر من، همه اینها غیراخلاقی است. مردی که کار نادرستی انجام می‌دهد، صلیبی حمل می‌کند. هیچ جهانی، هیچ ستاره‌ای وجود ندارد که در آن نتیجه کار نادرست، خوشبختی واقعی باشد. هیچ جهانی، هیچ ستاره‌ای وجود ندارد دعانویس شاهین دژ که در آن نتیجه کار درست، بدبختی باشد. فضیلت و رذیلت باید در همه جا یکسان باشند. رذیلت باید همه جا رذیلت باشد، زیرا پیامدهای آن شر است؛ و فضیلت باید همه جا فضیلت باشد، زیرا دعا نویسی دعا نویسی پیامدهای آن خوب است. چیزی به نام بخشش نمی‌تواند وجود داشته باشد. این حقایق تنها تأثیرات بازدارنده ممکن هستند – طلسم انسان بی‌گناه نمی‌تواند به جای گناهکار رنج بکشد جادو سیاه و قانون را اجرا کند.

سوال . چگونه به این استدلال یا این واقعیت که کلیسا دائماً در حال افزایش است و اکنون چهارصد میلیون مسیحی طلسم وجود دارد، پاسخ می‌دهید؟ پاسخ . همزاد این چیزی است که من آن را استدلال اعداد می‌نامم. اگر این استدلال اکنون خوب است، همیشه خوب بوده است. اگر کافر مسیحیان در هر زمانی در اقلیت بودند، پس طبق این استدلال، ابجد مسیحیت اشتباه بوده است. هر دینی که موفق شده است، به استدلال اعداد متوسل شده است. زمانی بود که بودیسم در اکثریت بود. بودا نه تنها پیروان بیشتری نسبت به مسیح داشت، دعانویس جاجرم بلکه پیروان بیشتری نیز دارد. جفت روحی موفقیت یک نمایش نیست.

محمد یک موفقیت بود، و از همان ابتدا یک موفقیت بود. او در هزاران مزرعه پیروز شد. از قبایل پراکنده بیابان، او یک ملت ساخت و این ملت زیباترین بخش اروپا را از پیروان صلیب گرفت. در تاریخ جهان، موفقیت محمد بی‌نظیر است، اما این موفقیت ثابت نمی‌کند که او پیامبر خدا بوده است. اکنون ادعا می‌شود که حدود اجنه غیر مسلمان چهارصد میلیون مسیحی وجود دارد. دعا نویسی برای محاسبه این تعداد، من به عنوان یک مسیحی شمرده می‌شوم؛ طلسم من یکی از پنجاه یا شصت میلیون مسیحی در ایالات متحده هستم – به استثنای سرخپوستان، که مالیات نمی‌پردازند. طبق این گزارش سرشماری، همه ما به بهشت ​​​​می‌رویم – همه ما ارتدوکس دعانویس مهاجران هستیم.

در آخرین روز بزرگ، می‌توانیم با اطمینان به جلدهای حجیم حاوی آمار ایالات متحده مراجعه کنیم. در واقع، چند مسیحی در ایالات متحده وجود دارد – چند نفر به الهام کتاب مقدس اعتقاد دارند – چند طلسم نفر پیرو واقعی مسیح هستند؟ من وانمود نمی‌کنم که روح این تعداد را ارائه می‌دهم، اما جسارت می‌کنم و می‌گویم که پنجاه میلیون نفر وجود ندارد. در انگلستان چند نفر هستند؟ چهارصد میلیون نفر کجا دعانویس ماکو هستند؟ برای محاسبه این عدد عظیم، کافران آنها همه مرتدان، همه کاتولیک‌ها، همه یهودیان، معتقدان به معنویت، جهانی‌گرایان و توحیدگرایان، همه کودکان، همه احمق‌ها و دیوانه‌ها، شیطانی همه کافران، همه دانشمندان، دعانویس جاجرم همه کافران را شمارش کرده‌اند.

در واقع، آنها حق ندارند کسی را به جز اعضای ارتدکس کلیساهای ارتدکس بشمارند. اکنون ممکن است «اعضا»ی بیشتری نسبت به گذشته وجود حاجت گرفتن داشته باشد و این افزایش اعضا به دلیل کاهش دین است. هزاران عضو فقط مسیحی اسمی هستند که لباس فرم قدیمی قدیس را می‌پوشند، صرفاً به این دلیل که نمی‌خواهند دعانویس اسفراین به ترک کلیسا متهم شوند. کلیسا نیز نوعی نهاد شماره ملا اجتماعی است، باشگاهی با یک مرامنامه به جای آیین‌نامه، و از این مرامنامه هرگز دفاع نمی‌شود مگر اینکه توسط یک بیگانه مورد حمله قرار گیرد. اگر کشیش چیزی در مورد لیبرال بودنش در منبر خود نگوید، هیچ اعتراضی به او نمی‌شود زیرا او لیبرال است.

دعانویس جاجرم مردی مانند محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. آقای بیچر جماعت را به خود شیطانی جذب می‌کند، نه به این دلیل که مسیحی است، بلکه به این دلیل که یک نابغه است؛ جادو نه به این دلیل که ارتدکس است، بلکه به این دلیل که جادو حرفی برای گفتن دارد. او یک ورزشکار فکری است. او پر دعانویس نقده از حس ترحم و شعر است. او بیشتر توصیف می‌کند تا الوهیت؛ بیشتر خیرخواهی می‌کند تا مرامنامه، و در مجموع بیشتر عقل سلیم دارد تا الهیات. به همین دلایل هزاران نفر دوست دارند سخنان او را بشنوند. از سوی دیگر، افراد زیادی هستند که میل بیمارگونه‌ای به امور غیرعادی – به ناهنجاری‌های فکری – به افکاری که دو سر دارند، دارند.

جاجرم

این دلیل موفقیت برخی از رقبای آقای بیچر است. مسیحیان ادعا می‌کنند که موفقیت، آزمونی برای حقیقت است. آیا کلیسایی به پیشینه تاریخی خوبی کلیسای کاتولیک موفق بوده است؟ آیا تراژدی باغ عدن موفقیت‌آمیز بود؟ چه کسی در آنجا موفق شد؟ اگر منظورتان از موفقیت، تنها موفقیتی است که به دست آمده باشد، و اگر منظورتان از موفقیت، جلب رضایت اکثریت باشد، بهترین فرشتگان فکر، موفقیت نیست. گذشته از این، هیچ زمان مشخصی برای این آزمون وجود ندارد. آیا چیزی که امروز، یا سال آینده، یا در قرن آینده موفق شود، درست است؟ زمانی سیستم کوپرنیکی موفقیت‌آمیز نبود. هیچ زمان مشخصی وجود ندارد.

نتیجه این است که باید منتظر بمانیم. چیزی که اصلاً وجود دارد، باید تا حدی موفقیت‌آمیز باشد. چیزی حتی نمی‌تواند بدون موفقیت بمیرد. مطمئناً به اندازه کافی موفق بوده است که حیات داشته باشد. پرسبیتری‌ها باید در حالی که استدلال اکثریت و استدلال موفقیت را مطرح می‌کنند، به یاد داشته باشند که کاتولیک‌ها بسیار بیشتر از پروتستان‌ها هستند و کاتولیک‌ها می‌توانند فهرست طولانی‌تری از نام‌های برجسته ارائه دهند. با این دعا حال، پاسخ من به همه کافران اینها این است که تاریخ جهان نشان می‌دهد که جهل همیشه در اکثریت بوده است. یک راه درست وجود دارد؛ مسیرهای بی‌شماری که اشتباه هستند.

حقیقت یکی است؛ خطا بسیار. وقتی حقیقت بزرگی کشف می‌شود، یک نفر خود را جفر در مقابل دعا نویسی جهان قرار می‌دهد. تعداد کمی فکر می‌کنند؛ بسیاری دین باور می‌کنند. تعداد کمی رهبری می‌کنند؛ بسیاری پیروی می‌کنند. نور روز جدید، همانطور که از طاقچه پنجره شرق دعانویس جاجرم به نظر می‌رسد، در ابتدا فقط بر پیشانی یک نفر می‌افتد. یک چیز دیگر هم هست. خیلی از مردم خودشان را مسیحی جا می‌زنند در حالی که مسیحی کلیسا نیستند. همین چند وقت پیش، چند خانم با کالسکه کافران از کلیسا برمی‌گشتند. آنها به یک موعظه ارتدکس خوب گوش داده بودند. یکی از آنها به دیگری گفت: «می‌خواهم چیزی به تو بگویم – می‌خواهم تو گشایش را شوکه کنم – من به کتاب مقدس اعتقاد ندارم.» و دیگری پاسخ داد: «من هم ندارم.»