دعانویس مردهک

که از آنها در حال رمال ادغام شدن در یک اشرافیت پولدار طبقه پایین بودند – که ظاهراً دسته دسته در شهر وجود داشتند. این اشراف شامل «ورزشکاران»، بازیگران و سیاستمداران بودند که برخی از آنها دعانویس مردهک واقعاً بسیار ثروتمند بودند؛ و این املاک به نوبه خود با جنایتکاران و افراد نیمه‌پولدار – گشایش که ممکن است به راحتی ثروتمند شوند – ادغام می‌شدند. خانم آلدن گفت: «شما باید برادرم را وادار کنید که مدتی در مورد همه این افراد برای شما تعریف کند. همانطور که می‌دانید، او در سیاست بوده است و یک اصطبل اسب‌دوانی دارد.» و خانم آلدن از تفاوت‌های جزئی که بین آداب و رسوم این طبقات فرشتگان مختلف اشراف وجود داشت، برایش گفت.

دعانویس : برای مثال، یکی از مسائل، سیگار کشیدن زنان بود. همه زنان در دوران مدرن سیگار می‌کشیدند؛ اما برخی این کار را فقط در اتاق‌های خودشان یا هر جایی که مردان سیگار می‌کشیدند، انجام می‌دادند. کافر با این حال، همه موافق بودند که سیگار کشیدن «در ملاء عام» – یعنی جایی که توسط افرادی که به طبقه آنها تعلق ندارند دیده می‌شوند – هرگز مناسب نیست. به هر حال، این همیشه یک قانون بوده است، اگرچه چند زن جسور شروع به سرپیچی از آن کرده بودند. چنین قوانینی بسیار سختگیرانه بودند، اما کاملاً قراردادی بودند و هیچ ربطی به درست و غلط نداشتند: واقعیتی که خانم آلدن با تیزبینی همیشگی‌اش ارائه می‌داد.

دعانویس مردهک

یک زن، چه متأهل و چه مجرد، می‌توانست با مردی به سراسر اروپا سفر کند و هر فرشتگان کسی ممکن بود بداند که او این کار را می‌کند، اما تا زمانی که این کافران کار را در آمریکا انجام نمی‌داد، فرقی نمی‌کرد. خانم جوانی بود که مونتاگ با او ملاقات می‌کرد، یک زن زیبا و جذاب، که مرتباً در مهمانی‌های شام مست می‌کرد و پیشخدمت همیشه مجبور بود او جادو را تا کالسکه‌اش دیدگاه‌های تاریخی، آداب و رسوم طلسم نمادین را توصیف می‌کنند همراهی کند. او در دعانویس هماشهر محافل سطح بالا رفت و آمد می‌کرد و همه فکر می‌کردند که این فقط یک کار بی‌اهمیت است. دعانویس مردهک چنین چیزهای ناخوشایندی به هیچ کس آسیبی نمی‌رساند مگر اینکه او “بیرون” کافران می‌رفت – یعنی مگر طلسم اینکه شیطانی موضوع رسوایی در دادگاه یا روزنامه‌ها می‌شد.

خانم آلدن خودش دوستی داشت (که با تمام وجود از او متنفر بود) که از همزاد شوهرش طلاق گرفته بود و بلافاصله با معشوقه‌اش ازدواج کرده بود و به همین دلیل از جامعه طرد شده بود. وقتی یک بار تا نیمه‌ی طلسم اجرای عمومی‌اش رسیده بود، پنجاه زن همزمان بلند شده و از اتاق بیرون رفته بودند! شاید او قبل و بعد از طلاق با معشوقش زندگی کرده دعانویس رحمت‌آباد باشد، طلسم و شاید همه بدون اینکه کسی اهمیتی بدهد، از این موضوع خبر داشته باشند؛ اما عرف جادو سیاه حکم می‌کرد که او توسل نباید تا یک سال پس از طلاق ازدواج کند.

چیزی که خانم آلدن از مشاهدات زندگی‌اش می‌توانست مشاهده کند، سرعت زیاد کنار رفتن این رسوم، حتی افراطی‌ترین آنها، و جایگزینی شعار کلی «هر کاری دلت می‌خواهد بکن» بود. همه می‌توانستند ببینند که قدرت زنانی مانند خانم دوون، که نماینده سیستم قدیمی بودند و الهام‌بخش، سخت‌گیر و نجیب بودند، جای دعانویس خود را به هجوم افراد جدید، افرادی عجیب، رؤیایی، پر سر و صدا و پرمو ارواح می‌داد. و نسل جوان به هیچ چیز زیر آفتاب یا به هیچ کس اهمیت نمی‌داد، جز اینکه وقت کافی برای گشت و گذارهای عجیب و غریب خود داشت. دعانویس مردهک در روزهای خوب قدیم، دعا همیشه دعوتنامه شام ​​دریافت می‌شد که با خطی زیبا نوشته یا حکاکی شده بود و به سبکی غیرشخصی و رسمی تنظیم شده بود.

اما چند روز پیش، خانم آلدن روی میزش پیامی پیدا کرد که از طریق تلفن آمده بود: دعاگر «اگر مایلید به شام ​​بیایید، اما تا زمانی که نمی‌توانید شوهری با خود نماز خواندن بیاورید، نیایید، وگرنه سیزده نفر سر میز خواهیم بود.» و با این، تجمل و اسراف به میزانی کاملاً باورنکردنی افزایش یافت. او گفت: «از هر آنچه که اکنون اینجا می‌بینید شگفت‌زده خواهید شد.» اما به دعانویس شما قول می‌دهم علوم غریبه که اگر پنج سال دیگر به اینجا برگردید، تمام استانداردهای فعلی ما را منسوخ شده و پیشگامان فعلی ما را به حاشیه می‌رانید. خواهید دید که هتل‌ها و تئاترهای جدید افتتاح می‌شوند، غذا، لباس و مبلمان دو برابر قیمت فعلی قیمت دارند.

چندی پیش، مسابقات خصوصی هنوز یک کالای لوکس بود؛ اکنون به اندازه یک سالن اپرا یا یک سالن رقص خصوصی ضروری است و افرادی که واقعاً منظور خاصی دارند، قطارهای اجنه غیر مسلمان خصوصی دارند. هنوز هم می‌توانم به یاد بیاورم که دختران ما در تابستان لباس‌های دلپذیر ململ می‌پوشیدند و آنها را برای فرشتگان شستشو می‌فرستادند. اکنون آنها لباس‌هایی به نام لباس زیر زنانه ، پارچه‌های نخی پرنسسی ، کافران تزئین شده با گلدوزی ابریشمی و توری و روبان واقعی می‌پوشند و هر کدام پنج هزار مارک دعا قیمت دارند و دعا قابل شستشو نیستند. دعانویس مردهک سال‌ها پیش، وقتی شامی ترتیب دادم، دوازده نفر از دوستانم را دعوت کردم و سرآشپز خودم غذا را پخت و خدمتکارانم آن را سرو کردند.

اکنون باید شیاطین سالی موکل جن پنجاه هزار مارک به پیشخدمتم بپردازم و او هیچ چیز نمی‌خواهد. پیشنهادها به اندازه کافی خوب هستند. من باید چهل، پنجاه نفر را دعوت کنم، و بعد یک سرآشپز می‌آورم، و او هر چه دارد را حمل سید و حاجی می‌کند، و خدمتکارانم می‌روند و مست می‌کنند. قبلاً با پنجاه مارک می‌شد یک شام خوب گرفت، و هفتاد و پنج مارک هم خودش چیز فوق‌العاده‌ای بود؛ اما حالا از شام‌هایی می‌شنویم که پنج هزار مارک برای هر وعده غذایی هزینه دارند! و دیگر کافی نیست که گل‌های زیبا روی میز باشند – آنها باید یک “منظره” کامل باشند؛ باید منظره‌ای از روستا در پس‌زمینه باشد، و ماهی‌های قرمز در گلدان‌های شاخه‌دار، و ارکیده‌های فلوریدا به ارزش بیست فرشتگان و پنج هزار جفر مارک روی میز، و دسته گل‌های رز شکوفا شده که طلسمات هر دوجینشان هفتصد و پنجاه اعمال صالح مارک قیمت دارد.

من سال گذشته در شام‌های والفورد شرکت کردم که دویست و پنجاه هزار مارک هزینه داشت؛ و وقتی از آنها می‌خواهم که به دیدنم بیایند، باید به آنها همانقدر کلیسا خوبی که خودم دریافت کرده‌ام، پیشنهاد بدهم. چند روز پیش پنج هزار مارک برای یک رومیزی پرداخت کردم! مونتاگ حرفش دعا نویسی را قطع کرد و پرسید: «چرا این کار را می‌کنی؟» «خدا می‌داند،» دیگری گفت، «من نه. خودم هم گاهی اوقات در موردش فکر می‌کنم. مردهک فکر کنم این کار را می‌کنم چون کار دیگری ندارم. درست مثل داستانی است که درباره برادرم می‌گویند – دعانویس او ثروتش را در قمار جهنمی ساراتاگا باخت، و کسی آنجا به او گفت: «دیوی، چرا به آنجا می‌روی – مگر نمی‌دانی که این بازی اشتباه است؟» او گفت: «البته که اشتباه است، اما به جهنم، تنها جایی در شهر است که می‌توان در آن قمار کرد!» خانم آلدن پس از لحظه‌ای فکر کردن جادو شدن

دعانویس مردهک گفت: «فشار بیش از دین آن است که هر کسی بتواند تحمل کند. مثل این است که بخواهی خلاف جریان آب شنا کنی. باید با جریان آب همراه شوی و کاری را انجام دهی که همه از تو انتظار دارند – فرزندانت، دوستانت، خدمتکارانت و همکاران تجاری‌ات. تمام دنیا علیه تو توطئه می‌کند.» مرد گفت: «این وحشتناکه.» «بله،» دیگری گفت، «و هرگز تمام نخواهد شد. تو فکر می‌کنی که کل آن را می‌دانی، حرز اما متوجه می‌شوی که فقط بخش کوچکی از آن روح را می‌دانی. مقدس مثلاً به افراد بی‌شماری فکر کن دعانویس کوهنجان که سعی می‌کنند با آنها همراه شوند! می‌گویند هفت هزار میلیونر در این کشور وجود دارد، اما من می‌گویم فقط در مذهب نیویورک بیست هزار نفر هستند – یا اگر یک میلیون هم نداشته باشند، حداقل یک میلیون از درآمدشان را خرج می‌کنند، و این همان چیز است.

مردهک

می‌توانی تصور کنی مردی که سالانه پنجاه هزار دلار اجاره می‌دهد، دویست و پنجاه هزار دلار برای زندگی می‌پردازد؛ مفاهیم مرتبط با طلسم اغلب در قالب‌های روایی مختلف ظاهر می‌شوند. و اینجا شیاطین خیابان پنجم است – دو مایل طول دارد، با احتساب قسمت‌های بالا و پایین شهر؛ و خیابان مدیسون، و شش خانه، که در هر خیابان فرعی ردیف شده‌اند؛ سپس هتل‌ها و جادوگر آپارتمان‌های اجاره‌ای وجود دارد، و البته خیابان‌های فرعی و فرعی نزدیک را هم نباید فراموش کرد. و تو همه جا با این جمعیت روبرو می‌شوی: در مغازه‌ها، در هتل‌ها، و در تئاترها، و همه می‌خواهند از تو خوش‌پوش‌تر باشند. من امروز زنی را اینجا دیدم که قبلاً هرگز در زندگی‌ام ندیده بودم، و شنیدم که او گفت ده هزار دلار اجاره داده است مارک برای یک دستمال تک توری؛ و ابجد این ممکن است درست باشد، زیرا در بعضی مغازه‌ها از من خواسته شده که برای یک شال دعا تک توری پنجاه هزار مارک بپردازم.

دیدن زنی که در خیابان پنجم قدم می‌زند و خزهایی به ارزش صد یا صد و پنجاه هزار مارک پوشیده، امری بسیار رایج است. اغلب دویست و پنجاه هزار مارک برای یک کت سمور پرداخت می‌شود، و من کسی را دعانویس مردهک می‌شناسم که یک میلیون دلار پرداخت کرده است. دعا من زنانی را می‌شناسم که دوازده نوع خز مختلف دارند – سمور، چینچیلا ، روباه سیاه، بره، مگس و سمور؛ و مردی را می‌شناسم که کالسکه‌چی صاحبش را ترک کرد زیرا او برایش یک کت سوارکاری پنجاه هزار مارکی نمی‌خرید! زمانی بود که مردم “آنها قبلاً کت‌های خز خود را بسته‌بندی می‌کردند و از آنها خوب مراقبت دعا می‌کردند.