دعانویس کوهیج

گرفت، احتمالاً در افسانه حذف می‌شود.) دیو بالدار سیاه ناپدید شد و موجودی سفیدپوست به کلبه آمد. (ترجمه آزاد، طلسم “فرشته نگهبان”)، با هاله نورانی (من)[صفحه ۱۵۶] کلاه سفید ترای) دور سرش. دعانویس کوهیج او به آنها پاداش داد و از آن روز خانواده در ایمانی که به چنین شیوه معجزه آسایی آموخته بودند، شادمان بودند. مبلغان مذهبی خوب به ما دعانویس خواهند گفت: «آیا این افسانه خود گویای همه چیز نیست؟ آیا نشان نمی‌دهد که آینوهای وحشی بدون اینکه فرشتگان خودشان بدانند مسیحی هستند؟» من جادوگر این دو فرشتگان روایت از یک داستان را ارائه داده‌ام، زیرا به خواننده نشان می‌دهند که تحریف روایت‌ها و تحریف حقایق کلیسا چقدر آسان است.

دعانویس : این تصویر خوبی از آنچه در فصل مربوط به باورها و خرافات آینوها می‌گویم، است و اگر جسارت کرده‌ام و مبلغان مذهبی را مسخره کرده‌ام، باید مرا ببخشید. این به خاطر این نیست که از آنها خوشم نمی‌آید، زیرا با کمال میل می‌پذیرم که برخی از آنها در شرق کارهای خوبی انجام داده‌اند؛ اما متأسفانه، اکثر آنها احضار دیدگاهی باز نسبت به حقایق نخواهند داشت. آنها چنان درگیر کار خوب خود در تغییر مذهب مردم به مسیحیت هستند که، جدا از آن، گاهی اوقات تمایل دارند با ایده‌های از پیش تعیین شده خود، حقایقی را که برای ذهنی کمتر متعصب به اندازه کافی ساده به نظر می‌رسند، رنگ و بویی ببخشند.

دعانویس کوهیج

[صفحه ۱۵۷] ساروبوت‌ها، مسیر رودخانه‌ای را نشان می‌دهند فرشتگان که توسط شن‌های روان تغییر یافته است. فصل پانزدهم. در ساحل شمال شرقی – از پورونای تا دماغه سویا. آخر شب بود که به پورونای رسیدم.[35] سارورو، آخرین روستایی که از شیطان آن عبور کرده بودم، تنها شش کلبه آینو و سه کلبه ژاپنی داشت و فاصله نه یا ده مایلی بین آنجا و این مکان کاملاً بی‌اهمیت بود. یک دختر آینو دوست‌داشتنی حدوداً دوازده ساله مرا از یکی از رودخانه‌های شن روان با کشتی عبور داد. دعانویس کوهیج من دعا هرگز موجودی زیباتر از او ندیده‌ام. او تا حدی لباس پوست فرشتگان پوشیده بود، اما نیمی از سینه‌اش برهنه بود؛ موهای سیاه و فرفری‌اش روی شانه‌هایش ریخته بود و در حالی که با ظرافت از روی کشتی پارو می‌زد، کافر دعانویس گاهی اوقات سرش را به عقب می‌کشید و به این ترتیب موهایی را که باد روی چشمانش ریخته بود، تکان می‌داد.

من اغلب متوجه شده‌ام که فرزندان وحشیان چقدر نرم و لطیف هستند و حرکاتشان چقدر در راحتی، ظرافت و ریتم ناخودآگاه شبیه به حرکات حیوانات وحشی است. مطمئناً، گاهی اوقات حرکات تند، سریع و ناشایست میمون‌ها را دارند، اما به طور معمول اعمالشان به طور ناخودآگاه ظریف است. البته، در مورد فرزندان ما چنین ظرافت ناخودآگاهی شیاطین در هر زمانی نادر است، حتی اگر اصلاً یافت شود، مانند ذکر روزی که آنها[صفحه ۱۵۸] وقتی به دنیا می‌آیند، ما آنها را برای انواع مصنوعی بودن آموزش می‌دهیم و این تعابیر مختلف طلسم در روایات معنوی وجود دارد مصنوعی بودن به نوعی به طبیعت حرز دوم تبدیل می‌شود و تأثیر اولیه را می‌پوشاند، اگر نگوییم نابود می‌کند.

و با این حال، آن تأثیر احتمالاً به طور کامل از دعا بین نرفته است، زیرا تا آنجا که به تجربه من برمی‌گردد، من که از بدو تولد زندگی متمدنی داشتم، اکنون که چند ماه در میان بربرها بوده‌ام، آنقدر رسم و رسوم کمی در من باقی مانده بود دعانویس که جفت روحی می‌توانستم کاملاً خوشحال یا حتی خوشحال‌تر از دعا نویسی قبل باشم، در حالی که یک زندگی کاملاً غیرمتمدن را می‌گذراندم. در غیاب صندلی و مبل، غریزه و الگوی بومیان به من آموخت که مانند آنها چمباتمه کافران بزنم، دعانویس کوهیج و وقتی یک بار در این راه قرار گرفتم، این حالت را بسیار آرامش‌بخش‌تر از هر یک از روش‌های به اصطلاح راحت نشستن اروپایی خود یافتم.

وقتی مجبور بودم بخوابم، چه در فضای باز و چه در کلبه‌های آینو، جایی که هیچ ملافه‌ای جز مبل یا صندلی راحتی وجود نداشت، همین اتفاق می‌افتاد. برای محافظت از خودم کافر فرشته در برابر سرما، تقریباً همیشه روی زمین می‌خوابیدم و سرم را روی زانوهایم می‌گذاشتم، درست مانند میمون‌های باغ وحش. عبادت کردن مطمئنم که بسیاری از خوانندگانم که هرگز دعاگر چنین تجربه‌ای را پشت سر نگذاشته‌اند، مرا به عنوان یک «عجیب و غریب» سرزنش خواهند کرد؛ دیگران خواهند گفت که من همدم شایسته‌ای برای دوست دیوانه‌ام هستم و خیرخواه‌ترین آنها فکر خواهند کرد که با نام «سرزمین وحشی»، من فقط طلسم در حال لذت بردن رمال از نسخه جدیدی از «گفتگوهای خیالی» هستم، بدون شایستگی‌های ادبی نسخه دعانویس خرمدره قدیمی.

نماز خواندن چنین نیست. من این حقایق را ذکر کرده‌ام، نه برای سرگرم کردن خواننده، یا صرفاً به خاطر تناقض، بلکه برای نشان دادن اینکه چقدر روکش تمدنی دعا که ما تمایل داریم دعا نویس آن را بسیار کامل بدانیم، سطحی است، و چگونه مدت زمان بسیار کوتاهی که بدون همراهی مردانی از نوع خود و تنها با «طبیعت» سپری می‌شود، همه چیز را از بین می‌برد و ما را به جای آموزش به غریزه بازمی‌گرداند. من ابجد حاضرم اعتراف کنم که افراد زیادی علاقه‌ای به دنبال کردن راه من و زندگی کردن همانطور که من ماه‌ها در میان آینوها زندگی کردم، ندارند تا ثابت کنند که آیا درست جفر می‌گویم یا اشتباه می‌کنم.

بسیاری از کسانی که فقط روی صندلی‌های راحت نشسته‌اند یا در تخت‌های نرم خوابیده‌اند، دعانویس کوهیج به سختی می‌توانند گفته‌های مرا باور کنند؛ اما از آنجایی که این تجربیات، علاوه بر دعا نویسی سرگرمی فراوان، برای من بسیار جالب بودند، آنها را با خوانندگانم در میان خواهم گذاشت، صرف نظر از اینکه چه نظری در مورد نویسنده‌شان دارند. [صفحه ۱۵۹]یکی دیگر از دعانویس بیستون ویژگی‌هایی که در گشت و روح گذارهای تنهایی‌ام در خود پرورش دادم، قدرت ردیابی دقیق بود. اکثر مردم از داستان‌های شگفت‌انگیزی همزاد که در مورد توانایی ردیابی سیاه‌پوستان استرالیایی و به طور کلی وحشیان گفته می‌شود، شگفت‌زده می‌شوند؛ اما کمتر کسی فکر می‌کند که کافران اگر در جوانی زندگی مشابهی با این وحشیان داشتند، به خوبی بهترین ردیاب‌ها عمل می‌کردند.

از آنجایی که مطلقاً هیچ جاده‌ای وجود نداشت و من بدون راهنما، خدمتکار یا همراه سفر می‌کردم، قدرت کشف ردپاها برای من بسیار ارزشمند شد. این قدرت در من غریزی جادو سیاه بود، به جای اکتسابی بودن، توسعه یافته بود و بنابراین آن را در ارتباط با سایر حقایق مربوط به غرایز حیوانی و انسانی ذکر می‌کنم. علاوه بر این، می‌توانم ادعا کنم که تا زمانی که مجبور به استفاده دعانویس حمیدیه از آن توانایی نشدم، از داشتن آن آگاه نبودم. ما دریافته‌ایم که اسب‌ها، خرس‌ها و بیشتر حیوانات ردیاب‌های خوبی هستند. سگ‌ها، که از نظر هوش نزدیک‌ترین موجودات به انسان‌ها هستند، از هر چهارپای دیگری بهترند.

سپس دعانویس وحشی‌ها می‌آیند که استادان ردیابی در میان انسان‌ها هستند؛ اما با پیشرفت تمدن، متوجه می‌شویم که این توانایی دنبال کردن یک مسیر کمی مشخص شده به سختی وجود دارد. آیا پس آموزش فکری، غرایز ما را به جای بهبود، نابود می‌کند؟ ردیابی روی زمین شنی یا توفیس کار آسانی است، زیرا البته رد پا رد مشخصی از خود به جا می‌گذارد؛ اما جایی که واقعاً مشکل داشتم، روی زمین سنگی بود، تا اینکه به آن عادت کردم و تمام نشانه‌ها و آنچه را که باید دنبالش بگردم، شناختم. کوهیج با این حال، با کمی تمرین، حتی روی صخره‌هایی که دریا آنها را شسته است، غیرممکن نیست که بدانیم جادو آیا موجودات خاصی، انسان یا حیوان، از آنجا عبور کرده‌اند یا دعانویس میرآباد خیر.

یکی از اولین نکات در ردیابی، جستجوی علائم در جایی است که احتمال وجود تعویذ آنها وجود دارد؛ و جادو کهن این دقیقاً جایی است که غریزه وارد عمل می‌شود. حاجت گرفتن در کنار این، آگاهی دعانویس قیدار کامل از نحوه دعانویس کوهیج راه رفتن و عادات کلی فرد یا حیوان ضروری دعا است. به عنوان مثال، وقتی سعی می‌کردم رد پای آینو را تشخیص دهم، همواره در امتداد ساحل دریا و در صورت عدم موفقیت، در صخره‌های مجاور گشایش به دنبال آنها می‌گشتم، زیرا به خوبی می‌دانستم که اگر هر آینو از آنجا عبور کرده باشد، یا در امتداد ساحل یا نه چندان دور از آن حرکت می‌کرده است.

کوهیج

با بررسی، به راحتی می‌توان فهمید که آیا زمین اخیراً به هر نحوی دست خورده است یا خیر. گاهی اوقات یک سنگ کوچک که از جایی که سال‌ها در آن بوده جابجا شده است، نشان می‌دهد که …[صفحه ۱۶۰] تفاوت رنگ در جایی که تحت تأثیر آب و هوا قرار گرفته و جایی که نه، و به ابطال کردن جادو این ترتیب سرنخ مشخصی از یک رهگذر، اعمال مربوط به جادو انسان یا دعانویس گتوند حیوان، به شما می‌دهد؛ و وقتی که ویژگی‌های ردپاها را پیدا کردید، سخت‌ترین بخش کار انجام شده است. روی صخره‌های فرسوده، پیدا کردن رد پا دشوارتر است، و روی صخره‌هایی که دریا از روی آنها می‌گذرد، دشوارتر.

دعانویس رامشیر مردم ساده‌لوح می‌گویند: «زیرا، چگونه می‌توان رد پا را روی سنگ سخت دید؟ رد پا قطعاً مانند شن روی سنگ‌ها باقی نمی‌ماند؛ و حتی اگر پاها کثیف شیاطین باشند، دریا رد پاها را می‌شوید و شما نمی‌توانید چیزی ببینید.» در دعانویس کوهیج مورد من، جستجویم را به رد پاهای برهنه مقدس محدود کردم، زیرا آینوها معمولاً پابرهنه راه می‌روند. همه می‌دانند که سگ‌ها از طریق بو رد پا را پیدا می‌کنند و این گواه محکمی است که هر رد پا باید بوی خاصی داشته باشد، هرچند بی‌نهایت کوچک. وقتی دعا نویسی به یاد می‌آوریم که عمل راه رفتن باعث گرم شدن و عرق کردن پاها می‌شود، به راحتی می‌توان فهمید که این عرق، که ماده‌ای چرب است، شیطانی اثری روی سنگ باقی می‌گذارد – هرچند مطمئناً گاهی اوقات تقریباً نامحسوس است، به خصوص وقتی کاملاً تازه باشد.

اما بیشتر ما، وقتی بچه مدرسه‌ای هستیم، متوجه شده‌ایم که لمس تخته سنگ با موضوع طلسم‌ها شامل لایه‌های تفسیری متعددی است انگشتان مرطوب، اثری چرب باقی می‌گذارد که دیگر قابل پاک شدن نیست. کوهیج همین اتفاق وقتی با پاهای برهنه روی سنگ‌ها قدم می‌گذاریم، می‌افتد.