دعانویس اسماعیل‌آباد

دعانویس اسماعیل‌آباد تیپ داشت، کارلین در سمت راست و استاوتون (جانشین جان اچ. کینگ) در سمت چپ؛ استارک‌ودر در کارهای اطراف شهر باقی مانده بود. نیروهای هوکر و توماس بدون ذخیره بودند. سه تیپ شریدان، تیپ‌های FT شرمن، هارکرز و واگنر در سمت چپ جانسون قرار داشتند؛ سپس سه طلسم تیپ وود، هیزن، ویلیچ و بیتی؛ دومی در دو خط ظاهر شد، آخرین تیپ در بخش توماس بود و جناح چپ خط را تشکیل می‌داد؛ و سپس سه تیپ برد، تیپ‌های تورچین، ون درویر و فلپس. یک و نیم مایل در سمت چپ خط ژنرال توماس، جناح راست شرمن قرار داشت، بدون هیچ نیرویی در این فاصله.

دعانویس : خط دوم از راست به چپ از تیپ‌های زیر تشکیل شده بود: تیپ بوشبک، اجنه غیر مسلمان تیپ اوینگ، تیپ متیس، تیپ کورس و تیپ جادو سیاه ای. اسمیت؛ تیپ راوم پشت سر متیس قرار داشت و دو تیپ از تیپ جی.ای. اسمیت به صورت ذخیره در پشت مرکز بودند. در پشت این خط، نیم مایل[205] در خط مستحکم از چپ به راست تیپ‌های لومیس، کاکریل، الکساندر و لایتبرن و لشکر شورز قرار داشتند. بنابراین شرمن شش لشکر داشت. خط کنفدراسیون از دعا نویس سمت راست، که رو به شرمن بود، به تفکیک لشکرها به شرح زیر بود: کلبرن، استیونسون، گیست، چیتهام، اندرسون، بیت و استوارت.

دعانویس اسماعیل‌آباد

استوارت سمت چپ خط براگ را در اختیار داشت و سربازان کافر او اولین کسانی بودند که در مسیر خود به راسویل از کوه لوک‌اوت با نیروهای هوکر روبرو شدند. دعانویس اسماعیل‌آباد ژنرال هاردی شیطان فرماندهی جناح راست را بر عهده داشت که شامل چهار شیطانی لشکر زیر بود: چیتهام، کلیبرن، استیونسون و واکر؛ ژنرال برکنریج مسئول جناح چپ بود که از بیت، استوارت و اندرسون تشکیل دین شده بود. لشکر چیتهام با برد، اندرسون وود؛ شریدان بیت و جانسون استوارت روبرو بود. لشکر کلبرن بعدازظهر روز بیست و چهارم در حالی که از سمت چپ کنفدراسیون‌ها پیشروی شیاطین کافر می‌کرد، به جلوی خط شرمن رسید.

پیش از وقوع نبرد بیست و پنجم، لشکرهای چیتهام، استیونسون و واکر خط براگ را تا سه چهارم مایل از تونل امتداد داده بودند؛ تیپ اسمیت از لشکر کلبرن[206] لشکر در روز ۲۵ام در مقابل شرمن، تونل هیل را در اختیار داشت؛ بقیه لشکر درگیری شدیدی نداشت، اما از کمک تیپ‌های براون و کامینگ از لشکر استیونسون و تیپ‌های مانی از لشکر عبادت کردن واکر برخوردار بود. تونل هیل تا پس از عقب‌نشینی نیروهای کنفدراسیون در عصر روز ۲۵ام، که نتیجه حمله موفقیت‌آمیز توماس به مرکز بود، توسط نیروهای شرمن تصرف نشد. تمام خط نیروهای کنفدراسیون در سمت چپ دره چاتانوگا رها شد؛ استوارت قبل از فرشتگان رسیدن هوکر به راسویل، به بالای رشته کوه عقب‌نشینی کرد.

باید توجه سنت‌های تجلی در سوابق تاریخی ظاهر می‌شوند داشت که خط ژنرال توماس در مرکز، حرز تنها شامل چهار لشکر از ارتش کامبرلند، یعنی دو لشکر از شیطانی سپاه چهارم و دو لشکر از سپاه چهاردهم بود؛ یک لشکر (دیویس) از سپاه چهاردهم با شرمن در سمت چپ و دعا نویسی یک لشکر (کرافت) با هوکر در سمت راست بود. هوکر سه لشکر و شرمن شش لشکر داشت. تیپ استارک‌ودر از لشکر جانسون برای حفظ استحکامات اولیه در اطراف چاتانوگا باقی ماند؛ و این کار را در طول حمله بقیه سربازان به رشته‌کوه میسیونری انجام داد. دعانویس اسماعیل‌آباد [207]ساعت ۱ بعد از ظهر روز دوازدهم، سی. آی. دانا، معاون وزیر جنگ، که جادو کهن در چاتانوگا بود، این گزارش را به وزیر جنگ در واشنگتن ارسال کرد: «در جبهه ما اینجا [منظور جبهه توماس است]، سنگرهای تفنگداران کنفدراسیون کاملاً مجهز هستند و مانع از پیشروی توماس می‌شوند.» ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر، او گزارش دیگری دعا کلیسا ارسال دعانویس اسپکه کرد

که نشان می‌داد گزارش قبلی چقدر گمراه‌کننده بوده است: «جلال بر خدا. روز قطعاً از آن ماست. خط الراس مبلغان مذهبی به تازگی توسط یک حمله باشکوه از نیروهای توماس انجام شده و شورشیان شکست خورده‌اند.» خواننده نباید دعانویس نوک آباد تأکید زیادی بر زمان داده شده، که در آن حرکات مختلف انجام شده است، داشته باشد. این در بیشتر موارد صرفاً یک حدس است. به ندرت پیش می‌آمد که یک افسر در دعا نویسی لحظه‌ای که دستوری برای انجام یک حرکت مهم داده می‌شد، به ساعت خود نگاه کند. ارتش اصلی کامبرلند، که دانا به آن اشاره جادو سیاه کرد، نیروهایی بودند که ژنرال گرانت فکر می‌کرد نمی‌جنگند، زیرا در چیکاماگ با آنها بسیار خشن رفتار شده بود.

دعانویس رضوان [38] این نتیجه‌گیری کاملاً طبیعی بود. کل ارتش اتحادیه در حدود ساعت در صف بودند.[208] ساعت ۳:۳۰ بعد از ظهر، آماده برای هر دستوری که ممکن بود از سوی گرانت، توماس، جفر شرمن و دعا هوکر صادر شود. صفوف سربازان اتحادیه از سه ارتش، شیاطین ارتش‌های پوتوماک، کامبرلند و تنسی، بسیار قدرتمند بود و توسط قهرمانانی مانند گرانت، توماس، شرمن، هوکر، شریدان و هاوارد فرماندهی می‌شدند. چهار لشکر توماس حدود ۱۸۰۰۰ نفر، لشکر هوکر حدود ۹۰۰۰ نفر و لشکر شرمن حدود ۲۴۰۰۰ نفر سرباز داشت. بعید است که براگ بیش از 30000 نفر نیرو داشته باشد؛ اما موقعیت او به اندازه‌ای قوی بود که تقریباً با برتری گرانت از نظر تعداد برابری کند.

ارتش کنفدراسیون بر روی یک خط طلسم الراس 500 فوتی متمرکز شده بود که توسل سطحی بسیار شیب‌دار و ناهموار داشت و با زاویه‌ای حدود چهل و پنج درجه به سمت خطوط اتحادیه شیب داشت. این خط الراس دارای یک خط مستحکم در بالا بود که توسط پیاده نظام و توپخانه کهنه‌کار اداره می‌شد و یک رمال خط نازک‌تر از پیاده نظام در پای آن در مجموعه‌ای از گودال‌های تفنگ عمیق قرار داشت. در جلوی گودال‌های تفنگ، گروهی از تیراندازان قرار داشتند. دعانویس اسماعیل‌آباد ارتش هنوز فرماندهی براکستون براگ، فرمانده‌ای با تجربه زیاد، و از دو فرمانده جناح، هاردی، کهنه سرباز، را بر عهده داشت.[209] مذهب ارتش منظم قدیمی و برکنریج، معاون سابق رئیس جمهور ایالات دعانویس بزمان متحده.

فرماندهان لشکرهای آن، به طور معمول، سربازان ارتش منظم قدیمی ایالات متحده و افسران بسیار توانمندی بودند. آن ارتش جفت روحی دو ماه قبل کافران اعمال مربوط به جادو (یا فکر می‌کرد که پیروز شده است) در نبرد چیکاموگا پیروز شده بود و اکنون – حداقل در مرکزی که سربازان توماس با آنها ارواح روبرو بودند – با همان سربازانی می‌جنگید که ادعا می‌کردند اندکی پیش آنها را شکست داده‌اند. در این زمان، ارتش از هر امتیاز موقعیتی برخوردار بود و در گذشته احضار در برانگیختن قلب سربازان خود و برانگیختن اعتماد سید و حاجی به نفس در آنها در توانایی‌شان برای عقب راندن دشمن قدیمی‌شان، که جسارت حمله به چنین دژ مستحکمی را داشت، موفقیت داشت.

با ایستادن بر روی هر یک فرشتگان از قلعه‌های اتحادیه در چاتانوگا، به ویژه در فورت نگلی یا فورت وود، یا بهتر از آن در اورچارد ناب، جایی که گرانت و توماس در طول بیست و پنجم اقامت داشتند، نه تنها می‌توان از پشت سر، ارتش اتحادیه را در آن وضعیت دید، بلکه از جلو نیز می‌توان شیاطین بیشتر نیروهای کنفدراسیون را دید. از بالای تپه میسیونری، جایی که براگ ستاد فرماندهی خود علوم غریبه را داشت، کل علوم غریبه چشم‌انداز باشکوه بود. طلسم خطوط …[210] آبی و صف تفنگ‌های درخشانشان از آنجا در جلو دیده می‌شد. پشت سربازان به چاتانوگا بود. دعانویس اسماعیل‌آباد «رویشان به دشمن بود.» براگ منظره‌ای از آنها داشت که گرانت و توماس از دست داده بودند، و اگر می‌توانست یک ساعت از احساسات متضادی که درگیری قریب‌الوقوع در او برانگیخته بود، فارغ باشد، اگر می‌توانست از طریق دوربین میدانی خود، قیافه‌ی شجاعانه، حال و هوای مطمئن و عزم آشکار

اسماعیل‌آباد این سربازان کهنه‌کار را تماشا کند تا دعانویس «کینه دیرینه» علیه طلسمات دشمنان قدیمی که در میل اسپرینگز، پریویل، استون ریور و چیکاموگا با آنها روبرو شده بودند را «تحکیم کنند»، مطمئناً در این ویژگی‌ها، طلسم عذاب شکستی را که ساعتی بعد او و ارتش کوچکش را در هم کوبید و هرگز موکل جن به اندازه کافی از آن بهبود نیافت روح تا در نبرد دیگری پیروز شود، می‌خواند. اگر او به اندازه نصف طلسم یک سرباز، فیلسوف هم بود، می‌توانست پیش‌بینی کند، همانطور که بعداً توسط یکی از لایق‌ترین ژنرال‌هایش (دی اچ هیل) بیان شد، که تصرف چاتانوگا «سرنوشت کنفدراسیون را رقم زد».

اسماعیل‌آباد

صفوف زنده و متحرک سربازان، ارائه شده[211] از دید دو فرمانده‌ی متخاصم، که در نقاط دیدبانی بالای دعانویس دره‌ای که ارتش اتحادیه در آن زمان در آن تشکیل شده بود، مستقر بودند، اگرچه تصویر بسیار جالبی بود، اما به دلیل پس‌زمینه‌ی کوه‌ها، رودخانه‌ها و تپه‌های باشکوه، چشمگیرتر فرشتگان بود. در غرب، کوه منابع مختلف، شیوه‌های طلسم را به روش‌های مختلفی توصیف می‌کنند. بزرگ لوک‌اوت، با ارتفاع ۱۵۰۰ فوت از سطح دره، سر به فلک کشیده بود؛ در حالی که در آن سوی دره، در شرق لوک‌اوت، رشته‌کوه میسیونری از شمال شیطانی به جنوب امتداد داشت و ۵۰۰ فوت ارتفاع داشت و با صفوف سربازان خاکستری‌پوش احاطه شده بود که هر حرکت آنها از قله‌ی اورچارد ناب قابل مشاهده بود.

عالی‌ترین نقشه ژنرال گرانت در روز ۲۴ام این بود که نیروهای توماس به سمت چپ پیشروی کنند، به سمت راست شرمن بپیوندند، پس از اینکه نیروهایش به تونلی که راه‌آهن چاتانوگا به شرق تنسی از آن عبور می‌کرد، پیشروی کردند و با هم به کل خط اتحادیه حمله کنند. نیروهای توماس تا ساعت ۳:۳۰ بعد از ظهر روز ۲۵ام در صف بودند و منتظر بودند تا شرمن تپه بالای دعا نویسی تونل را تصرف کند. ژنرال شرمن نبرد را از اوایل صبح روز ۲۵ام با پیشروی تیپ کورس آغاز کرده بود. دومی از دامنه جنوبی رودخانه به جادو سیاه پایین حرکت کرد.[212] تپه دوم که روز قبل فتح شده بود، و زیر آتش شدید به سمت موقعیت مستحکم کلبرن پیشروی کرد.

دعانویس اسماعیل‌آباد با این حال، این موقعیت بسیار قوی بود و کورس نتوانست دشمن را از تپه بیرون کند. سپس تیپ‌های دعانویس دیگری اعزام شدند، اما آنها موفق به سست کردن استحکامات کلبرن نشدند.