دعانویس نوک آباد

دعانویس نوک آباد شمال جریان دارد و یک شبه جزیره باریک و کامل را درست در مقابل یا غرب شهر تشکیل می‌دهد. این شبه جزیره در انتهای جنوبی خود کمی پهن‌تر می‌شود و شکل کاملی از پای انسان را تشکیل می‌دهد؛ از این رو به آن «نقطه موکاسین» می‌گویند. کشتی براون مستقیماً در غرب شهر، در نقطه غربی گردنه این شبه جزیره، چند جادو مایل پایین‌تر از لوک‌اوت قرار دارد. این کشتی تنها حدود یک مایل در خط مستقیم با کشتی براون از انتهای شمالی پل، در پای تپه کامرون در حومه غربی شهر، فاصله دین دارد. رودخانه از کشتی براون به سمت شمال ادامه می‌یابد و از جزیره ویلیامز عبور می‌کند.

دعانویس : پنج مایل یا بیشتر از کشتی، در پای رشته کوه والدن، پیچ تند دیگری به سمت اعمال صالح جنوب می‌زند. در طول شش یا هفت مایل از این خم شمالی، به طور پیچ در پیچ از کنار کشتی کلی عبور می‌کند. شبه جزیره‌ای که به این ترتیب تشکیل شده، دماغه شمالی کوه راکون است. از براونز تا کلیز فری، تقریباً پنج مایل در خط طلسم مستقیم و تا حدودی به سمت جنوب غربی فاصله است و همانطور که قبلاً گفته شد، یک مایل آن طرف‌تر تا چاتانوگا است. از پل کامرون هیل تا براونز فری حدود پنج مایل فاصله است، اما از جایی که قایق‌های پل براونز فری متعاقباً حرکت خود را آغاز کردند، …[174] حدود نه مایل، و ادبیات تاریخی به بررسی اعمال آیینی می‌پردازد.

دعانویس نوک آباد

به کشتی کلی بیش از پانزده، شاید بیست مایل. این ارقام ارزش حمل و نقل، دسترسی بدون مانع به کشتی کلی را به عنوان محلی گشایش برای پیاده شدن قایق‌های بخاری که تدارکات را از بریجپورت از طریق کشتی براون حمل می‌کردند، نشان رمال کافران می‌دهد، زمانی که باید با پیشروی هوکر به فرشتگان تصرف ارتش اتحادیه در می‌آمد، تا زمانی که راه‌آهن از بریجپورت به چاتانوگا تعمیر یا راه‌اندازی شود. حرکت سربازانی دعانویس شباب که این کار را انجام دادند، دعانویس نوک آباد همچنین به ارتش در ضلع جنوبی رودخانه، برای ملاقات و کمک به نیروهای هوکر که از بریجپورت می‌آمدند، کمک کرد و بدین ترتیب تسلط کنفدراسیون بر جاده رودخانه به بریجپورت را شکست.

تحت دستور و نظارت ژنرال اسمیت، برنامه‌ها با موفقیت اجرا شد. دو قایق مسطح و پنجاه پانتون، همراه با واگن، آماده شدند. در این قایق‌ها، ۱۵۰۰ مرد به فرماندهی هازن نه مایل از رودخانه عبور دعا نویسی کردند و نزدیک به تیرک‌های کنفدراسیون قرار گرفتند. قرار بود آنها در نقاط مختلف در بخش‌هایی پیاده طلسم شوند، مکان‌هایی که قبلاً به افسران فرمانده نشان داده شده بود. به دلیل تاریکی، آتش‌ها در مقابل این مکان‌ها روشن نگه داشته می‌شدند، به طوری که نقاط مختلف[175] بخش‌هایی از نیروها می‌توانستند در نقاط مناسب مقدس پیاده شوند. بقیه تیپ‌های تورچین و هازن – که افراد قایق‌ها از آنها گرفته اعمال مربوط به جادو شده بودند – و توپخانه‌های آنها، از شبه جزیره عبور داده شدند و در جنگل، نزدیک کیمیاگری کشتی براون در ضلع شمالی رودخانه، دور از دیدرس قرار دعانویس شاوور گرفتند.

قرار بود نیروهای پیاده نظام به محض اینکه افراد تحت فرمان هازن در ضلع جنوبی پیاده شدند، با قایق‌ها عبور کنند و دوباره به ضلع شمالی برگردند. قرار بود توپخانه به محض پیاده شدن قایق‌ها در موقعیت خود قرار گیرد تا در صورت بروز فاجعه، عقب‌نشینی را پوشش دهد. تجهیزات پل طلسم نویس موقت نیز در محل خود قرار داشت و دعانویس یونسی آماده استفاده بود. قایق‌ها ساعت ۳ بامداد ۲۷ اکتبر شروع به حرکت کردند و تا ساعت ۵ صبح که گروه اول پیاده شدند، توسط دشمن کشف همزاد نشدند. بخشی از گروه دوم که در جای مناسب پیاده نشده بود، توسط گارد محافظ دشمن جادو سیاه مورد شماره ملا اصابت گلوله قرار گرفت دعا نویسی و حمله گارد محافظ ذخیره دشمن را برانگیخت.

اما نیروهای اتحادیه در ضلع شمالی کشتی به سرعت با قایق‌ها شیطانی عبور کردند، به بالای خط الراس پیشروی کردند و در عرض دو ساعت خود را به اندازه کافی با الوار محافظت کردند. دعانویس نوک آباد و برای نگه داشتن نوک پل، آماده شد . در روز ۲۷، پل ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر تکمیل دعانویس فیض‌آباد شد؛ کار زیر آتش توپخانه از لوک‌اوت پوینت انجام شد. اجنه غیر مسلمان کاپیتان پی. وی. فاکس از اولین مهندسان دعانویس میشیگان، سرپرست ماهر ساخت پل بود. بیست قایق، شش پانتون، یک قایق بادبانی و حدود ۲۰۰۰ بوشل ذرت به دست نیروهای اتحادیه افتاد. تلفات اتحادیه ۶ کشته، ۲۳ زخمی و ۹ مفقود بود.

شش زندانی از کنفدراسیون‌ها گرفته شد و ۶ نفر کشته شدند؛ تعداد زخمی‌ها مشخص نیست. در حالی که پل در حال ساخت بود، ژنرال هوکر از روی یک پل پانتونی از رودخانه در بریج‌پورت عبور کرد و به سمت چاتانوگا دعا نویسی پیشروی می‌کرد. ساعت ۳ بعد نسخ خطی از ظهر روز ۲۸، سر ستون او به واوهاچی، در دره لوک‌اوت، در محل دعانویس موسیان توسل اتصال راه‌آهن از بریج‌پورت، با شاخه‌ای از ترنتون در بالای دره رسید. جاده واگن‌بر از اینجا تا شیاطین براونز فری حدود چهار مایل در امتداد پایه غربی یک خط‌الرأس امتداد دارد که در اینجا و آنجا دارای فرورفتگی‌های عمیقی است؛ از طریق یکی از این فرورفتگی‌ها، راه‌آهن به چاتانوگا، در اطراف دماغه لوک‌اوت، نزدیک رودخانه، ادامه می‌یافت؛ از طریق دیگری[177] جاده‌های واگن‌رو.

ژنرال هوکر سپاه یازدهم هاوارد و لشکر دوازدهم طلسم گری را با خود داشت، به استثنای یک هنگ که در پل بریجپورت، یکی در وایت‌ساید و یکی در شل‌موند باقی مانده بود دعانویس نوک آباد دو مکان اخیر در مسیر راه‌آهن بین بریجپورت و چاتانوگا قرار داشتند. لشکر اول سپاه دوازدهم، (ویلیامز)، برای محافظت از راه‌آهن از مورفریزبورو مذهب به بریجپورت باقی مانده بود. در تیپ روگر از این لشکر، پیاده‌نظام سوم ویسکانسین به فرماندهی سرهنگ ویلیام هاولی حضور داشت. این هنگ در 29 ژوئن 1861 به خدمت فراخوانده شده بود و از آن تاریخ تا کنون که بخشی از ارتش کامبرلند شد، در ارتش پوتوماک خدمت دعانویس قلعه خواجه می‌کرد.

دعانویس دوست محمد در تیپ دوم لشکر سوم، (شورز) از جادو کهن سپاه یازدهم، پیاده‌نظام بیست و ششم ویسکانسین به فرماندهی کاپیتان فردریک سی. وینکلر قرار داشت که در 17 نوامبر 1863 به درجه سرگردی منصوب شد. این هنگ منحصراً یک هنگ آلمانی بود و در پیشینه تاریخی 17 آگوست 1862 در میلواکی مستقر شد. در 6 جادوگر اکتبر بعد، این هنگ ویسکانسین را به مقصد … ترک کرد.[178] ارتش پوتوماک، که در آن خدمت می‌کرد تا اینکه به سپاه یازدهم تحت فرماندهی هاوارد و هوکر از ارتش کامبرلند پیوست. نیروهای پیشرو هوکر، تحت فرماندهی ژنرال هاوارد، آن شب در فاصله کافر حدود یک مایلی از براون فری اردو زدند و از آنجا با نیروهای آنجا ارتباط برقرار کردند.

دعانویس لشکر گری در عقب و در نزدیکی واوهاچی، سه مایلی از نیروهای هاوارد، اردو زد. بنابراین جاده واوهاچی تا کلی فری – سه مایلی شمال غربی واوهاچی – کنترل دعانویس می‌شد. حدود ساعت ۱ بامداد روز ۲۹، گری مورد حمله شدید بخشی از نیروهای لانگ‌استریت قرار گرفت، اما قبل از آن لشکر خود را برای دفاع در خط مقدم قرار داده بود. به شیطان هاوارد دستور داده شد تا نزدیکترین لشکر دعانویس ویس خود، تحت فرماندهی ژنرال کارل شورز، را به سرعت دو برابر به سمت گری هدایت کند. نوک آباد قبل از پیشروی، از تپه‌های نزدیک در دعا نویسی سمت چپ لشکر، اما جادو از فاصله دور، به آن شلیک شد.

دعانویس نوک آباد این تیراندازی آسیب زیادی به نیروهای شورز وارد نکرد. هاوارد یک تیپ را برای استقرار در این تپه‌ها جدا کرد و با تیپ دیگر به پیشروی ادامه داد. در همین حال، لشکر استاین‌ور، که آن هم از لشکر هاوارد بود، نزدیک شد.[179] سپس کشف شد که تپه دیگری در پشت شورتز نیز توسط دشمن اشغال شده است. تیپ اسمیت به آن حمله کرد و با سرنیزه به سمت سه برابر تعداد نفراتش حمله کرد. هوکر می‌گوید: «هیچ سربازی تا به حال خدمات درخشان‌تری ارائه نداده است. نام فرمانده شجاع آنها سرهنگ اورلاندو اسمیت از هفتاد و سومین طلسم پیاده نظام اوهایو دعانویس مورموری است.

نوک آباد

مدت سه ساعت، فرشته بدون کمک، حملات جفت روحی مکرر موکل جن نیروهای بسیار برتر را دفع کرد و در نهایت آنها را با ننگ از میدان بیرون راند.» بدین ترتیب دره لوک‌اوت ایمن شد و ارتباطات جدید برقرار شد. تلفات به فرماندهی ژنرال هوکر ۴۱۶ نفر بود. لانگ‌استریت عملاً اذعان کرد که جفر فرمانده اتحادیه در باز کردن این خط ارتباطی چارچوب‌های فرهنگی مختلف، درک طلسم را شکل می‌دهند جدید موفق شده است، اما از آن به راحتی یاد نکرد. تیپ‌های ویتاکر و جان جی. میچل متعاقباً به این منطقه منتقل روح شدند. کشتی شیطانی بخار چاتانوگا در شب ۲۸ام از آنجا عبور کرد.

پس از آن دو کشتی بخار (یکی در بریج‌پورت ساخته شده بود) سفرهای منظمی با تدارکات از بریج‌پورت به کلیز فری تعویذ انجام دادند. جاده‌های خوبی از چاتانوگا از طریق براونز ساخته شد.[180] به کلیز فری و راه آهن بریجپورت به سمت شرق در حال تعمیر بود. پس از شروع شیطانی این آماده سازی های سریع برای حمله به دشمن در مواضع مستحکم اطراف شهر، هیچ کمبودی از نظر جیره غذایی یا علوفه وجود نداشت. امید و اعتماد به نفس همیشه الهام بخش ارتش کامبرلند بود؛ افراد عادی هرگز ناامید نشده بودند؛ اکنون، آنها در پیش بینی اینکه پایان نزدیک است، پیشگام بودند.

دعانویس نوک آباد موفقیت در نبرد تا حد زیادی به وضعیت بدن انسان و شور و شوق روح بستگی دارد. تلاش‌های ضعیف حاجت گرفتن و بی‌اثر لانگ‌استریت برای دعانویس جلوگیری از باز شدن رودخانه و شیاطین پیشروی نیروهای هوکر، چشم تمام افسران ارشد ارتش کامبرلند را به ضعف ارتش طلسم کنفدراسیون، چه در صفوف و چه در میان افسران، باز ذکر کرد. ژنرال لانگ‌استریت در گزارش رسمی خود از نبرد واوهاچی، شکست خود را به حسادت افسران تیپ نسبت می‌دهد. [35] نیروهای کنفدراسیون که به ژنرال گری حمله کردند، از سمت شرقی لوک‌اوت عقب‌نشینی کردند.