دعانویس مریانج

با دشت همسطح کنم. اما، بیا، تقریباً تاریک است و من دیگر کار نخواهم کرد.» و او برگی از درختی در همان نزدیکی کند و از یک بیل مکانیکی خشن به یک پادشاه طاس و باشکوه تبدیل شد. او اضافه دعانویس مریانج کرد: «با من به خانه بیا. تو حتماً خسته و گرسنه هستی و دخترم برای ما شام آماده خواهد کرد.» شاهزاده با خوشحالی پذیرفت و آنها به کاخ بازگشتند، جایی که دختر پادشاه طاس، که هنوز از شاهزاده خانم دیگر زیباتر بود، در ورودی از آنها استقبال کرد و آنها را به یک تالار بزرگ و میزی که با ظروف نقره پوشیده شده بود، راهنمایی کرد.

دعانویس : در حالی که آنها جادو مشغول غذا خوردن بودند، پادشاه طاس از شاهزاده پرسید که چگونه تا این حد سرگردان شده است و مرد جوان همه چیز را در مورد آن و اینکه چگونه به دنبال سرزمین جاودانگی است، برایش تعریف کرد. پادشاه پاسخ داد: «تو همین الان آن را پیدا کرده‌ای، زیرا همانطور که گفتم، نه من و نه خانواده‌ام تا زمانی که این تعویذ کوه بزرگ را صاف نکنم، نخواهیم مرد؛ و این هشتصد سال دیگر طول خواهد کشید. اینجا پیش ما بمان و سید و حاجی با شیاطین دخترم ازدواج کن. هشتصد سال مطمئناً برای زندگی کردن کافی است.» شاهزاده پاسخ داد: «اوه، البته، اما با این حال، من ترجیح می‌دهم بروم و سرزمینی را جستجو کنم که در آن اصلاً مرگی نباشد.» بنابراین صبح روز بعد با آنها خداحافظی کرد، هرچند شاهزاده خانم با تمام وجود از او التماس کرد که بماند؛ و وقتی دید که نمی‌تواند او

دعانویس مریانج

را متقاعد کافران کند، به عنوان یادگاری کلیسا یک انگشتر طلا به او داد. این انگشتر حتی از جعبه هم مفیدتر بود، زیرا وقتی کسی آرزویی داشت، مستقیماً در همان مکان بود، بدون اینکه حتی زحمت پرواز به سمت آن را بکشد. شاهزاده انگشتر را در انگشتش کرد و با تشکر فراوان از او، به راه خود ادامه داد. دعانویس مریانج او مسافتی را پیاده رفت و سپس انگشتر را به یاد آورد و با خود فکر کرد که آیا شاهزاده خانم واقعاً در مورد قدرت آن صحبت کرده است یا دین خیر. او گفت: «کاش من در آخر دنیا بودم.» و چشمانش را بست و وقتی آنها را باز کرد، مشرکان در خیابانی پر از کاخ‌های مرمر ایستاده بود.

مردانی که از کنارش می‌گذشتند قد بلند و قوی بودند و لباس‌هایشان باشکوه بود. او جلوی برخی از آنها را گرفت و به بیست و هفت زبانی که می‌دانست، نام شهر را پرسید، اما هیچ کس به او پاسخی نداد. سپس قلبش فرو ریخت؛ اگر کسی نمی‌توانست چیزی جادوگر بفهمد، در این مکان عجیب چه باید می‌کرد؟ ناگهان چشمانش به مردی افتاد که لباس‌های کشور زادگاهش شیطانی را پوشیده بود و به سمت او دوید ابجد و به زبان خودش با او صحبت کرد. او پرسید: «این چه شهری است، دوست من؟» مرد پاسخ داد: «این شهر پایتخت پادشاهی آبی است، اما خود آداب و رسوم تاریخی، شیوه‌های معنوی را شکل داده‌اند پادشاه مرده است و دخترش اکنون حاکم است.» شاهزاده با شنیدن این خبر خوشحال شد و از هموطنش التماس کرد که راه کاخ ملکه جوان را به او نشان دعانویس باغ ملک دهد.

مرد او را از میان چندین خیابان به میدانی بزرگ هدایت کرد که یک طرف آن را ساختمانی باشکوه اشغال کرده بود که به کافر نظر می‌رسید بر ستون‌های باریکی از مرمر سبز نرم دعا استوار است. در مقابل، قدیس پلکانی بود و ملکه روی آنها در پرده‌ای از غبار نقره‌ای درخشان نشسته بود و به شکایات مردمش گوش می‌داد و عدالت را اجرا می‌کرد. وقتی جفت روحی شاهزاده جادو سیاه بالا مقدس آمد، مستقیماً دید که او مرد معمولی نیست و به پیشکارش گفت که بقیه شاکیان او را برای آن روز مرخص کند، به شاهزاده اشاره کرد که به دنبالش به کاخ بیاید.

دعانویس خرمدره خوشبختانه او زبان او را در کودکی آموخته بود، دعانویس مریانج بنابراین دعا آنها در صحبت کردن با هم مشکلی نداشتند. جادو شاهزاده تمام طلسم نویس داستان خود و چگونگی سفرش در جستجوی سرزمین جاودانگی را تعریف کرد. وقتی داستانش تمام شد، شاهزاده خانم که با دقت دعا گوش داده بود، بلند شد و بازویش را گرفت و او را به سمت در اتاق دیگری برد که کف آن تماماً از سوزن ساخته شده بود و آنقدر به هم چسبیده بودند که طلسم جایی برای یک سوزن بیشتر وجود نداشت. او رو به ابطال کردن جادو شاهزاده کرد و گفت: «شاهزاده، این سوزن‌ها را می‌بینی؟ خب، بدان که نه من و نه هیچ‌یک از خانواده‌ام تا وقتی که این رمل سوزن‌ها را در خیاطی فرسوده نکنم، نمی‌میریم.

حداقل هزار سال طول می‌کشد تا این اتفاق بیفتد. اینجا بمان و تاج و تخت مرا به اشتراک بگذار؛ هزار سال حرز دعا برای زندگی کردن کافی است!» «مطمئناً،» او پاسخ داد. «با این حال، در پایان هزار سال من باید فرشته بمیرم! دعانویس بیستون نه، من باید سرزمینی را پیدا کنم که در آن مرگ نباشد.» ملکه تمام تلاشش را کرد تا او را متقاعد به ماندن کند، اما وقتی حرف‌هایش بی‌فایده بود، بالاخره منصرف شد. شیطان سپس به او گفت: «چون نمی‌خواهی بمانی، این میله طلایی کوچک را به عنوان یادگاری از من بردار. طلسم این میله قدرت دارد که در مواقع نیاز به هر چیزی که می‌خواهی جادو سیاه تبدیل شود.» بنابراین شاهزاده از او تشکر کرد و عصا را در جیبش گذاشت و به راه خود رفت.

به محض اینکه شهر را پشت سر گذاشت، به رودخانه‌ای پهن رسید که هیچ‌کس نمی‌توانست از آن عبور کند، زیرا در انتهای دنیا ایستاده بود و این رودخانه‌ای بود که دور آن جریان داشت. چون نمی‌دانست بعد چه جفر کار کند، کمی از ساحل بالا رفت و آنجا، بالای سرش، شهری زیبا در هوا شناور بود. آرزو داشت به آن برسد، اما چگونه؟ نه جاده‌ای دیده می‌شد و نه پلی، با این حال شهر دعانویس رامشیر او را به سمت بالا می‌کشاند و احساس کرد که بالاخره اینجا همان کشوری است که به دنبالش بود. دعانویس مریانج ناگهان به جادو سیاه یاد میله طلایی افتاد که ملکه در حجاب مه به او جادو داده بود.

دعانویس قیدار با قلبی تپنده آن را به زمین انداخت، با تمام توان آرزو پیشینه تاریخی کرد که به پلی تبدیل شود و از این می‌ترسید که بالاخره این کار فراتر از قدرتش باشد. اما نه، به جای میله، نردبانی طلایی ایستاده بود که دعانویس مریانج مستقیماً به شهر هوا منتهی می‌شد. او می‌خواست وارد دروازه‌های طلایی شود که ناگهان جانوری شگفت‌انگیز به سمت او پرید که مانندش را هرگز ندیده بود. شاهزاده فریاد زد: «شمشیر را از غلاف بیرون بیاور.» و با فریادی به عقب پرید. و شمشیر از غلاف بیرون جهید و سر برخی از هیولاها را برید، اما سر برخی دیگر دوباره مستقیماً رشد کرد، به طوری که شاهزاده، با رنگ پریده از وحشت، در جایی که بود ایستاد و درخواست کمک کرد و شمشیرش را دوباره در غلاف گذاشت.

فرشتگان ملکه شهر سر و صدا را شنید و از پنجره‌اش نگاه کرد تا ببیند چه اتفاقی افتاده است. یکی موکل جن از خدمتکارانش را صدا زد و به او دستور انرژی مثبت داد که برود و غریبه را نجات دهد و او را نزد او بیاورد. شاهزاده با تشکر از دستورات او اطاعت کرد و به حضورش آمد. به نمادگرایی طلسم اغلب وابسته به دعانویس میرآباد متن است محض اینکه ملکه به او نگاه کرد، احساس کرد که او مرد معمولی نیست، و با مهربانی از او شماره ملا استقبال کرد و از او پرسید که چه چیزی او را به شهر آورده است. شاهزاده در پاسخ تمام داستان خود را تعریف کرد و اعمال مربوط به جادو گفت که چگونه در جستجوی سرزمین جاودانگی، سفرهای طولانی و دوردستی را پیموده است.

مریانج

او گفت: «آن را دعانویس یافته‌ای، زیرا من ملکه‌ی زندگی و مرگ هستم. اینجا می‌توانی در میان جاودانگان ساکن شوی.» هزار سال از ورود شاهزاده به شهر گذشته بود، اما آنها آنقدر سریع پرواز کرده بودند که زمان دعانویس گتوند بیش از شش ماه به نظر نمی‌رسید. لحظه‌ای از هزار سال نبود که شاهزاده خوشحال نباشد، تا اینکه شبی خواب پدر و مادرش را دید. سپس دلتنگی برای خانه‌اش با سرعت به سراغش آمد و صبح به ملکه جاودانگان گفت که باید برود و یک بار دیگر پدر و مادرش را ببیند. ملکه با تعجب به او خیره شد و فریاد زد: «چرا، شاهزاده، عقلت را از دست کافران داده‌ای؟ بیش از هشتصد سال است که پدر و مادرت مرده‌اند!

حتی گرد و غباری از آنها باقی نخواهد ماند.» گفت: «با این حال، من باید بروم.» ملکه با این فکر جادو که مانع او نخواهد شد، ادامه داد: «خب، عجله نکن. صبر کن تا مقدمات سفرت را فراهم کنم.» بنابراین، صندوقچه گنج بزرگش را باز کرد و دو قمقمه زیبا، یکی از طلا و یکی از نقره، بیرون آورد و دعانویس حمیدیه به گردن او آویخت. سپس دریچه دعا نویسی کوچکی را در گوشه‌ای از اتاق به او نشان داد و گفت: «قمقمه نقره‌ای طلسم را با این آب که زیر دریچه است پر کن. این آب طلسم شده است و هر کسی را که با آب بپاشی، حتی اگر هزار فرشتگان سال هم دعا زندگی کرده باشد، مریانج فوراً مرده خواهد شد.

باید قمقمه طلایی را اینجا با آب پر کنی.» او در حالی که به چاهی در گوشه‌ای دیگر اشاره می‌کرد، افزود: «این همزاد آب از سنگ ابدیت سرچشمه می‌گیرد. فقط کافی است چند قطره دعانویس مریانج روی جسد بپاشی تا دوباره زنده شود، اگر هزار سال هم مرده شیاطین باشد.» شاهزاده از دعا نویسی ملکه به خاطر هدایایش تشکر کرد و با او خداحافظی کرد و به سفر خود رفت. او خیلی زود عبادت کردن به شهری رسید که ملکه‌ی مه‌پوش در قصرش سلطنت می‌کرد، اما تمام شهر تغییر کرده بود.