دعانویس مغانسر

یا کلماتی از تسلی، خشم یا تحقیر می‌خواند، بسته به مورد؛ اما هیچ آینو قبل از اینکه خواننده آواز را متوقف کند، به او ملحق نمی‌شود. [صفحه ۲۵۷]مردم پشمالو نه تنها به شیاطین موسیقی خودشان، بلکه به تمام موسیقی‌ها علاقه دارند و گوششان آنقدر تیز است دعانویس مغانسر که وقتی برایشان خوانده می‌شود، یک نت یا لحن را تشخیص می‌دهند و حتی پس از دو یا سه بار شنیدن، آن را با دقت کم و بیش به خاطر می‌سپارند. بسیاری از کسانی که با ژاپنی‌ها در تماس بوده‌اند، آهنگ‌هایی با ماهیتی کاملاً حرز متفاوت از آهنگ‌های خودشان از آنها آموخته‌اند. از تجربه شخصی خودم می‌توانم از پسری صحبت کنم که وقتی داشتم طراحی می‌کردم، صدای خواندن چند میزان از تروواتوره را از من شنید .

دعانویس : یک یا دو ساعت بعد شنیدم که او این قطعه را تکرار می‌کند، مطمئناً با یک لیبرتوی آینو و تا حدودی آینویزه شده؛ اما با این وجود، او موفق شده بود ملودی را درک کند، که نشان می‌داد این پسر باید علاوه بر حافظه موسیقی خوب، از غریزه موسیقی نیز برخوردار بوده باشد. فرشته موکو یا ساز موسیقی یک «موکو» یا ساز موسیقی.نمای جانبی موکو نمای جانبی از «موکو». آینوها در بازتولید صداهایی که تقلید مستقیم از سر و صداها، فریاد حیوانات و غیره هستند، به طرز چشمگیری سریع هستند و این در آنها غریزی است، دعا نویس مانند کودکانی که برای این کار آموزش ندیده‌اند.

دعانویس مغانسر

آموزش کودکان آینو در واقع از هر نظر امری دور از دسترس است و آنچه می‌دانند خودآموز است. طبیعت تنها مدرسه آنهاست. صدای آینو دلپذیر، انعطاف‌پذیر کافران و از نظر کیفیت بسیار نرم است. مردان بیشتر باریتون و باس و زنان آلتو هستند؛ اما هنگام آواز خواندن، صدای فالستو به صدای طبیعی ترجیح داده می‌شود، به خصوص توسط زنان، و این همیشه بدون همراهی ساز است. آلات موسیقی در بین آینوها بسیار نادر است. در واقع، من فقط یکی را دیدم که اکنون در اختیار خودم است. این یک ساز چوبی سیاه رنگ است، پنجاه و یک اینچ طول و سه اینچ عرض دارد.

قسمت بالایی صاف است، قسمت پایینی نیم استوانه‌ای است که با چاقو سنت‌های نمادین از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند بیرون آورده شده است، در حالی که پنج کلید در جادوگر دسته کوتاه آن شیطانی ثابت شده‌اند، دعانویس مغانسر که دعانویس میرآباد در آن یک حفره بریده شده است و فضایی برای اتصال سیم‌ها به هر کلید باقی می‌گذارد. قسمت بالایی دایره‌ای شکل است و از هر طرف صاف است. یک سوراخ بسیار کوچک دقیقاً در وسط ساز ایجاد شده است و سوراخ دیگری در انتهای پایینی قرار دارد، جایی که نوک یک تکه چرم مثلثی شکل، به طول هفت اینچ، از آن عبور کرده و با گره‌ای که در چرم طرف مقابل بسته شده است، محکم می‌شود.

به این تکه چرم و سپس به هر کلید بسته می‌شوند. یکی از ویژگی‌های این ساز این است که روح دو خرک منشوری شکل دارد و علوم غریبه آنها در دو انتهای قاب هارمونیک قرار گرفته‌اند. آینوها آن را موکو می‌نامند ، که البته این کلمه فقط به معنای یک ساز موسیقی است.[صفحه ۲۵۸] و همانطور که توسط آنها برای همه سازهای موسیقی ژاپنی به کار می‌رود، نشان می‌دهد که آنها یک ساز را به طور واضح از دیگری تشخیص نمی‌دهند. اگرچه در سفر طولانی‌ام گشایش یکی از این موکوها را پیدا کردم ، اما هرگز نتوانستم هیچ آینویی را پیدا کنم که بتواند با آن بنوازد، و آینوی ایشیکاری که از او آن را خریدم به من گفت که آن مرد، تنها کسی که می‌توانست با آن بنوازد، مرده طلسم است.

این مایه تاسف بود، زیرا هیچ یک از دیگران نمی‌توانستند به من بگویند که چگونه آن را کوک می‌کند. و یک پیرمرد، در تلاش برای حل مشکل، سه سیم را شکست. با توجه به اینکه من در آن زمان کاملاً قادر به یادگیری هیچ یک از آهنگ‌های پاگانینی آینوی مرحوم نبودم، این ساز را خریدم و با بازجویی از بومیان طلسم متوجه فرشتگان شدم که با کشیدن سیم‌ها با انگشتان نواخته می‌شود، دعانویس مغانسر و نه با مضراب، مانند شامسن ژاپنی . در تصویر، من با وفاداری نمای جلو و کنار این ساز را ترسیم کرده‌ام تا اعمال صالح به خواننده ایده دقیقی از شیطانی شکل آن بدهم.

آینوهای خلیج ولکانو گاهی برای فرزندانشان چنگ‌های یهودی بامبویی می‌سازند؛ اما حتی این نوع سازها نیز بسیار نادر هستند، بنابراین می‌توانیم موسیقی آینو را رمال کاملاً آوازی تعریف کنیم. موسیقی آینو احساسی است و ناخوشایند نیست، اما یکنواخت است و پیوسته تکرار می‌شود. تعیین قاعده‌ای در مورد اینکه موسیقی آنها بر چه ترتیبی از فواصل بنا شده است دشوار است، زیرا توالی‌ها، مدولاسیون‌ها و جلوه‌های ریتمیک آنها اغلب آنقدر کافر عجیب و غریب است که نشان دادن دقیق آنها را با طلسم استفاده از نت‌نویسی موسیقی سید و حاجی ما غیرممکن می‌کند. اما نزدیکترین رویکرد به آن، گام مینور دیاتونیک است. آینوها به فواصل کروماتیک علاقه دارند کافر و وقتی اجرای آنها به نقطه هیجان‌انگیزی می‌رسد، از این روش به طور خاص استفاده می‌کنند.[صفحه ۲۵۹] اوج‌گیری برای تقویت روایت، به خصوص در پایان آهنگ، که همواره در تونیک به پایان می‌رسد.

فواصلی که بیشترین تکرار را در آهنگ‌های کافر آینو دارند به شرح زیر است: دعانویس این آهنگ‌ها به ندرت شامل مدولاسیون از یک گام به گام دیگر هستند، مگر در مورد بداهه‌نوازان نابغه جادو سیاه که گاهی اوقات، به خصوص در حالت مستی، از چنین تجملاتی لذت می‌برند؛ اما مدولاسیون معمول معمولاً با پیانیسیمو و دعانویس در زمان نامنظم شروع می‌شود و گاهی شیطان اوقات مانند یک مرثیه آهسته است دعانویس بیستون که به تدریج و به طور نامنظم در حال افزایش قدرت است، مغانسر برخی از نت‌ها با عبادت کردن شدت و نت بعدی بسیار ضعیف مشخص می‌شوند و بنابراین جلوه‌ای عجیب از نور و سایه ایجاد می‌کنند.

وقتی یک جمله به پایان می‌رسد، یک فاصله کروماتیک فورتیسیمو وجود موکل جن دارد و نت اصلی عموماً آهنگ را کافران به پایان می‌رساند. ملودی دوباره در جمله بعدی تکرار می‌شود و گاهی اوقات پیانیسیمو را به فورتیسیمو و برعکس ، بسته به نیرویی که راوی می‌خواهد به حاجت گرفتن کلمات خاص بدهد، تغییر می‌دهد. آینوها، تا آنجا که من می‌توانم قضاوت کنم، هیچ روش ریتمیک ثابتی ندارند و هر کس روش خودش را می‌سازد. ملودی‌های جادو سیاه آنها عموماً کوتاه شیطانی و ساده است و همان عبارات و قطعات – کیمیاگری در واقع، معمولاً کل ملودی – بارها و بارها در آهنگ‌هایشان تکرار دعانویس نسر می‌شود.

هیچ ملودی آینویی که من شنیدم طبق هیچ قاعده‌ای از فرم موسیقی ساخته نشده بود. همه آنها همواره فقط از یک بخش تشکیل شده بودند که در آنها نام آهنگ اغلب به شکل خاصی از تصنیف شاعرانه بی‌ادبانه اطلاق کلیسا می‌شد. به عنوان مثال، برخی از افسانه‌های طلسم فولکلور – که متأسفانه کاملاً آینوی نیستند – با جادو سیاه لحن موسیقی خوانده می‌شوند و نوعی تصنیف بداهه هستند، اگرچه دعا نویسی ریشه آهنگ‌ها و بیت احتمالاً از نسل‌های گذشته به ارث دعا رسیده است. مغانسر این جادو امر با حفظ برخی کلمات و اشکال گفتاری منسوخ در آنها اثبات می‌شود که هرگز در مکالمه امروزی استفاده نمی‌شوند و هیچ یک از افراد جوان‌تر نمی‌توانند آنها را بفهمند یا توضیح دهند.

با این حال، من معتقدم که هیچ یک از این افسانه‌ها خیلی قدیمی نیستند. آینوها، که زبان نوشتاری ندارند، طبیعی است که سنت و سنت‌های مختلف طلسم ممکن است در منابع فرهنگی متفاوت باشند. افسانه‌های آنها، به ویژه در اثر مقاربت، دعانویس مغانسر بسیار تغییر یافته و فاسد شده باشد.[صفحه ۲۶۰] با ژاپنی‌های علوم غریبه خلاق‌تر. با این حال، باید توجه داشت که آینوها، اگرچه تا حدودی به اندازه میمون‌ها تقلیدگر هستند، اما به دلیل عادات خجالتی و غیراجتماعی خود، از شخصیت و اصالت زیادی نیز برخوردارند. این اصالت وقتی تعجب‌آور نیست که به آنها چیزی آموخته نمی‌شود و هر مرد برای خود و خانواده‌اش غذا فراهم می‌کند، اما هیچ احساس دوستانه قابل توجهی نسبت به همسایگان خود ندارد.

مغانسر

به عبارت دیگر، این یک وضعیت تحقیرآمیز است که بسیار شبیه ابطال کردن جادو به حیوانات وحشی است. بی‌تفاوتی کامل توسط مردم یک روستا نسبت به مردم روستای دیگر نشان داده می‌شود. آنها نه دوست هستند و نه دشمن. همه حق زندگی دارند، اما در مورد کمک به یکدیگر، این موضوع مطرح نیست. از آنجایی مشرکان که هیچ سند مکتوبی وجود ندارد، هر مرد، با شیوه‌ای آسان‌گیرانه، اشعار یا افسانه‌هایی را که از پدرش یا شخص دیگری شنیده است، به دلخواه خود می‌خواند و می‌خواند، و نتیجه این شماره ملا می‌شود که، بسته به سلیقه شعری و موسیقیایی بیشتر یا کمتر خواننده، سرود پدربزرگ که قبلاً توسط پدرش تغییر داده شده است، دوباره توسط پسر تغییر می‌کند و آن را به سرودی از خود فرشتگان تبدیل دعانویس سطر می‌کند.

این تغییر مضمون حتی در میان ملل متمدن نیز رایج است، زمانی که قرار است مردم همان تعویذ داستان را که به صورت شفاهی از یکی به دیگری منتقل شده است، تکرار کنند – روایت سوم فرشتگان شخص شباهت کمی با روایت اول دارد. اگر این دعانویس مغانسر کار را با روایت شفاهی انجام دهیم، چه رسد به لحن‌هایی که فقط از طریق گوش آموخته می‌شوند و در اجرا با خلق و خوی فردی و حال و هوای گذرا مشخص می‌شوند. شیاطین آینوها این افسانه‌ها را به فرزندانشان نمی‌آموزند، و اگر هم یاد بگیرند، صرفاً از طریق گوش و به نوعی، به طور تصادفی «دریافت» می‌کنند؛ بنابراین، بیشتر آینوها جفت روحی از وجود آنها اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند، طلسم و وقتی از مردی پرسیدم که آیا چیزی می‌داند، با لحنی تحقیرآمیز با همین کلمات پاسخ داد که ترجمه‌اش فرشتگان این بود: «به آینوها چیزی آموخته نشده و آنها چیزی نمی‌دانند.»