دعانویس نوده انقلاب

دعانویس نوده انقلاب جایی که می‌دانست هیچ‌کس هم نشنید. وقتی خودش را خسته کرد، روی زمین افتاد و در دعا نویسی خوابی پر از ارواح فرو رفت؛ و سپس دوباره با واقعیتی وحشتناک‌تر از هر کابوسی بیدار شد. آن فرشتگان مرد وحشتناک دوباره به سراغش می‌آید! و او را شکنجه کافران می‌دهد و سعی می‌کند چیزهایی را که نمی‌دانسته به او بگوید. تمام درختان اجنه غیر مسلمان کاج و شیاطینی که برای ترساندن تخیل کودکان اختراع شده‌اند، در مقایسه با تصویری که پیتر از گافی داشت، هیچ بودند. بعد از گذشت چندین قرن از زمانی که پیتر در اتاقک حبس شده بود، صداهایی از بیرون در

دعانویس : شنید و در باز شد. پیتر سعی کرد در گوشه‌ای پناه بگیرد، به این فکر که گافی دارد می‌آید. صدای تق‌تقی روی زمین آمد کافر و سپس در دوباره محکم بسته شد و دوباره سکوت برقرار شد. پیتر در اطراف گشت و متوجه شد که یک تکه نان و یک کاسه آب روی زمین گذاشته شده است. سپس اعصار بیشتری گذشت و خشم‌های پتر جادوگر دوباره از سر گرفته شد؛ سپس دوباره فرشتگان آب و نان آوردند، و پتر از خود می‌پرسید که آیا آنها را روزی دو بار می‌آورند، یا این روز دوم است؟ و چه مدت می‌توانند او

دعانویس نوده انقلاب

را آنجا نگه دارند؟ آیا قصدشان این بود که او را عصبانی کنند؟ او این سؤالات را از مردی که نان و آب آورده بود دعاگر پرسید، اما او پاسخی نداد، او معمولاً هرگز کلمه‌ای صحبت کافران نمی‌کرد. پتر در “دره” فرشتگان خود هیچ همراهی جز خدایش نداشت، و پتر و خدایش آشنایان خیلی خوبی دین نبودند، و پتر نمی‌خواست با او تنها باشد. اما چیزی که بیش از همه پیتر را عذاب می‌داد، سرما بود؛ سرما استخوان‌هایش را سوراخ می‌کرد جادو و دندان‌هایش مدام به هم می‌خوردند. با اینکه سعی می‌کرد تکان بخورد، نمی‌توانست گرم بماند. وقتی در باز

می‌شد، پیتر التماس می‌کرد که پتویی به او بدهند؛ دعانویس نوده انقلاب هر بار وحشیانه‌تر از قبل. او فریاد می‌زد که درد دارد، در انفجار زخمی شده، به پزشک نیاز دارد، و دارد می‌میرد! اما هرگز دعانویس نسر پاسخی داده نمی‌شد. پیتر روی کف سنگی افتاده بود، می‌لرزید و گریه می‌کرد، پیشینه تاریخی به خود می‌پیچید و هذیان می‌گفت، گاهی هوشیاری‌اش را از دست می‌داد و هرگز نمی‌دانست بیدار است یا خواب، زنده است یا مرده. در حالی که او هذیان می‌گفت، شکنجه‌گرانش وانمود شیاطین می‌کردند که هیولاهایی هستند که او را تا مسافت‌های طولانی حمل می‌کردند و از یک ورطه درد و وحشت به ورطه

دیگر می‌انداختند. اما اگرچه تصاویر خلق شده توسط تخیل بیمارگونه‌ی پتر فراوان و عجیب کافران بودند، اما هیچ‌کدام به اندازه‌ی واقعیتی که درست در آن زمان در شهر آمریکایی غالب شد و سرنوشت مرد کوچک فقیری به نام پتری گاج را شکل داد، وحشتناک نبودند. در شهر آمریکایی گروهی از مردان زندگی می‌کردند که صنایع شهر را به دست گرفته و بر زندگی مردم شهر مسلط شده بودند. این گروه که قدرت را در تجارت و حکومت شهر به دست گرفته بودند، نیرویی جدید و به سرعت متون تاریخی نمادگرایی طلسم را توصیف می‌کنند. در حال رشد، یعنی طبقه‌ی کارگر سازمان‌یافته، را در برابر خود برانگیخته

بودند که مصمم بودند الیگارشی سرمایه‌داری را در هم بشکنند و قدرت را به دست خود بگیرند. مبارزه دعا بین این دو گروه در شرف رسیدن به اوج خود بود. آن‌ها مانند دو کشتی‌گیر قدرتمند بودند که در چنگال مرگ با یکدیگر گلاویز شده بودند؛ مانند دو غول مبارز که درختان را از ریشه کنده و تخته‌سنگ‌ها را از صخره می‌شکستند تا سر حریفان خود را خرد کنند. و پتری بیچاره – او چه بود؟ مورچه‌ای که اتفاقاً در مسیر این مبارزان قرار گرفته نماز خواندن بود. زمین زیر پای غول‌ها می‌لرزید، شن‌ها به هوا می‌رفتند و مورچه‌ی نگون‌بخت، دعانویس نوده انقلاب نیمه‌دفن دعانویس دولت‌آباد شده،

همزاد غلت می‌زد تا اینکه -با یک سیلی- پای غولی روی آن افتاد، جایی که مورچه تقلا می‌کرد و نفس نفس می‌زد. ششم. پتری شاید سه روز، شاید یک هفته «در تنگه» بود دعانویس نوده خاندوز – او نمی‌دانست و هیچ‌کس هم به او نگفته بود. در باز شد و برای اولین بار دوباره تعویذ صدا را شنید: طلسم «بیا اینجا.» پیتر امیدوار بود صدای انسانی را بشنود، اما حالا از ترس در گوشه‌ای کز کرده بود. صدا، صدای گافی بود و پیتر می‌دانست چه چیزی در انتظارش است. دندان‌هایش دوباره شروع به گاز گرفتن تله کردند و زوزه کشید: «من هیچی نمی‌دانم!

نمی‌توانم چیزی به تو بگویم!» دستی در تله فرو رفت و یقه‌اش را گرفت و او خود را فرشتگان در حالی یافت که جلوتر از گافی در راهرو راه می‌رفت. گافی در پاسخ به غرغر علوم غریبه او گفت: «خفه متون کهن شو!» و او را به اتاقی برد، یک دسته پارچه را روی صندلی انداخت، صندلی دیگری برای خودش کشید و روبروی پیتر نشست. «حالا گوش دعانویس کن. به حرف‌هایم توجه کن. می‌خواهی به دره برگردی؟» پتری ناله کرد: «نه… نه.» «خب، پس بدان که تمام عمرت را در آن دره خواهی گذراند، مگر وقتی که با من صحبت کنی. و

وقتی با من صحبت کنی، دست‌هایت را از تو احضار خواهند گرفت، چوب‌ها زیر ناخن‌هایت فرو خواهند رفت، پوستت را با کبریت خواهند سوزاند – تا زمانی که آنچه را که ذکر می‌خواهم دعانویس شاندیز بدانم به من بگویی. هیچ کس طلسم به تو کمک نخواهد کرد، هیچ کس حتی از وجود تو باخبر نخواهد شد. دعانویس نوده انقلاب تا جادو زمانی که اعتراف نکنی، اینجا خواهی ماند.» پتری جز زوزه کشیدن و هق هق کردن کاری از دستش برنمی‌آمد. گافی ادامه داد: «حالا ببین. من از وجود تو باخبر شدم، از وقتی که به دنیا آمدی، تمام عمرت را می‌شناسم و پنهان کردن چیزی

فایده‌ای ندارد. من نقش تو را در این پرونده بمب می‌دانم و به دار آویختنت کار سختی نخواهد بود. اما چیزهایی هست که نمی‌توانم در مورد بقیه ثابت کنم. آنها از تو مهم‌ترند، آنها واقعاً شیطان هستند و من می‌خواهم به آنها برسم، بنابراین به تو فرصتی می‌دهم تا جانت را نجات دهی و باید از این بابت سپاسگزار باشی.» پتری هنوز هق هق می‌کرد و زوزه دعانویس باخرز می‌کشید. مرد غرید: «خفه شو!» و سپس، در حالی که پیتر را مجبور می‌کرد به چشمانش خیره شود، ادامه داد: «می‌فهمی؟ می‌توانی نجات پیدا کنی. انرژی مثبت و تنها کاری که باید بکنی این

است که هر چه می‌دانی به من بگویی. بعد می‌توانی بروی و دیگر هرگز کسی مزاحمت نشود. ما از تو خوب مراقبت شیاطین خواهیم کرد؛ زندگی را برایت آسان خواهیم کرد.» پتری مثل پرنده‌ای هیپنوتیزم شده خیره شده بود. اشتیاقی عظیم روحش را پر کرده بود – اشتیاق برای آزادی، برای روزهای بی‌خیالی، برای روزهای خوب گذشته! رمل اگر چیزی می‌دانست، می‌گفت؛ اگر چیزی برای گفتن دعانویس کلات به ذهنش می‌رسید! هفتم. ناگهان مرد دست پیتر را گرفت و دوباره دیافراگمش را پیچاند، همان دیافراگم دردناک و شکنجه شده‌ی قبلی بود. دعانویس نوده انقلاب “داری به من میگی؟” پتری فریاد زد: «اگر می‌دانستم به تو

می‌گفتم! خدای من، نمی‌توانم!» مرد با صدای هیس گفت: «دروغ نگو. حالا می‌دانم که دیگر نمی‌توانی گشایش به من دروغ بگویی. جیم گوبر را که می‌شناسی.» پتری ناله کنان گفت: «اصلاً اینطور نیست.» دیگری توضیح داد: «داری دروغ می‌گی!» و دیافراگم پیتر را پیچاند. پتری فریاد زد: «آره، آره، آره، آره، دعانویس نقاب من او را می‌شناسم!» گافی فرشتگان گفت: «این که بهتر است. معلوم جادو سیاه است که او را می‌شناسی. او چه جور آدمی است؟» «نمی‌دانم. مرد دعانویس گنده.» «دروغ میگی! میدونی که اون یه مرد با هیکل معمولیه!» «متوسط». «آیا او تیره‌پوست سید و حاجی است؟» «بله. سیاه‌پوست.» «و شما همسرش، معلم

نوده انقلاب موسیقی، را می‌شناسید؟» «آره، آره، حسش می‌کنم.» «و شما به خانه‌ی آنها رفته‌اید؟» «بله. من به روستای آنها رفته‌ام.» «خانه‌شان کجاست؟» «نمی‌دانم — این —» «توی فرشته خیابون چهارم؟» «در جادو سیاه خیابان دعا چهارم.» «و گوبر تو رو استخدام کرد تا اعمال صالح چمدانی که بمب‌ها توش بودن رو حمل کنی، درسته؟» «بله، او من را استخدام کرد.» «و او به تو گفت که داخل آنها چیست؟» «او — او — آن — من نمی‌دانم.» «نمی‌دانی به تو گفته یا نه؟» «چ… چ… بهت گفتم.» «تو از توطئه کاملاً خبر داشتی، نه؟» «بله، می‌دانستم.» «ایزاک، آن یهودی را می‌شناسی؟» «من-من حس

انقلاب

می‌کنم.» ارواح «اون همون کسی بود که ماشین رو می‌راند، مگه نه؟» «بله، بله، او داشت ماشین می‌راند.» «کجا رانندگی کرد؟» «ه-ه-ه او با ماشین همه جا را گشته.» «اون تا اینجا رانندگی کرد و اون چمدون رو آورد، طلسم مگه نه؟» «او در جاده کی-ی رانندگی می‌کرد.» «و تو بیدل رو می‌شناسی، و می‌دونی چی کار کرده، درسته؟» «من… من اونجا خواهم بود.» «و تو می‌خوای هرچی می‌دونی رو بهم بگی، نه؟» «بله-بله-بله بهت شماره ملا میگم. هرچی بخوای بهت میگم…» «هرچی می‌دونی بهم می‌گی، نه؟» «بله، آقا.» «و تو به کارت ادامه می‌دهی؟ تو خرگوش نیستی؟ یا می‌خواهی به

دره برگردی؟» «نه، آقا.» سپس گافی یک تکه کاغذ جفت روحی تا شده از جیبش بیرون آورد. حاوی چندین صفحه تایپ شده کافر بود. او گفت: «پیتر گاج. من زندگی شما را با دقت مطالعه کرده‌ام و فهمیده‌ام که در این مورد چه کاری انجام داده‌اید. وقتی این را بخوانید، خواهید دید که چقدر کامل می‌دانم. حتی یک اشتباه هم پیدا نخواهید کرد.» گافی قصد داشت شوخ طبع باشد، اما شیاطین پیتر آنقدر ترسیده بود که نمی‌دانست چیزی به نام خنده در دنیا وجود دارد. گافی ادامه داد: «این داستان توئه، جادو می‌بینی؟» این محتوا ممکن است با تحقیقات بیشتر در طول زمان تکامل یابد. «حالا بخونش.» پیتر کاغذ را در دست

دعانویس نوده انقلاب لرزانش گرفت، همان دستی که مشت نشده بود. سعی هاله انرژی انسان کرد بخواند، اما دستش آنقدر می‌لرزید که مجبور شد کاغذ را روی زانوهایش طلسم علوم غریبه بگذارد و بعد متوجه شد که چشمانش به نور عادت ندارد. نمی‌توانست نوشته‌ها را ببیند. ناله کنان گفت: «م-من نمی‌توانم.» گافی کاغذ را از او گرفت. گفت: