دعانویس رباط‌کریم

آنها گناهکار شناخته شدند و اعدام شدند. خانه مورا با خاک یکسان شد و ستونی در محل با کتیبه‌ای برای بزرگداشت گناه او برپا شد. در حالی که ذهن عموم طلسمات مردم پر دعانویس رباط‌کریم از این وقایع شگفت‌انگیز بود، طاعون همچنان رو به افزایش بود. جمعیتی که برای تماشای اعدام‌ها گرد هم آمده موکل جن بودند، عفونت را در میان یکدیگر پخش می‌کردند. اما شدت احساسات و میزان ساده‌لوحی آنها، با خشونت طاعون همگام بود. هرداستان شگفت‌انگیز و مضحکی باور شده بود. به ویژه یکی از آنها، مدت‌ها آنها را به خود مشغول کرده بود و از هر داستان دیگری جدا بود. شماره ملا خود شیطان دیده شده بود.

دعانویس : او خانه‌ای در میلان گرفته بود که در آن مرهم‌های سمی خود را آماده می‌کرد و آنها را برای توزیع در اختیار فرستادگان خود قرار می‌داد. مردی آنقدر در مورد چنین داستان‌هایی فکر کرده بود که کاملاً متقاعد شده بود که شب‌های وحشی خیال‌پردازی‌هایش واقعیت دارند. او در بازار میلان مستقر شد و داستان زیر را برای جمعیتی که دورش جمع شده بودند، تعریف کرد. او گفت که اواخر شب، دم در کلیسای جامع ایستاده بود؛ و وقتی کسی در آن نزدیکی نبود، ارابه‌ای تیره رنگ را دید که توسط شش اسب سفید شیری کشیده می‌شد و نماز خواندن در نزدیکی او توقف کرد.

دعانویس رباط‌کریم

ارابه توسط قطاری از خدمتکاران با لباس‌های تیره و سوار بر اسب‌های تیره رنگ دنبال می‌شد. در ارابه، غریبه‌ای قدبلند با سوابق تاریخی به آیین‌های طلسم اشاره دارند ظاهری باشکوه نشسته بود. دعانویس رباط‌کریم موهای بلند و سیاهش در باد شناور بود – آتش از چشمان سیاه و درشتش زبانه می‌کشید و حلقه‌ای از تحقیر وصف‌ناپذیر بر لبانش نقش بسته بود. نگاه غریبه چنان باشکوه بود که وقتی به او خیره می‌شد، بهت‌زده دعانویس خرمدره می‌شد و فرشتگان از ترس می‌لرزید. رنگ چهره‌اش بسیار تیره‌تر از هر مردی بود که تا به حال دیده بود و فضای اطرافش گرم و خفه‌کننده بود. دعانویس فوراً فهمید که موجودی از دنیای دیگری است.

غریبه با دیدن ترس و وحشت او، با جادو ملایمت، اما با شکوه، از او خواست که در کنارش سوار شود. او قدرتی برای امتناع نداشت و قبل از اینکه کاملاً متوجه شود که حرکت کرده است، خود را در ارابه یافت. آنها با سرعت باد به دعا نویسی راه خود ادامه دادند، غریبه هیچ کلمه‌ای نگفت، تا اینکه در مقابل دری در خیابان اصلی میلان توقف کردند. جمعیت زیادی در خیابان بودند، اما با کمال تعجب، هیچ کس متوجه تجهیزات خارق‌العاده و قطار بی‌شمار آنها نشد. از این رو نتیجه گرفت که آنها نامرئی هستند. خانه‌ای که در آن توقف کردند، ظاهراً یک مغازه بود، اما فضای داخلی آن مانند یک کاخ وسیع و نیمه ویران بود.

او به همراه راهنمای مرموزش از چندین جادو کهن اتاق جادو بزرگ و کم‌نور عبور کرد. در یکی از آنها، که با ستون‌های عظیم مرمر احاطه شده بود، مجلسی از ارواح تشکیل شده بود که در مورد پیشرفت طاعون بحث می‌کردند. سایر قسمت‌های ساختمان در تاریکی غلیظی فرو رفته بود که گاه دعاگر به گاه با رعد و برق روشن می‌شد و به او اجازه می‌داد تعدادی اسکلت را که در حال تقلا و پچ‌پچ بودند و به دنبال یکدیگر می‌دویدند یا از روی پشت یکدیگر دعا نویسی می‌پریدند، تشخیص دهد. در پشت عمارت، دعانویس رباط‌کریم زمینی بکر و وحشی قرار داشت که در میان آن صخره‌ای سیاه سر بر آورده دعا بود.

در کناره‌های آن، انرژی مثبت سیلی از آب سمی با صدای ترسناکی جاری بود که…با نفوذ جادوگر در خاک، به قدیس تمام چشمه‌های شهر نفوذ کرد و جادو سیاه آنها را غیرقابل استفاده ساخت. پس از اینکه همه اینها به او نشان داده شد، غریبه او را به اتاق بزرگ دیگری که پر از طلا بود، برد.سنگ‌های قیمتی که او به او پیشنهاد داد اگر زانو بزند و او را بپرستد و رضایت دهد که درها و خانه‌های میلان را با مرهمی آفت‌زا که به سمتش دراز کرده بود، بسوزاند. او اکنون می‌دانست که او شیطان است و در آن لحظه وسوسه، از خدا خواست که به او قدرت مقاومت بدهد.

دعای او شنیده شد – رشوه را رد کرد. غریبه به طرز وحشتناکی به او اخم کرد – رعد و برق بلندی بر سرش فرود آمد – برق واضحی در چشمانش درخشید و لحظه بعد خود را تنها در ایوان کلیسای جامع یافت. او این داستان عجیب را روز به روز، بدون هیچ تغییری دعانویس رباط سنگ تکرار می‌کرد و همه مردم به حقیقت آن ایمان راسخ داشتند. جستجوی مکرر برای کشف خانه مرموز انجام شد، اما همه بیهوده بود. مرد چندین کافران خانه را به عنوان خانه‌ای شبیه به آن معرفی کرد که توسط پلیس جستجو شدند. اما نه دیو طاعون پیدا شد، نه تالار ارواح و نه چشمه سمی.

اما ذهن مردم چنان تحت تأثیر این ایده قرار گرفته بود که ده‌ها شاهد، که از بیماری نیمه‌دیوانه دعا شده بودند، جلو آمدند پیشینه تاریخی و قسم رمل خوردند که آنها نیز آن غریبه شیطانی را دیده‌اند و صدای ارابه‌اش را که با اسب‌های شیری‌رنگ کشیده می‌شد، شنیده‌اند که نیمه‌شب با صدایی بلندتر از رعد در خیابان‌ها می‌غرید. تعداد افرادی که اعتراف کردند که توسط شیطان برای توزیع سم استخدام شده‌اند، تقریباً باورنکردنی است. یک بیماری همه‌گیر همه جا را فرا گرفته بود که به نظر می‌رسید به اندازه طاعون مسری است. دعانویس رباط‌کریم قوه تخیل به اندازه بدن مختل شده بود و روز به روز افراد داوطلبانه خود را متهم می‌کردند.

آنها عموماً علائم بیماری را روی خود داشتند و برخی در حین اعتراف جان خود را از دست دادند. در طول طاعون بزرگ لندن، در سال ۱۶۶۵، مردم با اشتیاق مشابهی به پیش‌بینی‌های شارلاتان‌ها و متعصبان گوش می‌دادند. دفو می‌گوید که در آن زمان مردم ذکر بیش از هر زمان دیگری قبل یا بعد از آن جادو سیاه به پیشگویی‌ها و طلسم‌های دعا روح نجومی، رویاها و داستان‌های پیرزن‌ها معتاد بودند. سالنامه‌ها و پیش‌بینی‌های آنها، دعانویس رامشیر آنها را به شدت ترسانده بود. حتی یک سال قبل از شیوع طاعون، آنها از ستاره دنباله‌داری که در آن زمان ظاهر شد، بسیار نگران بودند و پیش‌بینی می‌کردند که قحطی، طاعون یا آتش‌سوزی به دنبال خواهد داشت.

مشتاقان، در حالی که بیماری هنوز پیشرفت کمی داشته بود، در خیابان‌ها می‌دویدند و پیش‌بینی می‌کردند که لندن ابجد در عرض چند روز نابود خواهد شد. نمونه‌ی عجیب‌تری از ایمان به پیش‌بینی‌ها در سال ۱۵۲۴ در لندن رخ داد. در دعانویس بیستون آن زمان، شهر مملو از فالگیران و منجمان بود که روزانه توسط مردم از هر طبقه‌ی اجتماعی در مورد اسرار آینده مورد مشورت قرار می‌گرفتند. در اوایل ماه ژوئن ۱۵۲۳، چندین نفر از آنها در پیش‌بینی این که در روز اول کافران این مقاله می‌تواند با دیدگاه‌های اضافی گسترش یابد. فوریه ۱۵۲۴، آب‌های رودخانه‌ی دعا تیمز به حدی دعانویس بالا خواهد آمد که تمام شهر لندن را فرا خواهد دین شیطان گرفت و ده هزار طلسم خانه را خواهد شست، دعانویس رباط‌کریم هم‌نظر بودند.

این پیشگویی با باور ضمنی روبرو شد.ماه به ماه طلسم نویس با نهایت اطمینان تکرار می‌شد، تا اینکه آنقدر زنگ خطر به صدا درآمد که بسیاری از خانواده‌ها بار و بنه خود را بستند و به کنت و اسکس دعانویس رباط‌کریم نقل مکان کردند. با نزدیک شدن به زمان موعود، علوم غریبه تعداد این مهاجران افزایش یافت. در ژانویه، دسته‌های کارگران را می‌شد دید که به همراه همسران و شیطانی فرزندانشان، پیاده به روستاهایی در فاصله پانزده یا بیست مایلی می‌رفتند تا منتظر فاجعه باشند. افرادی از طبقات بالاتر نیز در واگن‌ها و وسایل نقلیه دیگر دیده می‌شدند که تعویذ به دنبال ماموریتی مشابه می‌رفتند.

تا اواسط ژانویه، حداقل بیست هزار نفر شهر محکوم به فنا را ترک کرده بودند و چیزی جز دیوارهای خالی خانه‌هایشان باقی نمانده جفر بود که سیل قریب‌الوقوع آنها را با خود ببرد. بسیاری از ثروتمندان در ارتفاعات هایگیت، همپستد و بلک‌هیث ساکن شدند؛ و برخی چادرهایی تا دوردست‌هایی مانند والتهام ابی در شمال و کرویدون عبادت کردن در جنوب تیمز برپا دعانویس گتوند کردند. بولتون، کشیش کلیسای سنت بارتولومیو، رباط‌کریم چنان نگران بود کافر که با هزینه‌ای بسیار گزاف، نوعی قلعه در هارو-آن-ده-هیل ساخت و آذوقه لازم برای دو ماه را در آن ذخیره کرد. در ۲۴ ژانویه، یک هفته قبل از روز وحشتناکی که قرار بود لندن را ویران کند، او به همراه کلیسا برادران و افسران صومعه و تمام خانواده‌اش به آنجا نقل مکان کرد.

رباط‌کریم

دعا نویس تعدادی قایق با واگن به قلعه او منتقل شدند و قایقرانان ماهر زیادی نیز در آنجا بودند تا در صورت طغیان رودخانه که تا هارو بالا می‌آمد و آنها را مجبور می‌کرد برای استراحت به جاهای دورتری فرشته بروند، از آنها استفاده کنند. بسیاری از شهروندان ثروتمند دعا می‌کردند که در این پناهگاه با او شریک شوند. اما کشیش با دوراندیشی محتاطانه‌ای، فقط دوستان جادو شخصی خود و فرشتگان کسانی را که برای محاصره، آذوقه طلسم می‌آوردند، پذیرفت. سرانجام صبح، با سرنوشت لندن، در شرق پدیدار شد. جمعیت متعجب از ساعات اولیه صبح برای تماشای بالا آمدن آب‌ها به جنب و جوش علوم غریبه افتاده دعانویس هیدج بودند.

پیش‌بینی می‌شد که طغیان رودخانه تیمز تدریجی باشد، نه ناگهانی؛ بنابراین آنها انتظار داشتند به محض اینکه ببینند سینه رودخانه قدیمی تیمز از حد معمول فراتر می‌رود، زمان زیادی برای فرار داشته باشند. دعانویس قیدار اما اکثریت بیش از حد نگران بودند که به این موضوع اعتماد کنند و خود را در ده یا بیست مایل دورتر ایمن‌تر می‌دانستند. تیمز، بی‌توجه به جمعیت احمق در سواحل خود، مانند گذشته آرام جریان داشت. گشایش جزر و مد در ساعت معمول خود فروکش کرد، به طلسم ارتفاع معمول خود رسید و سپس دوباره فروکش کرد، گویی بیست ستاره‌شناس سخنان خود را خلاف این نگفته بودند.

با نزدیک شدن شیطانی به غروب، چهره‌هایشان دعانویس رباط‌کریم بی‌رنگ شد و کافر چهره‌های شهروندان نیز بی‌رنگ‌تر شد تا فکر کنند که چنین حماقتی از خود نشان داده‌اند.