دعانویس کارچان

دعا > بهترین دعا > بهترین دعانویس > دعانویس کارچان

---

دارد. او پوست هر حیوانی را برای خانه و لباس خود دارد.» اما واپی تنها در کلبه‌اش زندگی می‌کرد. او عاشق شکار بود، اما تا آن زمان به هیچ دوشیزه‌ای اهمیت نمی‌داد. روزی، هنگامی که در دعا جنگل به دنبال دعانویس کارچان آهویی می‌رفت، از کلبه‌اش دور شد؛ خیلی دور از شکارگاه همیشگی‌اش. در آن سوی جنگل، فضای بازی منابع سنتی، آیین‌های طلسم را توصیف می‌کنند دید طلسم که در آن علف‌ها سبز شده بودند و شکوفه‌های زرد دعا مانند ستارگان آسمان، آن را زینت بخشیده بودند. [ 66]واپی به سرعت از میان جنگل گذشت تا دعا به فضای باز کافر رسید و در آنجا، همانطور که به اطراف نگاه می‌کرد، چیز عجیبی را کشف دعانویس کرد.

دعانویس : دایره‌ای بود که چمن‌ها خم شده بودند، انگار پاهای زیادی به آرامی از روی آن عبور کرده بودند. او از خود پرسید که چه پاهای رقصانی می‌توانستند این دایره را در چمن ایجاد کنند. و وقتی همه جا را نگاه کرد و هیچ رد پایی در بیرون آن گشایش نیافت، بیشتر تعجب کرد. واپی با تعجب پرسید: «چطور آمدند؟ چطور رفتند؟ من باید بیشتر از این بدانم.» بنابراین خودش را در میان درختان حاشیه جنگل پنهان کرد و منتظر ماند. او مدت زیادی شکار کرده بود: حشرات خواب‌آلود دور و برش وزوز می‌کردند و سرانجام واپی به خواب رفت. خیلی زود صدای موسیقی دل‌نشینی او را از خواب بیدار کرد.

دعانویس کارچان

مثل صدای زنگوله‌ای نقره‌ای بود. از جا پرید و گوش داد. انگار از آسمان می‌آمد. سرش را بالا دعانویس آورد؛ دعا نویس سپس طلسم بی‌حرکت ایستاد و منتظر ماند. درست بالای دایره، روی علفزار، چیزی در کلیسا حال پایین آمدن بود – واپی نمی‌دانست چیست. چیزی شبیه یک قایق بود، اما رنگ‌هایش مانند رنگ صدف دریایی بود، از نقره‌ای به سبز، دعانویس کارچان به صورتی و به آبی تغییر می‌کرد. [ 67]قایق شگفت‌انگیز در مرکز دایره آرام گرفت و دوازده دوشیزه از آن بیرون آمدند، زیباتر از هر دختری که واپی تا آن زمان مقدس دیده بود. دست در دست هم، به آرامی مذهب دور خود می‌رقصیدند، در حالی که فرشتگان زنگوله‌های نقره‌ای، زمان قدم‌هایشان را تنظیم می‌کردند.

چشمانشان همچون ستارگان می‌درخشید و بر سینه هر دوشیزه، ستاره‌ای قرار داشت. اما اگرچه همه زیبا بودند، واپی تنها مجذوب یکی از آنها شده بود و او کوچکترین بود. واپی فریاد زد: «من باید این دختر را برای خودم داشته باشم!» او از پناه درختان فرار کرد و می‌خواست او را در آغوش بگیرد، اما خیلی دیر شده بود. دختران حاجت گرفتن وحشت‌زده به داخل قایق خود پریدند که فوراً بلند شد و آنها را با خود برد. واپی آنقدر تماشا کرد تا آنها در میان ابرها ناپدید شدند. سپس به آرامی به کلبه‌اش بازگشت، اما فقط می‌توانست به دوشیزه زیبایی با چشمانی چون ستاره فکر کند و مصمم شد تمام رمال قدرتش را برای به دست جفر آوردن او به کار گیرد.

روز بعد، در همان ساعت، او دوباره در حاشیه جنگل بود، اما این بار به نماز خواندن شکل رمل شاهین سفید، که نامش را داشت، درآمده بود. [ 68]با خودش گفت: «صبر می‌کنم تا آنها برقصند، دعانویس هیدج و همزاد بعد به سمت جفت روحی دوشیزه‌ای که انتخاب می‌کنم پرواز می‌کنم. به شکل خودم درمی‌آیم و او را در آغوش می‌گیرم.» بنابراین واپی منتظر ماند و مانند قبل موسیقی‌ای مانند صدای زنگ‌های نقره‌ای شنید و قایق با فرشتگان رنگ‌های نقره‌ای متغیرش در داخل دایره شناور شد. دعانویس کارچان دوازده دوشیزه بیرون آمدند و رقص خود را آغاز کردند. واپی آنقدر مشتاق بود که نمی‌توانست منتظر بماند و فوراً از درخت پرواز کرد.

اما به محض اینکه دوشیزگان صدای بال‌های او را شنیدند، به قایق خود پریدند و به سرعت به آسمان برده شدند. واپی، که به شکل یک مرد درآمده بود، در جنگل نشست و پتویش را روی سرش دعانویس باغ ملک کشید، همانطور که سرخپوستان هنگام سوگواری انجام می‌دهند. او می‌ترسید که دوشیزگان دیگر هرگز اعمال مربوط به جادو باز نگردند. اما پس از مدتی شجاعت و امیدش بازگشت و تصمیم گرفت تا زمانی که دوشیزه‌ای را که قلبش را تسخیر کرده بود، به چنگ نیاورد، تسلیم نشود. روز سوم دوباره به حاشیه جنگل رسید و در آنجا متوجه جسد نیمه پوسیده شد. [ 69]کنده درخت. در اطراف کنده، دوازده موش صحرایی مشغول بازی بودند.

واپی گفت: «برادران کوچک، حالا باید به من کمک کنید.» او کنده درخت را بلند کرد و آن را نزدیک دایره جادویی در مزرعه گذاشت. سید و حاجی موش‌های کوچک مزرعه مثل قبل به بازی کردن در اطراف آن ادامه دادند. واپی خودش را به شکل یک موش مزرعه درآورد و شروع به دویدن با بقیه کرد. خیلی زود صدای موسیقی دلنشین را جادو شنید و با نگاه کردن به بالا، بار دیگر قایق نقره‌ای را جادو دید که از آسمان به پایین شناور بود. وقتی به زمین رسید، دوشیزگان ستاره‌ای از آن بیرون جهیدند و رقص خود را آغاز کردند. اما یکی از آنها کنده قدیمی را دعانویس حمیدیه دید.

او فریاد زد: «قبلاً آنجا نبود!» و در حالی که از دایره بیرون می‌دوید، دعانویس کارچان پیشینه تاریخی با دقت به آن نگاه کرد. دختر کوچک‌تر گفت: «برگردیم!» اما بقیه پاسخ دادند: «اما نگاه تعویذ کنید! موش‌های مزرعه دعانویس خرمدره این‌طرف و آن‌طرف می‌دوند. بیایید آنها را تعقیب کنیم!» موش‌های کوچک به هر سو می‌دویدند و دوشیزه‌ها در حالی که می‌خندیدند و با عصاهای نقره‌ای خود آنها را تهدید می‌کردند، به دنبالشان می‌دویدند. و آن که دختر جوان‌تر تعقیبش می‌کرد، از دیگران دور شد. سپس، درست زمانی که دختر به او رسید، خواست او را بزند. [ 70]با چوبدستی‌اش، موش کوچک مزرعه ناگهان به شکل یک مرد درآمد – و آن مرد واپی بود.

او دختر را در آغوش گرفت و به او گفت که چگونه با زیبایی‌اش دل او را ربوده است و از او التماس کرد که با او بماند. دوشیزگان دیگر، که از دیدن واپی ترسیده بودند، به درون قایق خود پریدند و قایق برخاست و آنها را با خود برد. سپس طلسم دختر کوچک گریه کرد، اما واپی او را دلداری داد، زیرا او قوی و شجاع و شکارچی قدرتمندی بود. و شیاطین دل دختر به دست آمد و با او به روستا رفت. بنابراین واپی با دوشیزه ستاره‌ای ازدواج کرد و او زیباترین دوشیزه در تمام قبیله بود. سال بعد، واپی و عروسش با به دنیا آمدن یک پسر بچه، شادتر هم شدند و شاهین سفید مغرورترین پدر در تمام قبیله بود.

دعانویس قیدار اما پس از گذشت ماه‌های بسیار، دوشیزه ستاره‌ای برای پدرش و برای صحنه‌های خانه ستاره‌ای‌اش در آسمان تنها شد. و بنابراین، روزی، دست پسر کوچکش را گرفت و او را به دایره جادویی در چمنزار برد. در مرکز دایره، او [ توسل 71]قایقی که از علف و نی‌های چمنزار بافته بود، و او و پسر کوچکش وارد آن شدند. سپس او آواز زنگوله‌های نقره‌ای را که همیشه در قلبش بود، خواند و قایق نی‌های بافته شده شروع به بالا طلسمات رفتن کرد. «واپی، رگه‌های آهنگ جادویی را شنید» بالا و بالاتر رفت تا اینکه دختر ستاره‌ای و پسرش را به سرزمین آسمان‌ها برد.

دعانویس گتوند واپی، که از دور در تعقیب بود، صدای آهنگ جادویی را شنید و به سمت آن نقطه دوید، اما خیلی دیر شده بود. او دید که قایق و سرنشینانش در میان ابرها ناپدید می‌شوند، و سپس روی چمنزار نشست، دعانویس کارچان سرش را با پتو پوشاند و سوگواری کرد. و هیچ کس در تمام قبیله نمی‌توانست او را آرام فرشتگان کند. دختر ستاره‌ای و پسرش مورد استقبال پدرش قرار گرفتند و مدتی اجنه غیر مسلمان آنها خوشحال بودند. سپس پسر شروع به آرزوی پدرش، شاهین سفید، کرد که بسیار قوی دعاگر و شجاع بود. و مادرش نیز مخفیانه آرزویش را داشت. [ 72]واپی و خانه‌ای که برایش ساخته بود.

روزی پدرش که متوجه شده مکاتب فکری مختلف، اعمال طلسم را به طور متفاوتی تفسیر می‌کنند بود، به او گفت: «دخترم، به سرزمین زمین دعانویس کارچان برگرد. به شوهرت بگو طلسم که می‌خواهم او در سرزمین ستارگان شیاطین به دیدنم بیاید و او را به اینجا بیاورم تا با تو و دین پسرت زندگی کند. اما قبل از اینکه بیاید، از هر نوع پرنده و جانوری یکی را شکار کند و از کافران هر کدام یک نمونه جادو دعانویس سده لنجان سیاه طلسم به سرزمین جادو شدن جادو آسمان ما بیاورد.» بنابراین دوشیزه ستاره‌ای با خوشحالی پسرش را برداشت و سوار قایقش طلسم نویس شد. سپس با خواندن سرود جادویی که همیشه در قلبش بود، آنها را جادو به زمین برگرداند.

کارچان

قلب واپی احضار با شنیدن موسیقی آهنگ مثل آهو به تپش افتاد و به سمت دایره جادویی دوید و همسر و پسرش کافر را در آغوش محکم و مهربانش گرفت. دوشیزه ستاره‌ای پیام دعانویس بیستون پدرش را به او داد و اگرچه واپی عاشق جنگل‌ها و دشت‌ها بود، اما آماده رفتن به سرزمین آسمان‌ها شد. او روز به روز شکار می‌کرد دعانویس و از هر پرنده یا حیوانی که شکار می‌کرد، یک بال، یک پا یا یک دم می‌برید تا با خود ببرد. سرانجام آماده شد و به همراه دوشیزه ستاره‌ای و پسرشان، سوار قایق جادویی شد و به سرزمین ستارگان برده شد.

[ 73]تمام مردم آن سرزمین دوردست برای استقبال از او و بازگشت دوشیزه ستاره‌ای و پسرش گرد هم آمدند. پدرش طلسم دسته بزرگ اشیاء عجیبی را که واپی آورده بود، برداشت و به مردمش گفت: «بیایید، من به شما اجازه می‌دهم انتخاب کنید! کسانی از شما که مایل به ماندن در سرزمین ستارگان دعانویس رامشیر هستند، می‌توانند همانطور که هستند بمانند. دیگران می‌توانند یک شیء از این دسته عجیب را انتخاب کنند و طبق انتخاب شما، در آینده نیز همینطور خواهید بود.» کارچان بسیاری از مردم به جلو هجوم آوردند و یکی دم گوزن را گرفت و فوراً به گوزن تبدیل شد و به سمت سرزمین زمین پرواز کرد.