دعانویس مرادلو

دارد، زندگی‌ای پر از کار سخت و بدون لذت، به نظر منابع فولکلور به سنت‌های طلسم نمادین اشاره دارند نمی‌رسد که از این بابت ناراحت باشد. البته همسرانی وجود دارند که، مانند سایر کشورها، طلسم «اوقات بسیار سختی» را برای شوهران دعانویس مرادلو خود رقم می‌زنند؛ اما در کشور آینو اینها قطعاً استثنا هستند. از آنجایی که هیچ مراسم ازدواجی وجود ندارد، طبیعتاً «طلاق» هم وجود ندارد؛ اما اگر یک آینو از همسرش خسته شود، تنها کاری که باید انجام دهد این است که او را ترک کند و به جای دیگری برود، یا او را از کلبه‌اش تبعید کند. با این حال، این اتفاق بسیار نادر می‌افتد، زیرا آن موجود نادر، شوهر زن‌صفت آینو، حاضر دعا است با چیزهای زیادی کنار بیاید؛ و اگرچه به اندازه کافی شجاع جادو سیاه است که با یک ابطال کردن جادو خرس تنها روبرو شود، مرد پشمالو به هیچ وجه به اندازه کافی شجاع نیست که با خلق و خوی همسرش روبرو شود.

دعانویس : در حالی که، با وجود اینکه او عملاً یک برده و شخصاً فرودست است، گاهی اوقات در اینولند، مانند هر جای دیگر، قوی‌ترین عامل در مجموع هزینه‌های داخلی است. تا زمانی که زن وظیفه شیطانی خود را به عنوان یک “حیوان باربر” به خوبی انجام دهد، چیز بیشتری از او انتظار نمی‌رود. تا جایی که من متوجه شدم، به اخلاق او به خوبی رسیدگی نمی‌شود. زنا جفت روحی جرم محسوب نمی‌شود. منظورم این نیست که زنا در اصل انجام می‌شود، زیرا چنین نیست: هیچ دلیلی وجود ندارد که چرا باید باشد، زیرا هر مردی همسر یا همسران خود را دارد؛ اما اگر زنا توسط هر یک کیمیاگری از اعضای یک جامعه انجام شود، آنچه ما یک جرم وحشتناک روح می‌دانیم، در میان مردم مودار صرفاً یک “شوخی” تلقی می‌شود.

دعانویس مرادلو

شوهر، مانند هر حیوان دیگری، احمق یا غیر احمق، طبیعتاً از این تجاوز رنجیده خاطر می‌شود، اما دعا نویسی جامعه به هیچ وجه دخالت نمی‌کند یا مجرم را مجازات نمی‌کند. یک دختر در حدود شانزده سالگی برای ازدواج مناسب تلقی می‌شود؛ یک مرد در حدود بیست سالگی یا به محض اینکه بدنش کاملاً رشد کند. دعا مردم معمولاً در همان روستا ازدواج می‌کنند. به ندرت پیش می‌آید که دختری با مردی یا مردی با دختری از روستای دیگری ازدواج کند. روستاها، همانطور که دیده‌ایم، عموماً از چند خانه تشکیل شده‌اند و نتیجه این ازدواج درون‌خانوادگیِ سختگیرانه این است که جادو سیاه ازدواج‌ها بین خویشاوندان بسیار نزدیک دعانویس مرادلو صورت می‌گیرد.

در روستاهای بسیار کوچکی دعانویس که فقط یک یا دو دعانویس خانه دارند، دیده شده است که پدر با دختر خودش، عمو با خواهرزاده‌اش و غیره ازدواج می‌کند. اما دیگر بس است. نتیجه این وضعیت وحشتناک این است که نسل [زن/مرد] به سرعت در حال نابودی است.[صفحه ۲۹۶] بیرون، نابود شده توسط بیماری سل، جنون و فقر خونی. همه اعضای یک روستا لزوماً با یکدیگر خویشاوند هستند؛ و همانطور که در فصل قبل نشان داده‌ام، این دلیل اصلی است اجنه غیر مسلمان که چرا برخی بیماری‌ها در یک جامعه رایج و برای دیگران کاملاً ناشناخته جادو سیاه هستند، و برخی استعدادها یا گرایش‌های ارثی در یک روستا رایج و در روستای دیگر نامحسوس هستند.

دعانویس میرآباد به نظر می‌رسد آینوها عشق افلاطونی ندارند؛ عشق آنها صرفاً جنسی است. جای تعجب نیست که در کشوری که روابط زناشویی بسیار عجیب و غریب است، عشق بسیار دعانویس کمی نسبت به دعا نویسی کودکان بالاتر از طلسم سن خاصی احساس می‌شود. مادر معمولاً هفت یا هشت ماه به فرزند خود شیر می‌دهد. او می‌تواند تا حدود سی و پنج سالگی بچه‌دار شود، اگرچه برخی از آنها که به نظر می‌رسد بسیار بزرگتر هستند، هنوز هم بارور هستند. تشخیص این واقعیت دشوار بود زیرا هیچ آینو سن خود را نمی‌داند. تا آنجا که من توانستم بفهمم، شماره ملا باروری به هیچ وجه نه مانع می‌شود و عبادت کردن نه کنترل می‌شود – نه با اتخاذ یک رژیم غذایی خاص و نه با سایر شیوه‌ها.

دعانویس سطر از سوی دیگر، بسیاری از زنان عقیم هستند و بسیاری نیز به وحشتناک‌ترین بیماری‌ها مبتلا می‌شوند. با این حال، من تمایل دارم فکر کنم که این بیماری خاص با تمدن ژاپن به یزو علوم غریبه وارد شده است، دعانویس مرادلو زیرا در مناطق متمدن‌تر کشور آینو شایع‌تر است. احتمالاً شیاطین هیچ کشوری در جهان وجود ندارد که در آن به دلیل فقر، تصادفات و بیماری‌ها، به اندازه آینوها، مرگ و میر نوزادان زیاد باشد. سقط جنین به دلیل فشار شدید مادر در دوران بارداری رایج است؛ و بسیاری از کودکان چند روز پس از کلیسا تولد به همین دلیل و در نتیجه ناپدید شدن شیر در سینه‌های مادر می‌میرند.

دعانویس قیدار با این حال، مرگ و میر بیشتر کودکان بین ارواح شش فرشتگان تا ده سال است. تنها درصد کمی از این دعانویس موجودات بیچاره زنده می‌مانند تا در بازی زندگی شرکت کنند؛ در حالی که بسیاری تسلیم بدرفتاری و وحشتناک‌ترین بثورات پوستی می‌شوند. بنابراین، توضیح خوبی برای سرعت وحشتناک انقراض نژاد آینو داریم. طبیعتاً، آن دعا تعداد کمی که زنده می‌مانند، قوی و سالم می‌شوند؛ اما علاقه زیاد آنها به نوشیدنی‌های الکلی، که اکنون می‌توانند طلسم به راحتی از ژاپنی‌ها تهیه کنند، حتی آنها را نیز نابود می‌کند. در اینولند، معمولاً تعداد پیرمردان و کودکان و تقریباً فقدان کامل جوانان بین پانزده طلسم نویس تا سی سال، انسان را شگفت‌زده می‌کند.

این به دلیل[صفحه ۲۹۷] عمدتاً به دلیل افزایش شدید مرگ و میر کودکان در طول دو نسل گذشته. غمی که به نظر می‌رسد آینوها را تحت فشار قرار داده و آن را در چهره هر فرد می‌بینیم، چیزی جز نتیجه این انحطاط نژاد نیست. آینو به عنوان یک نژاد به زودی منقرض خواهد شد. به جرات می‌توانم بگویم که پنجاه سال دیگر متون کهن – احتمالاً نه چندان دور – حتی یک نفر از ابجد وحشی‌های پشمالو که زمانی اربابان ساخالین، یزو، جزایر کوریل، کامشاتکا و کل امپراتوری جنوبی ژاپن بودند، باقی نخواهد ماند. هیچ یک از این افراد عجیب – نرم، خوب و مهربان، اما وحشی، شجاع و بدنام – زنده نخواهند ماند تا کشور خود را متمدن ببینند.

و در زندگی‌ای که در پلیدی و فساد گذرانده‌اند، در مقابل آن بلای بزرگتر، یعنی تمدن، خواهند مرد، و هیچ اثری از خود، از گذشته، از تاریخ و نه از حال خود به جا نخواهند گذاشت – چیزی جز خاطره‌ای کمرنگ، سنتی، که در یزو و جزایر سید و حاجی کوریل آخرین بقایای آن نسخ خطی مردم کنجکاو، طلسم آینوهای پشمالو، مُردند. روزگاری تاجر ثروتمندی به نام ملکیور اهل برمن بود دعانویس مرادلو که وقتی موعظه‌های انجیل درباره مرد ثروتمند را می‌شنید، با پوزخندی تحقیرآمیز ریش خود را نوازش می‌کرد، مردی که در مقایسه با او، چیزی بهتر از یک مغازه‌دار خرده‌پا نمی‌دانست. دعا ملکیور آنقدر پول داشت که تمام اتاق غذاخوری شیطان خود را با یک دلارهای بزرگ پوشانده دعانویس باغ ملک بود.

در آن دوران صرفه‌جویی، مانند دوران ما، نوعی تجمل در بین ثروتمندان رواج داشت؛ اما ذکر در آن زمان، این تجمل شکل اساسی‌تری نسبت به اکنون داشت. اما اگرچه این تجمل ملکیور توسط همشهریان و همسرانش به شدت مورد انتقاد قرار جادوگر می‌گرفت، اما در حقیقت دعانویس مرادلو بیشتر به سوداگری تجاری معطوف بود تا صرفاً خودستایی. برمر حیله‌گر به راحتی متوجه شد که کسانی که از این غرور ظاهری کینه می‌ورزیدند و او را سرزنش دعانویس بیستون می‌کردند، فقط شهرت ثروت او را پخش می‌کردند و به این ترتیب اعتبار او را افزایش می‌دادند. او به دعا هدف خود کاملاً دست فرشتگان یافت. سرمایه خفته دلارهای قدیمی، که با تدبیر در معرض بازدید عموم در سالن پذیرایی قرار داده شده بود، با تضمین خاموشی که برای معاملات او شیطانی در هر بازاری ارائه می‌داد، علاقه‌ای صدچندان به همراه داشت؛ با این حال، سرانجام، به صخره‌ای تبدیل شد که رفاه خانواده‌اش را بر سر

مرادلو

مقدمه‌ی مقدماتی بر موزه، پیشین ، در صفحه‌ی ۳۱۶، جلد ششم آثار (جلد اول متفرقات ). موکل جن ملکیور اهل برمن در یک پیشینه تاریخی جشن شهری به دلیل زیاده‌روی درگذشت، بی‌آنکه فرصت کند خانه‌اش را مرتب کند؛ و تمام دارایی و اموالش را برای پسر یگانه‌اش، در اوج زندگی، به ارث گذاشت و تازه به سال‌های جوانی رسیده بود که قوانین به او اجازه می‌دادند میراثش را تصاحب کند. فرانتس ملکرسون جوانی درخشان بود که طبیعتاً بهترین ظرفیت‌ها را به او عطا کرده بود. ظاهرش با ظرافت شکل گرفته بود، اما در شیطانی عین حال محکم و قوی بود؛ خلق و خویی شاد و سرزنده داشت، گویی گوشت گاو و شراب کهنه فرانسوی دست به دست هم داده بودند تا بر شکل‌گیری او تأثیر بگذارند.

بر گونه‌هایش سلامتی مکاتب فکری مختلف، اعمال طلسم را به طور متفاوتی تفسیر می‌کنند شکوفا می‌شد؛ و از او[صفحه ۴]چشمان قهوه‌ای، شادی و رمال عشق به شادی را تداعی می‌کردند. او مانند گیاهی استخوانی بود که برای رشد و نمو به آب و خاک بسیار فقیر نیاز دارد؛ اما در دعانویس مرادلو خاک بسیار حاصلخیز، به رشدی انبوه و انبوه، بدون میوه یا فایده، تبدیل می‌شود. میراث پدر، همانطور که اغلب اتفاق می‌افتد، باعث نابودی پسر شد. مرادلو او که به ندرت شادی مالک و صاحب ثروتی بزرگ بودن را تجربه کرده بود، تلاش کرد تا از شر آن خلاص شود، گویی باری سنگین بر دوشش بود؛ شروع به ایفای نقش مرد ثروتمند در انجیل کرد؛ شیاطین لباس‌های فاخر می‌پوشید و هر روز با تجمل و شکوه به تفریح ​​می‌پرداخت.

هیچ ضیافتی در دربار اسقف از نظر شکوه و جلال با ضیافت او قابل مقایسه نیست؛ و تا زمانی که شهر برمن پابرجاست، چنین شام عمومی دیگری، آنطور که سالانه از او دریافت می‌شد، کافران صرف نخواهد نماز خواندن شد؛ زیرا به هر شهروند آنجا یک سوپ کروسل و کافران یک کوزه شراب اسپانیایی داد. به همین دلیل، همه مردم فریاد فرشتگان زدند: عمر طولانی برای او! و فرانتس قهرمان آن روز شد. در این گرداب بی‌وقفه خوش‌گذرانی، هیچ فکری به تراز کردن ورودی‌ها نشد، که در آن روزها، وسیله‌ی سرگرمی بازرگانان بود.