دعانویس سیریک

دو اسبچه، اکنون یک اسبچه برای حمل چمدان و خودم مشرکان کاملاً کافی بود؛ و در جایی که اسبچه در دسترس نبود، می‌توانستم تمام وسایلم را بدون هیچ مشکل خاصی بر پشتم حمل کنم و به این ترتیب در دعانویس سیریک سفرم مشکلی نداشتم. به جرات می‌توانم بگویم چمدانی که الان حمل می‌کردم حدود چهل و پنج پوند وزن داشت. بیشترش شامل وسایل نقاشی و پنل‌های چوبی بود که معمولاً هنگام سفر روی آنها طرح‌هایم را نقاشی می‌کنم. در مورد لباس و چکمه، کم‌کم داشتم «سخت‌کوش» می‌شدم. هیچ کار بافنده‌ای، هیچ لباس خیاطی، و هیچ پوست دباغی نمی‌تواند فرسودگی سفرهای سختی را که من داشتم تحمل کند، و ضرب‌المثل قدیمی که «قلب سبک و یک شلوار نازک شما را به راه طولانی می‌برد» کافران قطعاً در مورد کسی که با زین بار سفر می‌کند، صدق نمی‌کند.[صفحه ۹۶] در یزو.

دعانویس : کت و شلوارم نشانه‌های پوسیدگی سریع را ابجد نشان می‌دادند و من با اشتیاق بیهوده به سوزن و نخ، دکمه و قلاب فکر می‌کردم. چکمه‌هایم به دلیل غوطه‌ور شدن مداوم در آب شور، تکه‌تکه می‌شدند. عدم امکان تمیز کردن یا روغن‌کاری آنها به آسیب اولیه می‌افزود؛ و از همه بدتر، قابل تعویض نبودند. روی هم رفته، با لباس‌های فرسوده، چکمه‌های سوراخ، کلاه کهنه و ظاهری تا آرنج بیرون‌زده، به سختی می‌توانستم در هیچ جامعه‌ای، حتی یک درجه بالاتر از آینوهای پشمالو، حضور داشته باشم. جاده‌ای بین کوشیرو و شیبتچا، به مسافت سی مایل، قطع شده است؛ اما اگرچه کاملاً نوساز است، اما از قبل تعمیر نشده است و طولی نمی‌کشد که کاملاً شسته شود.

دعانویس سیریک

دولت ژاپن تمام تلاش خود را می‌کند تا جاده‌های نزدیک بزرگترین سکونتگاه‌ها را باز کند، اما به نظر نمی‌رسد طلسم مقامات ژاپنی درک کنند که پس از ساخت یک جاده، باید آن را تعمیر و رمل نگهداری کرد. این سرزمین در تمام طول مسیر خوب کافران است و خاک آن غنی و حاصلخیز به نظر می‌رسد. تقریباً در نیمه راه، دعانویس سیریک در سمت شرقی رودخانه کوچارو، سه دریاچه وجود دارد: تاکوبه، دریاچه توری و شیرین. توری بزرگترین دریاچه است. طول آن هشت کیلومتر و عرض آن حدود دعا نویسی یک کیلومتر است. در ساحل جنوبی این دریاچه، یک روستای زیبای آینو با کلبه‌های قدیمی جادوگر و فرسوده‌اش قرار دارد و در نزدیکی آن، گروهی از خانه‌های ژاپنی قرار دارند.

تضاد بین موکل جن کلبه‌های قدیمی کثیف و متروکه آینو و خانه‌های تمیز، صنوبری و تا حدودی بی‌کیفیت ژاپنی‌ها بسیار چشمگیر است. در این تفاوت، خلاصه‌ای از مسیری را می‌خوانیم که تمدن از بربریت بدوی طی کرده است. جاده از میان جنگل‌های انبوه شیاطین می‌گذرد؛ اما در چندین مکان، به ویژه در بالاترین سطح آن، به مناظر زیبایی از مناظر کوهستانی می‌رسیم که بر فراز آب‌های درخشان دریاچه‌های زیرین قرار گرفته‌اند. عصر به شیبتچا رسیدم، مکانی کوچک و زیبا که در دو فرشته طرف جاده‌ای بزرگ ساخته شده است که با عبور از میان روستا، ارتفاع قابل توجهی مذهب مفاهیم تشریفاتی سنتی از نظر تاریخی تکامل یافته‌اند پیدا دعانویس حمیدیه می‌کند.

این روستا در دره‌ای کوچک قرار دارد که با کوه‌های نسبتاً مرتفع احاطه شده است و در ضلع غربی رودخانه کوچارو قرار دارد که دره را قطع می‌کند. یک پل چوبی و یک چایخانه ژاپنی سه طبقه، دو سازه اصلی این مکان هستند. شصت و هشت خانه در این روستا وجود دارد و تقریباً فرشتگان طلسمات نیمی از آنها خانه‌های بدنامی هستند که چایخانه سه طبقه، خانه اصلی است. [صفحه ۹۷]در جفت روحی فاصله دعانویس دندی بیست و پنج مایلی از اینجا، معدن گوگردی وجود دارد و معدنچیان، پس از جمع‌آوری پول کافی، به شیبتچا می‌آیند و آن را هدر می‌دهند و بدین ترتیب از این گوشه‌ی بی‌روحی در بیابان این کوه‌ها حمایت می‌کنند.

از آنجایی که رودخانه بسیار کم‌عمق می‌شود، ماده‌ی معدنی دعانویس از معدن گوگرد یوزان تا همین اواخر با زین‌های جادو بارکش تا اینجا حمل می‌شد و از آنجا با قایق برای حمل به کوشیرو آورده می‌شد؛ اما یک راه‌آهن کوچک که اکنون فقط یک «قطار کامیونی» روزی یک بار از معدن به شیبتچا حرکت می‌کند، امور را بسیار ساده کرده و بازده صادرات معدن را افزایش داده است. با اجازه‌ی لطف شرکت میتسویی، اجازه یافتم با یکی از کامیون‌ها سفر کنم (هیچ واگن مسافری ارائه نمی‌شد)، و بدین ترتیب سفر دو ساعت و نیمه‌ام بسیار راحت‌تر از زمانی بود که بیست و پنج مایل را با زین اسبم طی می‌کردم.

راه‌آهن حاجت گرفتن مرا به دامنه‌ی کوه یوزان برد و همان بعد از ظهر از کوه بالا رفتم. ارزشمندترین ذخایر گوگرد ژاپن در این کوه یافت می‌شود و مقدار این ماده‌ی معدنی عملاً ذکر نامحدود است. بالا رفتن از کوه کار سختی بود، اما دیدن دودخان‌ها ، جایی که گوگرد استخراج می‌شود دعا نویسی و دود غلیظی با قدرت زیاد از آن بیرون می‌زند، دعانویس سیریک جالب بود. تمام کوه پوشیده از لایه‌های ضخیم گوگرد با کیفیت بسیار خوب است و وقتی فرآیندهای عملی‌تری برای استخراج و حمل این ماده‌ی معدنی به کار گرفته شود، شکی نیست که تجارت گوگرد جادو سیاه جایگاه بسیار برجسته‌ای در صادرات یزو خواهد داشت.

اکنون ده‌ها شیطان نفر فرشتگان برای حمل گوگرد از کوه به راه‌آهن استخدام شده‌اند، اما کار دین برای صدها و صدها نفر دیگر کافی است. در حال حاضر تمام گوگرد با چرخ دستی‌های کوچکی حمل می‌شود که هر مرد وقتی خالی می‌شود، آن را به جادو سیاه شانه‌های خود می‌بندد و از کوه بالا می‌رود. وقتی به گوگرد می‌رسد، کارگر می‌نشیند، پیپ خود را که از چین‌های کیسه تنباکویش احضار پر می‌کند، بیرون می‌آورد، دعا دود علوم غریبه آرامی می‌کشد و استراحت خوبی دعانویس می‌کند، سپس به آرامی چرخ دستی خود مقدس را با بلوک‌های زرد پامچال پر می‌کند و به راحتی شیاطین آن را از تپه به سمت ایستگاه، که مسافت قابل توجهی است، هدایت می‌کند.

چنین گشایش شیوه حمل و نقل ابتدایی مستلزم اتلاف وقت زیادی است و یک وسیله مکانیکی ساده که می‌تواند مقدار زیادی مواد معدنی را تعویذ به آن منتقل کند.[صفحه ۹۸] پایین رفتن کلیسا همزمان، مقدار زیادی نیروی دعانویس بیستون کار و در نتیجه هزینه را صرفه‌جویی می‌کند. یک راه‌آهن کابلی به طور کامل این هدف را برآورده می‌کند و هزینه راه‌اندازی موتور بخار با توجه به مقدار چوب و زغال‌سنگ موجود در دسترس، ناچیز خواهد بود. من از یک تنگه بزرگ در کوه عبور اعمال صالح کردم و سرانجام به قله یوزان رسیدم. راه رفتن روی بسترهای گوگردی مانند راه رفتن روی یخ است و بارها در حین بالا رفتن روی زانوهایم فرود می‌آمدم.

در نزدیکی قله، قله عظیمی از سنگ‌های آتشفشانی وجود دارد که به صورت عمودی قرار گرفته و دسترسی به آن غیرممکن است. از پای این قله، دعانویس سیریک منظره‌ای زیبا از دریاچه کوتچارو دیده می‌شود و در پس‌زمینه آن، رشته‌کوه‌های انبوه جنگلی وجود دارد که در پشت آنها، اوکان و مویوکان، دو قله آتشفشانی، به ترتیب چهار هزار و سه هزار و چهارصد فوت بالاتر از سطح دریا، قابل مشاهده هستند. در مویوکان چشمه‌های آب گرم و تجمعاتی از گوگرد وجود دارد. سیریک هر دوی این قله‌ها را می‌توان در یک روز صاف از ساحل مشاهده کرد. دریاچه کوچکی بین مویوکان و اوکان کافر قرار دارد که نام خود را از کوه اوکان گرفته است و به رودخانه اوکان منتهی می‌شود.[صفحه ۹۹] رودخانه اوکان.

اوکان در سید و حاجی نزدیکی دریا به رودخانه کوتچارو می‌پیوندد. دریاچه کوچارو از کوه یوزان. پایین آمدن از سربالایی آسان‌تر بود و من در یک فرشتگان چایخانه کوچک، تنها چایخانه موجود در آنجا، اقامت کردم. صاحبخانه قول داد که صبح زود روز بعد یک اسبچه خوب برایم تهیه کند، اما مانند یک ژاپنی واقعی، به قولش عمل نکرد. ساعت ۵ صبح با اجنه غیر مسلمان من تماس گرفت و گفت که اسبچه تا چند دقیقه دیگر آماده می‌شود، و ساعت ۹ صبح آن چهارپا حاضر نشد؛ و پس از کلی بهانه، تعریف، تعظیم و دروغ، صاحبخانه اذعان کرد که اسبچه‌ای در کار نیست. چمدانم را به یک کارمند راه‌آهن دادم که دعا نویسی متعهد شد آن را به شیبتچا برگرداند و رمال من پیاده به سمت دریاچه کوتچارو راه دعانویس میرآباد افتادم.

سیریک

از یوزان، مسیری در میان کوه‌ها به سمت شمال به آباشیری، در ساحل شمال شرقی، می‌رود. من نسخ خطی به سمت جنوب غربی رفتم و همانطور که روز قبل از قله یوزان، موقعیت دریاچه کوتچارو را دیده بودم، در پیدا کردن راهم به آنجا مشکلی نداشتم؛ در واقع، به یک مسیر کوچک آینو که به دعانویس بافت آن منتهی می‌شد، برخوردم. یک پیاده‌روی لذت‌بخش ده مایلی کیمیاگری در جنگل مرا به روستای آینو در کوچارو، در حاشیه دریاچه‌ای به همین نام، رساند. این روستا، روستایی بدبخت است؛ با کلبه‌هایش که به جای سقف‌های زاویه‌دار، سقف‌های نیم‌دایره‌ای دارند، متفاوت توسل است، همانطور که در مورد آینوهای خلیج آتشفشان و رودخانه‌های سارو و توکاچی رایج است.

وارد دعا برخی از کلبه‌ها شدم طلسم و در عرض چند دقیقه توسط جمعیت کوچکی – به جرات می‌توانم بگویم حدود بیست نفر، شیطانی همه شامل – احاطه شدم که کافر آنها را به فضای باز بردم تا ببینم چه شکلی هستند. به نظر من آنها از سایر آینوها کوچکتر بودند و استخوان‌هایشان کمتر حجیم بود؛ آنقدرها هم پرمو نبودند و بیشتر کافران مستعد طاسی بودند. لباس‌هایشان نکبتی بود و شبیه لباس‌هایی بود که آینوهای توکاچی می‌پوشیدند؛ یعنی چند تکه پارچه که به سختی می‌شد گفت چطور. زنان روی لب‌ها و بازوهای خود خالکوبی می‌کردند، اما این خالکوبی‌ها به گستردگی خالکوبی‌های سایر قبایل نبود و عبادت کردن معانی نمادین در طلسم‌ها ممکن است در فرهنگ‌های مختلف متفاوت باشد به دقت انجام نمی‌شد.

دیگر آینوهایی که در جنگلِ همسایگی این روستا ملاقات کردم، همین ویژگی‌ها را داشتند و به نظر می‌رسید دعانویس سیریک همه به طرز عجیبی افسرده و غمگین هستند. زندگی یک آینو مطمئناً ایده‌آلِ آسایش و شادی نیست، اما به نظر من، افسردگی و غم آنها صرفاً نژادی و مادرزادی است.