دعانویس کوهی‌خیل

برادران ایمانی خود گرفتند، که احتیاطشان قوی‌تر از غیرتشان بود و آرزوی اصلی‌شان زندگی در صلح بود. جلد کتابی با تزئینات زیبا دعانویس کوهی‌خیل کتاب مقدس ملکه بالدوین. اوضاع تا پایان سال ۱۱۴۵ در این وضعیت نامطلوب باقی ماند، تا اینکه ادسا، شهر مرزی قدرتمند پادشاهی مسیحی، به دست ساراسن‌ها افتاد. ساراسن‌ها تحت فرماندهی زنگی، پادشاهی قدرتمند و جسور، و پس از مرگ او، پسرش نورالدین، که به اندازه پدرش قدرتمند و جسور بود، بودند. کنت ادسا تلاشی ناموفق برای بازپس‌گیری قلعه انجام داد، اما نورالدین با ارتشی بزرگ به کمک آمد و پس از شکست دادن کنت با کشتار فراوان، به ادسا لشکر کشید و استحکامات ارواح آن را با خاک یکسان کرد.

دعانویس : اینکه این شهر دیگر هرگز نمی‌تواند دژ دفاعی برای پادشاهی اورشلیم باشد. اکنون راه پایتخت باز بود و وحشت قلب مسیحیان را فرا گرفته بود. مشخص بود که نورالدین جادو فقط فرشتگان منتظر فرصتی مساعد برای پیشروی به اورشلیم است و ارتش‌های صلیب، ضعیف و متفرق، در شرایطی نبودند که بتوانند مقاومت کنند. روحانیون مملو از غم و اندوه و نگرانی بودند و نامه‌های مکرری به پاپ و حاکمان اروپا نوشتند و خواستار آغاز یک جنگ صلیبی جدید برای نجات اورشلیم شدند. تعداد بیشتری از کشیشان فلسطین بومی فرانسه بودند و طبیعتاً ابتدا به کشور خود نگاه می‌کردند. درخواست‌هایی که آنها برای لویی هفتم دعانویس فرستادند، فوری و مکرر بود و جوانمردی فرانسه بار دیگر شروع به صحبت در مورد مسلح شدن برای دفاع از زادگاه عیسی کرد.

دعانویس کوهی‌خیل

پادشاهان اروپا احضار که علاقه‌ای به شرکت در جنگ صلیبی اول نداشتند، دعانویس شروع به تحریک خود در این نماز خواندن امر کردند. و مردی فصیح مانند پیتر زاهد ظاهر شد تا مردم را مانند آن واعظ برانگیزد. با این حال، متوجه می‌شویم که شور و شوق جنگ صلیبی دوم طلسم با شیاطین شور و شوق جنگ صلیبی اول برابری نمی‌کرد؛ در واقع، این شیدایی دعا در زمان پیتر زاهد به اوج خود رسیده بود و از آن دوره به طور منظم کاهش می‌یافت. دعانویس کوهی‌خیل جنگ صلیبی سوم کمتر شماره ملا از جنگ صلیبی دوم و جنگ صلیبی چهارم کمتر تعویذ از جنگ صلیبی سوم و به همین ترتیب ادامه یافت تا اینکه شور و شوق عمومی کاملاً از بین رفت و اورشلیم سرانجام بدون هیچ گونه تشنجی در مسیحیت به سلطه اربابان قدیمی خود بازگشت.

دلایل مختلفی برای این امر ذکر شده است؛ و یکی از دلایل بسیار رایج این است که اروپا از مبارزات مداوم خسته شده بود و از «تهاجم به آسیا» خسته شده بود. آقای گیزو، در سخنرانی‌های تحسین‌برانگیز خود در مورد تمدن اروپا، با موفقیت با این نظر مبارزه می‌کند و نظر خود را ارائه می‌دهد که بسیار رضایت‌بخش‌تر است. او در هشتمین سخنرانی مطالعات انسان‌شناسی، آیین‌های طلسم را مورد بحث قرار می‌دهد خود می‌گوید: «بارها تکرار شده دعانویس بیستون است که اروپا از تهاجم مداوم به آسیا خسته شده بود. این عبارت به نظر من بسیار نادرست است. ممکن نیست که انسان‌ها از کاری که انجام نداده‌اند خسته شوند – اینکه زحمات اجدادشان می‌تواند آنها را خسته کند.

خستگی یک احساس شخصی است، نه ارثی. مردان قرن سیزدهم از جنگ‌های صلیبی قرن دوازدهم خسته نشدند. آنها تحت تأثیر علت دیگری قرار گرفتند. تغییر بزرگی در ایده‌ها، احساسات و شرایط اجتماعی رخ داده دعانویس باغ ملک بود. همان جفت روحی آرزوها و همان نیازها دیگر احساس نمی‌شد. همان چیزها دیگر باور نمی‌شد. مردم از باور کردن آنچه اجدادشان به آن متقاعد شده بودند، خودداری می‌کردند.» در واقع، راز این تغییر همین است؛ و حقیقت آن با پیشروی در تاریخ جنگ‌های صلیبی و مقایسه وضعیت افکار عمومی در دوره‌های مختلف، دعانویس کوهی‌خیل سید و حاجی آشکارتر می‌شود.گادفری بویون، لویی هفتم و ریچارد اول، رهبران و سردمداران این جنبش بودند.

جنگ‌های صلیبی خود وسیله‌ای برای دعا ایجاد تغییر بزرگی در ایده‌های ملی و پیشبرد تمدن اروپا بودند. در زمان گادفری، اشراف قدرتمند و ظالم بودند و به همان اندازه دعا نویس برای پادشاهان و مردم منفور. در غیاب آنها به همراه آن بخش از جامعه که عمیق‌ترین افراد در جهل و خرافات غرق شده بودند، دعانویس سطر هم پادشاهان و هم مردم خود را در برابر تجدید استبداد اشرافی تقویت کردند و به همان نسبت که آزادتر نسخ خطی می‌شدند، متمدن‌تر نیز کیمیاگری می‌شدند. در این دوره بود که در دعا فرانسه، مرکز بزرگ جنون صلیبی، کمون‌ها شروع به قدرت گرفتن کردند و پادشاه صاحب اقتدار عملی و نه صرفاً نظری شد.

دعانویس هیدج نظم و آسایش شروع به ریشه دواندن طلسم کرد و هنگامی که جنگ صلیبی دوم موعظه شد، در نتیجه، مردم بسیار کمتر از زمان جنگ صلیبی اول حاضر به ترک خانه‌های خود بودند. زائرانی که از سرزمین مقدس بازگشتند، با ذهنی آزادتر و گسترده‌تر از زمان عزیمت خود بازگشتند. آنها با مردمی متمدن‌تر از خودشان تماس پیدا کرده بودند؛ چیزهای بیشتری از جهان دیده بودند و فرشتگان بخشی، هرچند کوچک، از تعصب و خشک‌اندیشی جاهلانه را از دست داده بودند. نهاد جوانمردی نیز نفوذ انسانی خود را اعمال کرده بود شیاطین و با درخشش طلسم و طراوت از میان مصیبت جنگ‌های صلیبی، شخصیت را نرم و قلب‌های اشراف را بهبود بخشیده بود.

تروورها و تروبادورها ، که با نغمه‌هایی دلنشین برای هر طبقه از جامعه، دعانویس کوهی‌خیل از عشق و جنگ می‌سرودند، به ریشه‌کن کردن خرافات غم‌انگیزی که در اولین جنگ صلیبی ذهن همه کسانی را که دعاگر کافران قادر به تفکر بودند، پر کرده بود، کمک کردند. در دین نتیجه، انسان‌ها کمتر تحت سلطه ذهنی کاهنان قرار گرفتند دعانویس قیدار و بسیاری از ساده‌لوحی‌هایی را که قبلاً آنها را متمایز می‌کرد، از دست دادند. دعا نویسی به نظر می‌رسد جنگ‌های صلیبی هرگز در انگلستان به اندازه قاره اروپا مورد توجه قرار نگرفته‌اند؛ نه به این دلیل که مردم نسبت به همسایگان خود طلسم کمتر متعصب بودند، بلکه به این دلیل که درگیر مسائل مهم‌تری بودند.

انگلیسی‌ها توسل از تهاجم موفقیت‌آمیز اخیر به خاک خود به شدت رنج می‌بردند و نمی‌توانستند همدردی زیادی نسبت به رنج‌های مردم دوردستی مانند مسیحیان فلسطین نشان دهند. و می‌بینیم که دعا نویسی آنها در جنگ صلیبی اول شرکت نکردند و در جنگ صلیبی دوم نیز بسیار کم شرکت داشتند. حتی در آن زمان نیز کسانی که در آن شرکت داشتند عمدتاً شوالیه‌های نورمن علوم غریبه و دست نشاندگان آنها بودند و نه فرانکلین‌ها و جمعیت ساکسون، که بدون شک، همانطور که بسیاری از خردمندان از آن زمان فکر می‌کردند، در غم و اندوه خود فکر می‌کردند که نیکوکاری باید همزاد از شیطان خانه شروع شود.

آلمان شور و شوق بیشتری در این امر نشان علوم غریبه داد و وقتی شور و شوق کاهش یافت، انبوه بی‌فرهنگ و خام او همچنان زیر پرچم صلیب به حرکت خود ادامه دادند، ظاهراً تعدادشان کاهش نیافته بود.مدت‌ها در دعا کشورهای دیگر حرز رو به زوال بود. آنها در آن زمان در منجلاب عمیق‌تری از بربریت نسبت به ملت‌های سرزنده‌تر اطراف خود غرق شده بودند و در نتیجه، مدت زمان بیشتری طول کشید تا خود را از تعصبات آنها آزاد کنند. دعانویس کوهی‌خیل در واقع، جنگ صلیبی دوم، تدارکات اصلی مردان خود را از آن منطقه تأمین کرد، جایی که می‌توان گفت تنها جایی است که این لشکرکشی بخشی از محبوبیت خود را حفظ کرده است.

چنین بود وضعیت روحی اروپا، زمانی که پاپ اوژنیوس، تحت تأثیر التماس‌های مکرر جادو سیاه مسیحیان سوریه، سنت برنارد را مأمور کافر موعظه جنگ صلیبی جدیدی کرد. سنت برنارد مردی بود که برای این مأموریت صلاحیت برجسته‌ای داشت. او از فصاحتی در بالاترین سطح برخوردار دعانویس کوهی‌خیل بود، می‌توانست هر طور که دلش می‌خواست، شنونده را به گریه، خنده یا خشم وادار کند، و زندگی‌ای چنان سخت و توأم با پرهیز از تفسیر طلسم‌ها ممکن است در هر منطقه متفاوت باشد خود داشت که حتی تهمت‌زنندگان هم نمی‌توانستند انگشت اتهام را به سوی او بلند کنند. مذهب او از مقام‌های بالا در کلیسا طلسم چشم‌پوشی کرده بود و به صومعه ساده کلروو بسنده کرده بود تا اعمال صالح بتواند فراغتی را که می‌خواست داشته باشد و صدای قدرتمند خود را علیه سوءاستفاده‌ها در هر کجا که می‌یافت، بلند کند.

کوهی‌خیل

رذیلت در او با سرزنشی سخت‌گیر و سازش‌ناپذیر روبرو می‌شد؛ هیچ مردی برای سرزنش او زیادی بزرگ و هیچ‌کس گشایش برای همدردی او زیادی پست نبود. طلسمات او به همان اندازه برای سن خود مناسب بود که پیتر زاهد برای عصر ابجد قبل از آن مناسب بود. او بیشتر به عقل متوسل می‌شد، در حالی که سلفش به احساسات؛ پیتر زاهد جماعتی را گرد آورد، در حالی که سنت برنارد ارتشی را دعانویس گرد آورد. دعانویس گتوند هر دو از شور و پشتکار یکسانی برخوردار بودند، که در یکی از انگیزه و در دیگری از اعتقاد راسخ و میل به افزایش نفوذ کلیسا، آن نهاد بزرگ که او ستون و زینت آن بود، سرچشمه می‌گرفت.

یک کلیسای جامع. کلیسای جامع وزلائی. یکی از اولین کسانی که او به دین خود گروید، خود میزبان بود. لویی هفتم هم خرافاتی و هم مستبد بود و در پی پشیمانی از قتل عام ننگینی که در غارت ویتری به راه دعانویس کوهی‌خیل انداخته بود، نذر کرد که سفر به سرزمین مقدس را بر عهده بگیرد.10 وقتی سنت برنارد شروع به موعظه کرد، او در این حال و هوا بود و برای شروع این کار، اقناع کمی می‌خواست. الگوی او تأثیر زیادی بر اشراف داشت، که جفر بسیاری از آنها فقیر شده بودند. با فداکاری‌های پدرانشان در جنگ‌های طلسم مقدس، کوهی‌خیل مشتاق بودند که ثروت‌های از دعا دست رفته خود را با فتوحات در سواحل خارجی اعمال مربوط به جادو جبران کنند.

اینان با در اختیار داشتن دست نشاندگانی که می‌توانستند فرماندهی کنند، به میدان آمدند و در مدت بسیار کوتاهی ارتشی بالغ بر دویست هزار رمال نفر تشکیل شد. در وزلائی، پادشاه صلیب را از دستان سنت برنارد، بر روی سکویی مرتفع در معرض دید همه مردم، دریافت کرد. چندین اشراف، سه اسقف و ملکه او، النور آکیتن، در این مراسم حضور داشتند.