دعانویس سامن

لباس آبی را تمام شده ببیند، او را از دو لباس دیگر رها کند؛ اما وقتی فهمید که قرار است تمام دعانویس سامن کار را انجام کافران دهد، دلش فرو ریخت و با صدای بلند شروع به گریه کرد. زیگورد جادو سیاه دوباره صدایش را شنید و از لاینیک التماس کرد که به کمکش بیاید و لاینیک که برای پریشانی او متاسف بود، لباس دوم را مانند لباس اول بافت و گلدوزی کرد و نخ طلا و سنگ‌های قیمتی را با هم مخلوط کرد تا جایی که به سختی می‌شد رنگ قرمز پارچه را دید. وقتی کار تمام شد، درست طلسم زمانی که شاهزاده وارد شد، به درون درختش خزید.

دعانویس : او با تحسین گفت: «تو به همان اندازه که باهوشی، سریع هم هستی. انگار این را پری‌ها گلدوزی کرده‌اند! اما از آنجایی که ردای سبز باید از آن دو ردای دیگر بهتر باشد، فرشتگان سه روز به تو فرصت می‌دهم تا آن را تمام کنی. بعد از اینکه آماده دعانویس شد، فوراً ازدواج خواهیم کرد.» حالا، همانطور که او صحبت می‌کرد، تمام کارهای ناشایستی که او و مادرش با لاینیک کرده بودند، در ذهن اسناد تاریخی سنت‌های طلسم را حفظ می‌کنند لافر تداعی می‌شد. آیا می‌توانست امیدوار باشد که آنها فراموش شوند و لاینیک برای سومین بار به کمکش بیاید؟ و جفر شاید نماز خواندن لاینیک، که گذشته را نیز جادو فراموش نکرده بود، می‌توانست او را تنها بگذارد تا به بهترین شکل ممکن پیش برود، اگر زیگورد، برادرش، از او التماس نمی‌کرد که فقط جادو یک بار دیگر کمکش کند.

دعانویس سامن

بنابراین لاینیک دوباره از درختش پایین طلسم خزید و با آسودگی خاطر لافر، خودش را دعا مشغول کار کرد. وقتی ابریشم سبز درخشان آماده شد، پرتوهای خورشید فرشته و ماه را دعانویس روی نوک سوزنش گرفت حاجت گرفتن و آنها را به طرحی بافت که هیچ مردی تا به حال ندیده بود. اما مدت زیادی طول کشید و صبح روز سوم، درست زمانی که داشت آخرین کوک‌ها را به آخرین گل کیمیاگری می‌زد، شاهزاده وارد شد. لاینیک طلسم به سرعت از جا پرید و سعی کرد از کنار او عبور کند و به درختش برگردد؛ اما چین‌های ابریشم دور او پیچیده شده بودند و اگر شاهزاده او را جادو سیاه نمی‌گرفت، دعانویس سامن می‌افتاد.

او گفت: «مدتی است که فکر می‌کنم دعا اینجا همه چیز کاملاً سرراست نیست. بگو ببینم تو کی هستی و شیاطین اهل کجایی؟» سپس لاینیک نام و داستانش را تعریف کرد. وقتی داستانش تمام شد، شاهزاده با عصبانیت رو به لوفر کرد و اعلام کرد که به دعا نویسی مجازات دروغ‌های شرورانه‌اش، او سزاوار مرگی شرم‌آور کافران است. اما لافر به پاهایش افتاد و التماس کرد که رحم مذهب کند. او گفت که شیاطین تقصیر مادرش است: «این او بود، نه من، که مرا به عنوان پرنسس لاینیک جا زد. تنها دروغی که تا به حال به تو گفته‌ام در مورد لباس‌ها بوده است، و من به خاطر این کار سزاوار مرگ نیستم.» او هنوز زانو زده بود که شاهزاده زیگورد دعانویس وارد اتاق شد.

او از شاهزاده یونان التماس کرد که لافر را ببخشد، و لافر هم بخشید، به شرطی که لاینیک به ازدواج با او رضایت دهد. او پاسخ داد: «نه تا زمانی که نامادری‌ام بمیرد، زیرا او برای هر کسی که به او نزدیک می‌شد، بدبختی به بار آورده است.» سپس لافر به آنها گفت که بلاوور همسر پادشاه نیست، بلکه غولی است که او جادو سیاه را از کاخ همسایه دزدیده و مانند دختر خود بزرگ کرده است. و علاوه بر غول بودن، او یک جادوگر نیز هست و با جادوی سیاه خود کشتی‌ای را که پدر زیگورد و لاینیک در آن به حرکت درآمده بود، دعانویس سامن غرق رمال کرده است.

او بود که با خوردن درباریان در طول شب، باعث ناپدید شدن آنها شده بود، که هیچ کس نمی‌توانست دلیل آن را توضیح احضار دهد، و امیدوار بود که از شر همه مردم کشور خلاص شود و سپس زمین را از غول‌ها و غول‌هایی مانند خودش پر کند. بنابراین شاهزاده زیگورد و شاهزاده یونان به سرعت دعانویس بیستون طلسم ارتشی را جمع کردند و به شهری که کاخ بلوور در آن قرار داشت، لشکرکشی کردند. آنها چنان ناگهانی آمدند که هیچ کس از آن خبردار نشد، و اگر هم خبردار شده بودند، بلوور بیشتر مردان قوی را خورده بود؛ و دیگران، از ترس چیزی که نمی‌توانستند بگویند چیست، مخفیانه آنجا را ترک کرده بودند.

بنابراین او به راحتی دستگیر شد و روز بعد طلسم در بازار سر بریده شد. پس از آن، دو شاهزاده به یونان بازگشتند. لاینیک دیگر دلیلی برای به تعویق انداختن عروسی‌اش نداشت و همزمان با زیگورد که با جادو سیاه شاهزاده خانم ازدواج کرده بود، با کافر شاهزاده یونان ازدواج کرد. و لوفر به دعانویس رامشیر عنوان دوست و خواهر لاینیک با او ماند تا اینکه برای او شوهری در یک اشراف‌زاده بزرگ پیدا کردند؛ و هر سه زوج تا زمان مرگشان با خوشحالی زندگی کردند. دعانویس سامن شش جانور گرسنه روزی روزگاری مردی زندگی می‌کرد که با همسرش در کلبه‌ای کوچک، دور از هر همسایه‌ای، زندگی می‌کردند.

اما آنها از تنها بودن بدشان نمی‌آمد و اگر سموری نبود که هر شب به مرغداری شیطانی آنها می‌آمد و یکی از مرغ‌هایشان را می‌دزدید، کاملاً خوشحال می‌شدند. مرد انواع تله‌ها را علوم غریبه برای گرفتن دزد گذاشت، اما به جای اینکه دزد را بگیرد، یک روز خودش گیر افتاد و افتاد، سرش به سنگی خورد و کشته شد. کمی بعد، سمور آبی از راه رسید تا شامش را بیاورد. با دیدن دعانویس باغ ملک جسد مرد مرده که آنجا افتاده بود، با خودش گفت: «این یک غنیمت است، این بار خوب عمل کردم»؛ و جسد را با زحمت زیاد به سمت سورتمه‌ای که منتظرش بود کشید و با غنیمتش رفت.

هنوز مسافت زیادی را نرفته بود که به سنجابی برخورد کرد که شیاطین تعظیم کرد و گفت: «صبح بخیر، پدرخوانده! چه چیزی پشت سرت داری؟» سمور خندید و پاسخ دعا داد: «تا حالا چیزی به این عجیبی شنیده بودی؟ پیرمردی که اینجا می‌بینی جادوگر دور مرغداری‌اش تله گذاشت، به این فکر که من را بگیرد، اما در تله‌ی خودش افتاد و گردن خودش را شکست. او خیلی سنگین است؛ کاش به من کمک می‌کردی سورتمه را بکشم.» سنجاب طبق دستور عمل کرد و سورتمه به آرامی حرکت کرد. کم کم خرگوشی از میان مزرعه‌ای گذشت، اما ایستاد تا ببیند چه چیز شگفت‌انگیزی در راه است.

دختر پرسید: «آنجا چه داری؟» و سمور داستانش را تعریف کرد و از خرگوش التماس کرد که در کشیدن آن به آنها کمک کند. خرگوش او را محکم‌تر کشید و پس از مدتی یک روباه و سپس یک گرگ به آنها پیوستند و سرانجام یک خرس به جمع آنها اضافه شد و او از مجموع پنج حیوان دیگر مفیدتر بود. گذشته از این، وقتی هر شش حیوان از مرد تغذیه کردند، او دیگر آنقدر سنگین نبود که نتوان او را کشید. بدتر از همه این بود که خیلی زود دوباره گرسنه شدند و گرگ که از همه گرسنه‌تر بود، دعانویس سامن به بقیه گفت: «دوستان، حالا که دیگر انسانی وجود ندارد، چه بخوریم؟» خرس پاسخ داد: «فکر کنم مجبوریم کوچکترینمان را بخوریم.» و سمور توسل برگشت تا فرشتگان سنجاب را که از بقیه خیلی کوچکتر بود بگیرد.

اما سنجاب مثل برق از درختی بالا دوید و سمور درست به موقع به یاد آورد که از نظر اندازه ممکن است در به‌روزرسانی‌های آینده، دعانویس سامن ارجاعات متنی بیشتری اضافه شود. نفر بعدی است، همانطور که فکر می‌کردیم، به عبادت کردن سرعت دعانویس گتوند به داخل سوراخی در صخره‌ها خزید. گرگ وقتی از تعجب بیرون آمد، دوباره پرسید: «حالا انرژی مثبت چی بخوریم؟» خرس تکرار کرد: «ما باید کوچکترین‌هایمان را بخوریم.» و پنجه‌اش را به سمت خرگوش دراز کرد؛ اما خرگوش بی‌دلیل خرگوش نبود و قبل از اینکه پنجه‌اش به او برسد، به اعماق جنگل رفته بود. حالا که سنجاب، سمور و خرگوش رفته بودند، روباه کوچکترین عضو از بین سه روباه باقی مانده بود و گرگ و خرس توضیح دادند که بسیار متاسف هستند، اما باید او را بخورند.

سامن

مایکل، روباه، مانند دیگران دعا نویسی فرار نکرد، بلکه با لبخندی دوستانه دعاگر گفت: «چیزها در دره خیلی بی‌مزه هستند؛ اشتهای آدم در کوه خیلی بهتر است.» گرگ و خرس موافقت کردند و از گودالی که در آن قدم می‌زدند بیرون آمدند و مسیری را انتخاب کردند که به دامنه کوه منتهی می‌شد. روباه با خوشحالی از کنار دو همراه بزرگش گذشت، اما در راه موفق شد به گرگ زمزمه کند: موکل جن «به من بگو، پیتر، وقتی من خورده شوم، برای شام بعدی‌ات چه می‌خوری؟» به نظر می‌رسید این مقدس سوال ساده گرگ را خیلی عصبانی کرد. برای شام بعدی‌شان چه چیزی خواهند داشت، و از آن مهم‌تر، چه کلیسا کسی آنجا خواهد بود که آن را بخورد؟ جادو شدن آنها قانونی گذاشته بودند که همیشه از کوچکترین عضو گروه غذا بخورند، و وقتی روباه رفت، البته، او از خرس کوچکتر بود.

این افکار به سرعت از ذهنش گذشت و با عجله گفت: کافر «برادران عزیز، آیا بهتر نیست که ما مثل رفقا با هم زندگی کنیم و همه برای شام مشترک به شکار برویم؟ آیا نقشه من خوب نیست؟» روباه پاسخ داد: «این بهترین چیزی است که تا دعانویس سامن به حال شنیده‌ام.» و چون رقابت دو به یک ابطال کردن جادو بود، خرس ناچار راضی شد، سامن هرچند در دلش یک شام خوب را به هر دوستی دیگری ترجیح می‌داد. برای چند روز همه چیز خوب پیش رفت؛ شکار فراوان نسخ خطی در جنگل بود و حتی گرگ هم هر چقدر که می‌خواست غذا داشت. یک روز صبح، روباه طبق معمول در حال گشت و گذار بود که متوجه درخت بلند و باریکی شد که لانه یک زاغچه در یکی از شاخه‌های بالایی دین آن قرار داشت.