دعانویس لمزان

۱۷۳] این ساحل متروک. ده مایل جلوتر، در چوکبتس، چند کلبه پیدا کردم؛ سپس حدود چهار مایل راه رفتم و اعمال مربوط به جادو اسبچه را روی صخره‌ها کشیدم؛ سپس دوباره به ساحل پناه متون کهن بردم؛ دعانویس لمزان و سرانجام وارد هامبورو شدم، یک روستای کوچک، یا بهتر بگویم مجموعه‌ای زیبا از آلونک‌ها و کلبه‌ها، جادو و یک ایستگاه ماهیگیری بزرگ. ماهی شاک ، ماهی سالمون، ماهی ماش و شاه‌ماهی در دهانه این رودخانه به وفور صید می‌شوند. در فاصله دعاگر کمی از اینجا صدها لاشه فک در ساحل شیاطین پراکنده شده بود که از آنجا بوی طاعون می‌آمد. به دلیل کندی اسبچه‌ام، امشب تکرار اصلاح‌شده‌ای از تجربه دیشب را داشتم، اما نه دریا آنقدر متلاطم بود و نه مسیر در پایین صخره‌ها آنقدر باریک بود؛ علوم غریبه و اگرچه حیوان بیچاره من طبیعتاً در وضعیت بدتری نسبت به قبل بود، توانستم همان شب به سمت دعانویس تومامی حرکت کنم، جایی که ساعت کمی از صبح

دعانویس : به آنجا رسیدم. در تومامایی، ساحلی که قبلاً منحنی طولانی‌ای را تشکیل می‌داد، اشارات معنوی در ادبیات تاریخی دیده می‌شود دو انتهای آن ایکورو در جفر شمال و این نقطه در جنوب است، به شدت به سمت جنوب می‌پیچد و کیلومترها ابطال کردن جادو از شمال به جنوب جادو امتداد می‌یابد. از تومامی به سمت جنوب، ساحل به توسل اندازه شمال خلوت نیست، زیرا در اینجا و آنجا روستاهایی با خانه‌های ماهیگیران وجود دارد. با این حال، جمعیت مهاجر است و وقتی ارواح من از آنجا عبور کردم، فصل صید شاه‌ماهی تمام شده بود و در نتیجه بیشتر خانه‌ها متروکه شده بودند و مردم به جنوب مهاجرت کرده بودند.

دعانویس لمزان

هوای قدیس زمستان بسیار سخت است و خانه‌ها باید با توده‌های ضخیم چوب به عنوان محافظ در برابر بادهای شدید غربی، سنگربندی شوند. قایق‌ها تا دوردست‌ها در ساحل کشیده شده بودند، دعانویس لمزان جایی که به خوبی به تیرک‌ها دعا بسته جادو شده بودند و آلونک‌های خشن با علف روی آنها ساخته شده بود. در امتداد ساحل، رشته‌ای از این سکونتگاه‌ها، کلبه به کلبه، انبار به انبار، وجود داشت، اما به سختی می‌شد کسی را دید. انگار از میان شهر مردگان عبور می‌کردیم. بسیاری از کلبه‌های ماهیگیران در کنار صخره‌های ناهموار ساخته شده بودند و روی ستون‌هایی به ارتفاع حدود پانزده فوت قرار داشتند، و پشت خانه روی خود صخره قرار دعانویس بیستون داشت.

دوازده و نیم مایل دورتر، ردیف دیگری از خانه‌ها، که به طور مشابه برای زمستان خالی از سکنه بودند، در امتداد خط ساحلی در اونیشیکا قرار داشتند. در جادو شدن این بخش از ساحل، ماهی قزل‌آلا بسیار کمیاب است و صنعت اصلی …[صفحه ۱۷۴] صید شاه‌ماهی. هیچ آینویی مذهب نه در تومامایی و نه در اونیشیکا یافت نمی‌شود. من به سفر تنهایی‌ام در زیر باران شدید ادامه دادم و خیلی زود به یک تونل طولانی عجیب و غریب، طبیعی و تا حدی حفر شده، بین این مکان و رومی، روستایی که به زیبایی در دامنه مشرکان تپه‌ای فرشتگان پانزده مایلی آن طرف‌تر واقع شده است، دعانویس میرآباد رسیدم.

این مکان دارای یک لنگرگاه کوچک در ابجد دهانه رودخانه است که اکنون فقط برای قایق‌های کوچک و قایق‌های بادبانی کوچک مناسب است، اما می‌توان آن را به طور قابل توجهی بهبود بخشید. دعانویس لمزان زغال سنگ خوبی در نزدیکی رودخانه کشف شده است. مسیری روی صخره‌ها وجود دارد که به ماشیک منتهی می‌شود. در تمام امتداد ساحل تعداد زیادی خانه ماهیگیر وجود دارد، اما همه آنها بسته و مسدود شده بودند. در نهایت، پس از ده مایل رانندگی دیگر، به شیطانی صورت زیگزاگ از صخره‌ها پایین آمدم و خود را در ماشیک، بزرگترین روستای ژاپنی در منطقه تشیو، یافتم. نزدیک تونل، یک عبادت کردن روستای کوچک آینو وجود دارد که بومیان موهای خود را بسیار بلند می‌کنند و سپس آن را به نوعی گره، شبیه به مدل سرپوش کره‌ای، می‌بندند، در حالی که زنان به کلی خالکوبی را کنار گذاشته‌اند.

به نظر می‌رسد ماهیگیران ماشیک به شدت از « کاکی » یا روماتیسم و ​​سرطان رنج می‌برند، در حالی که سل، تب مالاریا و تیفوس به میزان کمی در آنها دیده می‌شود. پیشینه تاریخی من مجبور شدم یک روز در ماشیک توقف کنم، زیرا رودخانه دعانویس خرمدره به دلیل باران‌های شدید جادو سیاه طغیان کرده بود و عبور از آن غیرممکن بود. در آن سوی رودخانه، ماشیک-سان، کوه آتشفشانی عظیمی که از دریا شیطان سر بر آورده و دماغه کاموئیتو را تشکیل می‌دهد، قرار داشت که در زیر آن دعا نویس روستای ماشیک قرار دارد؛ و در جنوب آن، دماغه اوهویی به دریا امتداد دارد. این کوه، کیمیاگری انتهای رشته‌کوهی است که ذکر در اینجا به سمت شمال و سپس دوباره به سمت جنوب امتداد دارد و در قسمت دوم، یک طرف حوضه بالایی رودخانه تشیو را تشکیل می‌دهد.

دعانویس حمیدیه ماشیک بزرگترین سکونتگاه در ساحل شمال شرقی یا غربی یزو است. جمعیت آن تا حدودی مهاجر است، اما نه به طور کامل مانند طلسم روستاهایی که قبلاً از آنها عبور کرده بودم. به دلیل وضعیت رودخانه، یک روز دیگر هم معطل شدم؛ زیرا باران، به جای کاهش، آنقدر زیاد بود که نمی‌توانستم از رودخانه عبور کنم، دعانویس لمزان جریان آب خیلی سریع و آب خیلی عمیق بود. دریا نیز خیلی مواج بود و اجازه نمی‌دادم ماشیک را با قایق جا بگذارم. روز سوم صبح زود بیدار شدم اعمال صالح و تصمیم گرفتم این عبور کافر از رودخانه را که بسیار مورد علاقه‌ام بود، امتحان کنم.

در طول مسیر باران نباریده بود.[صفحه ۱۷۵] شب بود و به نظر می‌رسید که آب کمی کاهش یافته است. همچنان که نهر از شیب بسیار تندی در دامنه کوه ماشیک پایین می‌رود، جریان آب با نیروی فوق‌العاده‌ای به حرکت در می‌آید. حدود ساعت پنج صبح بود که چمدان‌هایم را به ساحل رودخانه بردم. چمدان‌ها در دو دسته قرار داشتند که آنها را با یک بند چرمی محکم به هم بستم. برخی از بومیانی که انرژی مثبت دور من جمع شده بودند، از من التماس می‌کردند که از این فکر احمقانه دست بردارم، زیرا می‌گفتند اگر سعی کنم از رودخانه خروشان عبور کنم، بدون شک فرشتگان جانم را از دست خواهم داد.

فوراً متوجه شدم که اسبم هرگز نمی‌تواند از رودخانه عبور کند، بنابراین او را رها کردم و چمدان را روی سرم گذاشتم و دستانم را از بند آن عبور دادم و به داخل آب رفتم. جریان آب آنقدر قوی بود که با وجود ضعفم، به سختی می‌توانستم در مقابل آن بایستم. تقریباً به وسط رودخانه رسیده بودم و آب تا دهانم رسیده بود که ناگهان صدای جمعیت مضطرب را شنیدم که فریاد می‌زدند: ” ابونای! ابوناای! ابوناای! ” – “مواظب باش! مواظب باش! مواظب باش!” با وحشت و نگرانی از این جادو فریاد گوشخراش، سرم را برگرداندم و در چند متری خودم، تنه عظیم درختی را دیدم که به سرعت با جریان آب کافر پایین می‌آمد.

یک برآمدگی وجود داشت و دیگر چیزی ندیدم. نیم دقیقه بعد، دعانویس لمزان به شدت به ساحل مقابل پرت شدم و در تلاش برای ایستادن روی دعا نویسی پاهایم در آب کم‌عمق، متأسفانه پای علوم غریبه راستم بین دو سنگ در دعانویس سطر بستر رودخانه گیر کرد. دوباره به دعانویس لمزان زمین خوردم و استخوان پاشنه‌ام درست زیر مچ نماز خواندن پا شکست. چند بومی به کمکم آمدند و مرا از آب بیرون کشیدند، نیمه‌گیج و نیمه‌غرق، اما هنوز محتوا ممکن است با دیدگاه‌های گسترده‌تر به‌روزرسانی شود. محکم به بارم حاجت گرفتن چسبیده بودم. تقریباً یخ زده دعا بودم طلسم نویس و مثل برگی از سرما می‌لرزیدم. وقتی سعی کردم بایستم، پای راستم شکست و مجبور شدم روی زمین دراز بکشم.

چه به خاطر ضربه‌ای که از چوب شناور خورده بودم، چه به خاطر آب گل‌آلودی که ناخواسته جفت روحی بلعیده بودم، چند دقیقه طول کشید تا بتوانم موقعیتم رمل یا آنچه را که بر سرم آمده بود، کاملاً درک کنم. وقتی این کار را کردم، درد وحشتناکی در پای راستم احساس کردم. نگاه کردم و آنجا، روی شن‌ها، زیر پا و ساق پایم که به شدت متورم شده بود، گودالی از خون دیده می‌شد؛ استخوان شکسته به پوست دعانویس قیدار نفوذ کرده و در معرض هوا قرار گرفته بود. وقتی به اندازه کافی حواسم جمع دعانویس شد، از کسی خواستم که آستر خیس کت خیسم را پاره کند و با آن و چند آتل دست‌ساز، استخوان شکسته‌ام را جا انداختم.

لمزان

اما با کمک چند بومی اجنه غیر مسلمان تا جایی که می‌توانستم آن را باندپیچی کردم و با کمک اضافی یک طناب کتانی ضخیم، کار جراحی نسبتاً خوبی روی کل ماجرا انجام دادم. توقف در آنجا تا زمانی که حالم بهتر شود، احمقانه می‌بود، زیرا زمستان از راه می‌رسید؛ همه چیز به زودی یخ می‌زد و برف روی دعا آن می‌نشست، و دور از همه دوستانم، و همچنین از هر چیزی شبیه زندگی متمدن یا آسایش‌های اولیه‌ای که من داشتم، احتمالاً می‌مردم. تا زمانی که ذره‌ای از زندگی در من باقی مانده بود، دعا تصمیم گرفتم که مبارزه کنم و به راهم ادامه دهم، هر اتفاقی که بیفتد.

دو مرد مسئولیت حمل من را بر فراز کوه ماشیکی، که تا ارتفاع ۳۶۰۰ فوت بالاتر از سطح دریا بالا می‌رود، بر عهده گرفتند. کوه پوشیده از جنگل انبوه است و مسیر شیب‌دار، سنگین و دعانویس باغ ملک در بسیاری از نقاط خطرناک است، و وقتی به ارتفاع کافی رسیدیم، مسیر فقط در بستر جویباری بود که عمدتاً از سنگ‌های عظیم تشکیل شده بود. سفر در آن وضعیت، چیزی شبیه رفتن به مراسم تشییع جنازه خود بود. کلیسا تکان‌های شدید و سرما طاقت‌فرسا بود؛ تلو تلو خوردن مداوم و راه رفتن ناپایدار افراد من بر روی دامنه‌های ناهموار و لغزنده، حالم را بهتر نکرد؛ اما سرانجام به قله رسیدیم.

چه منظره زیبایی! از یک طرف می‌شد تا دوردست‌ها در امتداد ساحل تشیو و از طرف دیگر تا پایین به دعانویس لمزان سمت ایشیکاری را دید، دعانویس و به سمت شرق، رشته‌کوهی زیبا از کوه‌های انبوه و جنگلی سر به کافر فلک کشیده بود.